Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο Νομό Φωκίδας

Αγία Ευθυμία

Η Αγία Ευθυμία βρίσκεται σε υψόμετρο 470 μέτρων, στους νότιους πρόποδες της Γκιώνας, κάτω από τις κορυφές Προφήτης Ηλίας και Κοκκινάρι. Η τοποθεσία του χωριού αποτελεί μέρος του Δελφικού τοπίου. Στην περιοχή έχουν βρεθεί αρχαία νομίσματα του 4ου αιώνα π.Χ., στα οποία στην εμπρόσθια όψη παρίσταται κεφαλή της Δήμητρας με πέπλο και στεφάνη από στάχυα ενώ στην οπίσθια απεικονίζεται ο Απόλλωνας καθιστός, κρατώντας κλαδί δάφνης και στηρίζοντας το δεξί του χέρι στη λύρα. Τα νομίσματα αυτά φέρουν την επιγραφή «ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΩΝ». Είναι γνωστό ότι οι Αμφικτίονες συνέρχονταν στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς και στο ιερό της Δήμητρας στην Ανθήλη των Θερμοπυλών, γι’ αυτό και απεικονίζονται αυτοί οι δύο θεοί και στα νομίσματά τους. Τα νομίσματα τα οποία αποκαλούνται από τους ειδικούς ως «θησαυρός της Μυωνίας», υπάρχουν σήμερα στο Νομισματικό Μουσείο Αθηνών. Στην Αγία Ευθυμία έχει βρεθεί επίσης σκαλιστός οικογενειακός τάφος σε βάθος τριών μέτρων, με σκαλιστά σκαλοπάτια και τρία μνήματα. Το 1928 στη θέση Καζάς, 150 μέτρα από το νεκροταφείο του χωριού, βρέθηκαν μέσα σε πέτρινους τάφους δύο σιδερένια ξίφη, αιχμές δόρατος και ακοντίου και άλλα αντικείμενα που εκθέτονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών και ένα χάλκινο κράνος του 6ου αιώνα π.Χ., που βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Άμφισσας. Τα αντικείμενα αυτά παρουσιάζουν ομοιότητες στα χαρακτηριστικά με αντίστοιχα ευρήματα στη Μακεδονία και σε άλλες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας, πράγμα το οποίο ίσως καταδεικνύει την δωρική καταγωγή των Λοκρών και την πορεία των Δωρικών φύλων κατά την κάθοδό τους στη νότια Ελλάδα.

Αρτοτίνα

Η Αρτοτίνα Φωκίδας είναι ορεινό χωριό χτισμένη αμφιθεατρικά σε πλαγιά, στους πρόποδες του βουνού Κόρακα (Βαρδούσια) και σε υψόμετρο 1.100 – 1.350 μέτρα. Απέναντι από τον οικισμό της Αρτοτίνας, στα ανατολικά ορθώνεται, σχεδόν κατακόρυφα, ο κύριος όγκος του ορεινού συγκροτήματος των Βαρδουσιών, η οροσειρά του Κόρακα. Μια από τις πιο ψηλές κορυφές του ορεινού όγκου, η υψηλότερη από αυτές που βρίσκονται απέναντι από την Αρτοτίνα, ονομάζεται Πυραμίδα και έχει υψόμετρο 2.350 μέτρα. Πολλά σημεία του βουνού είναι κατάλληλα για ορειβασία. Ορισμένες από τις δυτικές κορυφές είναι προσβάσιμες και από την Αρτοτίνα. Ο ορεινός όγκος είναι καλά ορατός από το χωριό και ιδίως την πλατεία του χωριού. Εξ’ αυτού του λόγου, η Αρτοτίνα αναφέρεται πολλές φορές ως «μπαλκόνι των Βαρδουσίων». Ένα σημαντικό αξιοθέατο του χωριού είναι η Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου – το μοναστήρι στο οποίο καλογέρεψε ο Αθανάσιος Διάκος προτού ξεχυθεί στο αρματολίκι. Μέχρι και σήμερα σώζεται το κελί στο οποίο μόνασε ο ήρωας. Έξω ακριβώς από το κελί του Διάκου υπάρχει μαρμάρινη επιγραφή «Εντάυθα εμόνασε το τέκνον της Αρτοτίνης, ο Αθανάσιος Διάκος». Σήμερα στην Αρτοτίνα εκτός από το ναό του Αγίου Γεωργίου στην πλατεία του χωριού, λειτουργούν ακόμα 14 ξωκλήσια. Επίσης, στην Αρτοτίνα λειτουργεί το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Αρτοτίνας, το οποίο ήταν το αρχοντικό οπλαρχηγού Σαφάκα που χτίστηκε το 1810, ανακαινίστηκε το 1860 και το 1975 δόθηκε από τους κληρονόμους του στην κοινότητα για να στεγαστεί το μουσείο. Υπάρχει ακόμα και έχει συντηρηθεί το παλαιό κτίριο του σχολείου όπου σήμερα στεγάζεται το Μουσείο Αθανασίου Διάκου ενώ στην πλατεία έχει στηθεί η προτομή του από το 1930. Στήλες έχουν στηθεί στα σπίτια που γεννήθηκαν ο Διάκος και ο Σκαλτσοδήμος. Ο τάφος του γιου του, Αντρίτσου Σαφάκα, βρίσκεται μπροστά στην εκκλησία της Παναγίας. Τα σπίτια του χωριού είναι κυρίως πετρόχτιστα, δίπατα, με κεραμοσκεπές και τα παλιότερα, με παραδοσιακές σκεπές, από σχιστόλιθο (στερφογάλαρα), που οι ντόπιοι τεχνίτες έδιναν το χαρακτηριστικό ύφος της Αρτοτίνας. Στην Αρτοτίνα, υπάρχουν πάνω από 50 πηγές. Η Αρτοτίνα υπήρξε κατεξοχήν κτηνοτροφικό χωριό και λιγότερο γεωργικό λόγω της γεωφυσικής θέσης της. Αξίζει να επισημανθεί ότι παλαιότερα υπήρχαν μεγάλες καλλιέργειες σε όσπρια, κρασί, καλαμπόκι. Η ξυλεία της άφθονη από τα γύρω δάση.

Βάργιανη

Το χωριό είναι χτισμένο στις πλαγιές της κορυφής Γερολέκας του Παρνασσού σε υψόμετρο 880 μέτρων. Αξιοθέατο της περιοχής είναι η Νεραϊδοσπηλιά που βρίσκεται στο μέσο ενός βράχου στα νότια του χωριού και διαθέτει σταλακτίτες και σταλαγμίτες. Ο οικισμός γιορτάζει στις 26 Ιουλίου, ημέρα της Αγίας Παρασκευής, στον ομώνυμο κεντρικό ναό του χωριού.

Γλυφάδα

Η Γλυφάδα είναι σχετικά πρόσφατος οικισμός καθώς οι πρώτοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στην περιοχή στις αρχές του 1950, προερχόμενοι από το ορεινό χωριό Δαφνοχώρι (πρώην Μαραζιά ή Ροδοδάφνη), το οποίο βρίσκεται βόρεια της Γλυφάδας και σε υψόμετρο 905 μέτρων. Το όνομα Γλυφάδα (αρχικά Ζευγάρι) προήλθε από μία πηγή της περιοχής, η οποία βγάζει γλυφό νερό και εκβάλει στη γωνία της πλατείας στη θάλασσα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με κτηνοτροφία, γεωργία, αλιεία και κυρίως με οικοδομικά επαγγέλματα. Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται η κεντρική εκκλησία του χωριού βυζαντινού ρυθμού που είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Στο λόφο Παλιόκαστρο, εντοπίζεται αρχαία οχύρωση χρονολογούμενη στα τέλη του 4ου–αρχές 3ου π.Χ. αιώνα. Εντός της αταύτιστης μέχρι σήμερα αυτής πόλης της Δ. Λοκρίδας συναντώνται περίβολοι σε φυσικά άνδηρα και πολλά λείψανα οικοδομημάτων εκ των οποίων κάποια πρέπει να ανήκουν σε εγκαταστάσεις με δημόσιο ή θρησκευτικό χαρακτήρα. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει χτιστή δεξαμενή σχετικά μεγάλων διαστάσεων. Εξωτερικά της οχύρωσης και κυρίως πάνω από τον οικισμό της Γλυφάδας εντοπίζεται η αρχαία πόλη. Βορειοανατολικά του λόφου εντοπίστηκαν οικιστικά κατάλοιπα Ελληνιστικών χρόνων. Στην περιοχή του αυχένα που συνδέει το λόφο Παλιόκαστρο με την εθνική οδό Ναυπάκτου – Ιτέας, έχει εντοπιστεί η νεκρόπολη και σήμερα είναι ορατά λείψανα τάφων. Ιδιαίτερη ήταν στην περιοχή η λατρεία της θεάς Βασιλείας, όπως αυτή μαρτυρείται από αρχαία επιγραφή που εντοπίστηκε στη Γλυφάδα. Έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις για το αρχαίο όνομα της πόλης. Άλλοι την ταυτίζουν με την αρχαία Αντίκυρα, άλλοι με την Οιάνθη κι άλλοι με την Υαίων πόλι, αλλά καμία ως τώρα δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Δελφοί

Οι Δελφοί είναι κωμόπολη του Νομού Φωκίδος και είναι χτισμένοι στις νοτιοδυτικές πλαγιές του Παρνασσού σε υψόμετρο 570 μέτρων. Παλαιότερα ο οικισμός ονομαζόταν «Καστρί» και ήταν χτισμένος στη θέση του σημερινού αρχαιολογικού χώρου ο οποίος είχε επιχωθεί. Μετά τις ανασκαφές του 1892 μεταφέρθηκε δυτικότερα και μετονομάστηκε σε Δελφούς. Τα επόμενα χρόνια ο οικισμός γνώρισε μεγάλη τουριστική ανάπτυξη εκμεταλλευόμενος την ύπαρξη του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών που προσελκύει μεγάλο αριθμό τουριστών όλο το χρόνο ενώ τα τελευταία χρόνια η τουριστική κίνηση έχει ενισχυθεί και από την ύπαρξη των χιονοδρομικών κέντρων του Παρνασσού που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.

Κριάτσι

Το Κριάτσι (ή Κριάτσιο) είναι ορεινό χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 1.250 μέτρων στις πλαγιές των Βαρδουσίων και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας και τον ορεινότερο του νομού Φωκίδας. Το όνομα του χωριού ίσως έχει βλάχικη προέλευση. Βόρεια του χωριού έχουν ανακαλυφθεί αρχαία ερείπια και οχυρώσεις.

Λιδωρίκι

Το Λιδωρίκι είναι παραδοσιακό κεφαλοχώρι, βρίσκεται στη Γκιώνα σε υψόμετρο 700 μέτρων και βρέχεται από τη Λίμνη του Μόρνου. Δυτικά από το Λιδωρίκι, βρίσκεται το φράγμα της τεχνητής λίμνης του ποταμού Μόρνου, που δημιουργήθηκε για την ύδρευση της Αθήνας – Αττικής κ.λ.π. Ακριβώς κάτω από το Λιδωρίκι διέρχεται η μεγαλύτερη σήραγγα της Ελλάδας (μήκους 16,5 χλμ.), που διατρυπά τον όγκο της Γκιώνας και εξέρχεται πάνω από το φρούριο της Άμφισσας, από την οποία διέρχεται το κανάλι μεταφοράς του νερού της λίμνης προς την Αττική. Το Λιδωρίκι είναι κτηνοτροφικό κυρίως κέντρο και οι κάτοικοί του, όσοι απέμειναν από τη μετανάστευση, ασχολούνται με την κτηνοτροφία, παράγοντας εξαιρετικής ποιότητας τυροκομικά προϊόντα και κρέατα. Ως αξιοθέατα διαθέτει τον Άγιο Γεώργιο, την Παναγία Ζωοδόχου Πηγής, αλλά και το Αρχαιολογικό και Λαογραφικό Μουσείο. Επίσης το φράγμα και τη λίμνη του Μόρνου, το φρούριο και τα υπολείμματα της αρχαίας Καλλίπολης που καταστράφηκε το 279 π.Χ. από τους Γαλάτες, την τεράστια πηγή (βελούχι) του Καλλίου, τη μονή και το σπήλαιο της Αρσαλής και τον σχεδόν κάθετο γκρεμό της Γκιώνας (1.100 μ.).

Μαλανδρίνο

Το Μαλανδρίνο βρίσκεται στους πρόποδες της δυτικής πλευράς της νότιας προέκτασης της οροσειράς της Γκιώνας, λίγο πριν από το τέλος της, σε υψόμετρο 580 μέτρων. Έχει εκτεταμένη περιφέρεια με κτήματα, που καταλαμβάνουν και τμήμα του νότιου άκρου της Βελάς. Στο παρελθόν οι κάτοικοι ασχολούνταν με τα δημητριακά, κυρίως το σιτάρι και τα αμπέλια. Αξιόλογη και η παραγωγή αμυγδάλων. Μερικά αμπέλια διατηρούνται και σήμερα και παράγεται καλό κρασί, με παραδοσιακό τρόπο. Ο συνδυασμός πεδινής εκτάσεως και βουνού ευνοεί την ανάπτυξη και της κτηνοτροφίας.

Μαραθιάς

Ο Μαραθιάς είναι χτισμένος πάνω στο δέλτα που σχημάτισαν εδώ και χρόνια τα δύο ρέματα που βρίσκονται στις άκρες του χωριού κάτω από την κορυφή Σπουλιθαρά. Στη μικρή σε έκταση πεδιάδα του (1.000 περίπου στρέμματα) απλώνεται γύρω από το χωριό καλλιεργούνται ελιές, λεμονιές, πορτοκαλιές, βερυκοκιές, μπανανιές και πολλά άλλα οπωροφόρα δένδρα. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος με την εκκλησία του να βρίσκεται στο κέντρο του χωριού. Στο δυτικό άκρο του χωριού βρίσκεται το ξωκλήσι της Παναγίας, δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τον ίσκιο πλατανιών. Γιορτάζει στις 23 Αυγούστου και συγκεντρώνει πλήθος προσκυνητών.

Μαριολάτα

Η Μαριολάτα είναι χτισμένη στους πρόποδες του Παρνασσού σε υψόμετρο 390 μέτρων. Κατά την παράδοση πήρε το όνομά της από την Αρχαιότητα, όπου όποιοι πήγαιναν στο Μαντείο των Δελφών, αναγκαστικά διανυκτέρευαν εδώ, όπου υπήρχαν οι «μαριόλες» που ήταν οι ιερές κοινές γυναίκες, οι οποίες μάθαιναν τα μυστικά των επισκεπτών και τα μετέφεραν στο Μαντείο. Μία άλλη εκδοχή του ονόματος, είναι από την Παναγία «Μαριολάτρα» της περιοχής. Η περιοχή κατοικείται από τα αρχαία χρόνια, η πόλη λεγόταν Βοίον και ανήκε στη Δωρική Τετράπολη. Αργότερα λεγόταν Χαράδρα και στη σύγχρονη εποχή μεταφέρθηκε στο σημείο που βρίσκεται η σημερινή Μαριολάτα. Στην περιοχή της Μαριολάτας βρίσκεται η περίφημη Μπαρουτοσπηλιά, με μεγάλες διαστάσεις και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821, εδώ παρασκευαζόταν μπαρούτι. Μέχρι το 1960 το χωριό βρισκόταν σε άλλη τοποθεσία. Στο Παλιό Χωριό βρίσκεται και η εκκλησία «Γέννηση της Θεοτόκου».

Μηλιά

Η Μηλιά είναι χτισμένη στην πλαγιά της βουνοκορφής Μπούχορης (1.380 μ. υψόμετρο) με θέα βόρεια προς τη λίμνη του Μόρνου και νότια προς την Πελοπόννησο. Από παλιά οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται με την κτηνοτροφία και γεωργία, όπως αμπέλια και κηπευτικά. Μέχρι το 1970 κατασκεύαζαν και έκαιγαν κατά καιρούς ασβεστοκάμινα ενώ μέχρι το 1980 στο χωριό λειτουργούσαν 3 νερόμυλοι. Ανάμεσα στη Μηλιά και τον Άβορο, στα βόρεια και κοντά στη Μπούχορη, αναφέρεται από τον Παυσανία, η ύπαρξη λοκρικού ιερού και κάστρου. Στη νοτιοδυτική πλευρά του χωριού υπάρχουν ευρήματα αρχαίας στρατιωτικής εγκατάστασης. Στα ανατολικά, στη τοποθεσία «Βρωμόβρυση» και προς τους πρόποδες του χωριού, υπάρχει μεγάλο ανεξερεύνητο σπήλαιο με σταλακτίτες. Άλλα αξιοθέατα είναι ο ναός του Αγίου Χαραλάμπους και τα ξωκλήσια Άγιος Κωνσταντίνος, Άγιος Δημήτριος, Άγιος Μηνάς και οι Άγιοι Πάντες στη Μπούχορη.

Μοναστηράκι

Το χωριό Μοναστηράκι είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στον ομώνυμο όρμο του Κορινθιακού κόλπου. Διαθέτει λιμανάκι και δύο παραλίες για μπάνιο, την παραλία «του Ηλιόπουλου» και τον «Παραθάλλασο» με τη μικρή ομώνυμη λιμνοθάλασσα που αναπτύσσεται ακριβώς πίσω της. Σημαντικό αξιοθέατο είναι η στενή βραχώδης χερσόνησος, συνέχεια του λόφου «Αγγουράκι», που καταλήγει στο ακρωτήρι «Κόκκινος» ή «Κοκκινόβραχος». Βρίσκεται στα δυτικά του χωριού και δίπλα στον «Παραθάλλασο» και χωρίζει το Μοναστηράκι από το γειτονικό οικισμό της Χιλιαδούς. Η χερσόνησος καλύπτεται από πουρνάρια, μεσογειακούς θάμνους, πεύκα και κυπαρίσσια και αποτελείται από δύο υψώματα που επικοινωνούν με έναν λαιμό. Λόγω της ιδιαίτερης αισθητικής της αξίας έχει χαρακτηριστεί ως «Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλλους.

Πανουργιάς

Το χωριό Πανουργιάς είναι χτισμένο σε υψόμετρο 1.060 μέτρων στις πλαγιές της Γκιώνας και αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Στερεάς Ελλάδας. Το χωριό ήταν γνωστό παλαιότερα και με την ονομασία Δρέμισσα (το οποίο χρησιμοποιείται εξ ίσου και σήμερα μεταξύ των κατοίκων της Φωκίδας) μέχρι τη μετονομασία του το Φεβρουάριο του 1915. Έτσι ονομάστηκε πιθανόν από το τρέμω = τρέμισσα = ντρέμισσα = δρέμισσα, λόγω των συχνών σεισμών. Η θεωρία αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο ψηλά στην πλαγιά της Τούρλας και μετά από ένα μεγάλο σεισμό καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε χαμηλότερα. Η παλιά θέση του χωριού, γνωστού σήμερα ως Λάκκος, είναι ακόμα διάσπαρτη από οικοδομικούς λίθους. Η συγκεκριμένη θεωρία είναι και η επικρατέστερη. Μια άλλη θεωρία για την προέλευση του ονόματος είναι αυτή του στρατηγού Στέλιου Πανουργιά. Επειδή παλαιότερα το χωριό πιθανόν να ήταν μέσα σε δάσος από δρύς, από τη λέξη  δρυμός = δρεμός = δρέμισσα. Σήμερα δρυς συναντάει κανείς ανάμεσα στην Παύλιανη και το Κουμαρίτσι, λίγα μόλις χιλιόμετρα από το χωριό. Μια παράδοση αναφέρει ότι το χωριό πριν ονομαστεί Δρέμισσα ονομαζόταν Κοτρώνα, ίσως λόγω των πολλών βράχων που την περιτριγυρίζουν και τη γενικότερη τραχύτητα του τοπίου.

Πευκάκι

Το Πευκάκι βρίσκεται στα νοτιοδυτικά του νομού, βόρεια από το χείμαρρο Μαντίλω που καταλήγει στον ποταμό Μόρνο. Άρχισε να χτίζεται το 1910 με την αρχική ονομασία Παλιόχανο (Παλαιόχανον) και το 1956 μετονομάσθηκε σε Πευκάκι και το όνομά του το πήρε από ένα πευκάκι που υπήρχε στο κέντρο του οικισμού. Κοντά στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του πολιούχου Άγιου Κωνσταντίνου και στο προαύλιό της υπάρχει ο ανδριάντας του ευεργέτη του Δροσάτου και του Ευπαλίου Νικολάου Κουβέλη. Ανάμεσα στο Πευκάκι και το Δροσάτο, στη θέση «Καραμπάσι», βρίσκονται ερείπια κατοικιών και ενός πύργου από παλιό τούρκικο οικισμό. Στη θέση «Μπαρκόρεμα» σώζονται λιθόκτιστα πηγάδια, μια βρύση καθώς και τα υπολείμματα ενός ναού αφιερωμένου στον Προφήτη Ηλία.

Πολύδροσος

Η Πολύδροσος ή Σουβάλα είναι κεφαλοχώρι του Παρνασσού χτισμένη σε υψόμετρο 380 μέτρων στις βορειοανατολικές πλαγιές του. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν και επίσημα Σουβάλα, οπότε και μετονομάστηκε Πολύδροσος αν και όλοι οι ντόπιοι χρησιμοποιούν το πρώτο. Ανάμεσα στην Πολύδροσο και στο γειτονικό χωριό Λιλαία βρίσκονται οι πηγές του Κηφισού. Η προέλευση της ονομασίας Σουβάλα προέρχεται από το σλαβικό Suvala, που σημαίνει «έλος», και που είχε διαδοθεί σαν προσηγορικό κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους στον ευρύτερο Ελληνικό χώρο. Αφού λοιπόν η λέξη Σουβάλα σημαίνει «έλος», με βεβαιότητα μπορούμε να πούμε ότι η συνώνυμη τοπονομασία αναφέρεται αρχικά στο μεγάλο βάλτο, που σχηματιζόταν άλλοτε μεταξύ των πηγών του Κηφισσού, στην Αλεγούσα, γνωστός σα «βάλτος της Αγόριανης», που καταβασάνιζε για αιώνες τους ανθρώπους της περιοχής, μέχρι και τις νεότερες γενεές κι έγινε η αιτία να πλάσει ο λαός τοπικές παραδόσεις για στοιχειά και δαίμονες που κυνηγούσαν τάχα τους διαβάτες τη νύχτα και που στην πραγματικότητα ήταν τα απειράριθμα κουνούπια και τα υδρόβια ζώα.

Ψηλό Χωριό

Το Ψηλό Χωριό είναι ορεινό χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 1.190 μέτρων. Βρίσκεται στις πλαγιές των Βαρδουσίων, ανάμεσα στις βουνοκορφές Σκοτεινή (1.537 μ), Τσούκα (1.609 μ), Αϊ-Νικόλας (1.600μ) σε περιοχή κατάφυτη από έλατα και καρυδιές. Αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Η παλιά του ονομασία ήταν Νούτσομβρον, η οποία διατηρήθηκε μέχρι το Σεπτέμβριο του 1927. Καταστράφηκε από κατολισθήσεις ή σεισμούς και ξαναχτίστηκε στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα. Αξιοθέατα του χωριού είναι οι δύο του εκκλησίες, του Αγίου Γεωργίου που χτίστηκε το 1852 και του Αγίου Νικολάου καθώς και τα οκτώ ξωκλήσια που υπάρχουν.

Χρισσό

Το Χρισσό είναι χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 200 μέτρα πάνω από τον Ελαιώνα της Άμφισσας. Μέχρι το 1984 γραφόταν Χρυσό οπότε και καθιερώθηκε η σημερινή του γραφή εφόσον επικρατεί η άποψη πως η ονομασία του σχετίζεται με την αρχαία πόλη Κρίσσα που ήταν χτισμένη σ’ αυτή την περιοχή και όχι με το πολύτιμο μέταλλο. Το Χρισσό σήμερα είναι ένα παραδοσιακό και αυστηρά διατηρητέο χωριό, με αναπαλαιωμένα σπίτια που περιβάλλονται από κήπους και αρκετά κτίρια νεοκλασικής τεχνοτροπίας, πράγμα που υποδηλώνει την παλαιότερη ευημερία των κατοίκων από τα προϊόντα της ελιάς. Τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ταχύτατη ανοικοδόμηση. Επίσης διαθέτει παραδοσιακές ταβέρνες και δύο πλατείες. Η κεντρική πλατεία στην καρδιά του χωριού χαρακτηρίζεται από τον υπεραιωνόβιο πλάτανο και τα τρεχούμενα νερά. Έχει πολλές παραδοσιακές, πέτρινες εκκλησίες με προεξέχον το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, περιτριγυρισμένο από τα αρχαία τείχη της Κρίσας. Η πλειονότητα των κατοίκων του χωριού είναι αγρότες και συγκεκριμένα ασχολούνται με την καλλιέργεια της ελιάς και τα προϊόντα της.

Διαμονή στο νομό Φωκίδας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register