Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο Νομό Φθιώτιδας

Άγιος Στέφανος

Ο Άγιος Στέφανος (πρώην Οζερός ή Νεζερός) είναι ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στη νότια όχθη της αποξηραμένης λίμνης Ξυνιάδας. Η λέξη Νεζερός είναι τοπωνύμιο που χρησιμοποιήθηκε μετά τον 5ο αιώνα μ.Χ. με την κάθοδο σλαβικών φυλών στον ελληνικό χώρο. Η λέξη έχει σλαβική ρίζα που σημαίνει λίμνη, έλος και είχε χρησιμοποιηθεί για τη σλαβική φυλή που είχε εγκατασταθεί στην Πελοπόννησο κατά τον 8ο αιώνα (Εζερίτες ή Νεζερίτες). Η ονομασία Άγιος Στέφανος προήλθε από την ομώνυμη εκκλησία που σύμφωνα με την παράδοση έχτισε Τούρκος αξιωματικός, όταν ανήμερα της εορτής του Αγίου Στεφάνου (27 Δεκεμβρίου) πέρασε νύχτα πάνω από την παγωμένη και ομιχλώδη λίμνη με τα στρατεύματα του, χωρίς να το αντιληφθούν και χωρίς να βουλιάξουν σε αυτή.

Ανάβρα

Η Ανάβρα βρίσκεται στις βόρειες πλαγιές του όρους Καλλίδρομο στο νομό Φθιώτιδας, σε υψόμετρο 440 μέτρων και σχετικά κοντά στις ακτές του Μαλιακού κόλπου. Προπολεμικά ονομαζόταν Κατμάτα ή Κουτουμάτα και βρισκόταν πιο κοντά στην θάλασσα. Η τοποθεσία του χωριού έχει θέα στον Μαλιακό κόλπο και την Εύβοια. Στο λόφο «Παλαιοκάστρου» της Ανάβρας βρίσκονται και τα απομεινάρια της αρχαίας ακρόπολης των Αλπινών, ο οποίος για λόγους προστασίας των τειχών Ελληνιστικών χρόνων, που αποδίδονται στην αρχαία πόλη των Αλπινών καθώς και του νεκροταφείου ύστερων γεωμετρικών χρόνων που εκτείνεται γύρω από αυτά έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός. Τα αρχαιολογικά ίχνη επιβεβαιώνουν πως η περιοχή η οποία βρίσκεται ανάμεσα στις Θερμοπύλες και την Μενδενίτσα (δύο περιοχές με έντονη ιστορική διαδρομή από την αρχαιότητα μέχρι τα τελευταία χρόνια) έχει σημαντικές ιστορικές αναφορές. Στην περιοχή υπάρχουν αρκετές πηγές ενώ το δάσος του Καλλιδρόμου αποτελείται από έλατα, βελανιδιές, πουρνάρια, κέδρα, μαυρόπευκα. Σε υψόμετρο 1.000 μέτρα, στο οροπέδιο της Σουβάλας, υπάρχει λίμνη (Μενδενίτσας ή Παλιοσουβάλας για τους ντόπιους). Η Ανάβρα έχει πλούσιους βοσκοτόπους και ποικιλία θάμνων και βοτάνων, ρεματιές με πλατάνια αλλά και δυσπρόσιτα φαράγγια. Τον χειμώνα διακρίνονται ίχνη άγριων ζώων στο λίγο χιόνι, όπως αγριογούρουνων. Ανέκαθεν αγροτική και κτηνοτροφική περιοχή, σήμερα κυριαρχεί η καλλιέργεια της ελιάς και των δημητριακών. Σημαντική είναι επίσης και η αμπελοκαλλιέργεια αφού υπάρχουν αμπέλια (και βιολογικής καλλιέργειας) με οινοποιήσιμες επιτραπέζιες ποικιλίες κρασιών. Τα σιτηρά, το βαμβάκι, τα κηπευτικά, η φυστικιά είναι άλλες καλλιέργειες. Η κτηνοτροφία αιγοπροβάτων και βοοειδών υπάρχει ακόμη.

Δίκαστρο

Το Δίκαστρο είναι ένα μικρό, αμφιθεατρικό χωριό πολύ κοντά στα σύνορα με τους νομούς Ευρυτανίας και Καρδίτσας. Χτισμένο στους κατάφυτους ορεινούς όγκους μεταξύ των βουνών Τυμφρηστός και Μαυρορράχη, βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μέτρων και αποτελείται από δύο οικισμούς τους οποίους χωρίζει ο ποταμός Δικαστριώτης, βασικός παραπόταμος του Σπερχειού ποταμού. Τα αρχαιολογικά ευρήματα που έχουν ανακαλυφθεί κατά καιρούς γύρω από το χωριό, αποτελούν αδιάψευστα στοιχεία της μακρόχρονης παρουσίας του στη φθιωτική γη. Στο Δίκαστρο υπάρχουν 6 εκκλησίες, 4 στον κύριο οικισμό και 2 στον «Πέρα-Μαχαλά». Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Γεώργιος, του οποίου ο ναός βρίσκεται στην κεντρική πλατεία. Πρώτη ημερομηνία κατασκευής υπολογίζεται το 1498. Το 1925 κατεδαφίστηκε η παλιά εκκλησία, ρυθμού βασιλικής, με το παράπλευρο παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους και ξεκίνησε η ανοικοδόμησή της, με τις εργασίες να διαρκούν δυο χρόνια, έως το 1927. Σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες, οι πέτρες των απλών τοίχων μεταφέρθηκαν από το «ρέμα». Στο «Κοτρώνι», την κορυφή του χωριού, βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Σεραφείμ, από το 1480. Οι Δικαστριώτες τον ξαναέχτισαν επεκτείνοντάς τον, το 1959. Το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στη «Ζάρα» από το 1784, περιβάλλεται από αιωνόβια δέντρα βελανιδιάς. Η οριστική θεμελίωσή του έγινε το 1920 και λέγεται ότι από το ναό ξεκινούσαν όλες οι λιτανείες για την αντιμετώπιση της ανομβρίας, της ακρίδας και άλλων επιδημιών. Το ξωκλήσι του Αη-Λιά, με άγνωστη ημερομηνία αρχικής κατασκευής, λειτουργεί κάθε 20 του Ιουλίου από το 1905, προς τιμή του προφήτη, σε σημείο αρκετά ψηλότερα από το χωριό. Ο Άγιος Αθανάσιος, λίγο πιο έξω από τον «Πέρα Μαχαλά», πρωτοχτίστηκε το 1683, και δέχτηκε διορθωτικές παρεμβάσεις το 1904. Το 1904 επιδιορθώθηκε και ο μεγαλύτερος ηλικιακά ναός του χωριού, η Παναγία, καθώς υπάρχει από το 1450.Το Λαογραφικό Μουσείο του χωριού, είναι συνδεδεμένο με τον περιβάλλοντα χώρο της ευρύτερης περιοχής της Δυτικής Φθιώτιδας και γενικότερα της Ρούμελης. Η συλλογή, καταγραφή και διάσωση των ιστορικών και λαογραφικών απτών στοιχείων, παρουσιάζεται στις αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου του χωρίου, όπου και στεγάζεται.

Θεολόγος

Ο Θεολόγος είναι τουριστικό θέρετρο σε έναν όρμο στην ακτή του Οπουντίου κόλπου και αποτελεί επίνειο της Μαλεσίνας. Ιδρύθηκε από λίγες οικογένειες της Μαλεσίνας το 1923 που μετοίκησαν στην παραλία του. Η αρχαία πόλη των Αλών οφείλει το όνομά της στις αλυκές της και εκτείνει την παρουσία της καθ΄ όλη την διάρκεια των ιστορικών χρόνων, ενώ θεωρείται βέβαιο ότι ο χώρος της κατοικούνταν συνεχώς από την Νεολιθική εποχή ως τη μεσοβυζαντινή περίοδο (11ος και 12ος αιώνας), οπότε ερημώνεται ως το 1923. Παρότι οι αναφορές των αρχαίων συγγραφέων για την πόλη είναι σπάνιες και πολύ φτωχές, οι Αλές ήταν το ασφαλέστερο και το κοντινότερο στον Οπούντα λιμάνι, το οποίο είχε παίξει σπουδαίο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή. Πλούσια ήταν τα ευρήματα που ήρθαν στο φως από τις ανασκαφές που έγιναν, όπως κομμάτια από δωρικές κολώνες, επιστήλια, μετόπες και από τις τρεις οικοδομικές φάσεις του ναού, κομμάτια από πήλινα αγάλματα καθώς και ένα μαρμάρινο ακέφαλο άγαλμα της Αφροδίτης, μπρούτζινα και ασημένια κοσμήματα. Από τα ευρήματα άλλα φυλάσσονται στις αποθήκες του αρχαιολογικού μουσείου Θηβών και μερικά από αυτά εκτίθενται στην πτέρυγα των προϊστορικών ευρημάτων του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών. Η περιοχή είναι γνωστή ως τουριστικό θέρετρο λόγω της τοποθεσίας της. Όλος ο οικισμός βρίσκεται πάνω σ’ ένα μεγάλο κόλπο. Η κεντρική παραλία βρίσκεται κατά μήκος του παραλιακού δρόμου. Είναι μεγάλη σε μήκος αλλά στενή σε πλάτος. Έχει ψιλή άμμο και τα νερά είναι κρύα και καθαρά. Το λιμάνι της περιοχής φιλοξενεί μικρά και μεγάλα πλεούμενα.

Καλαμάκι

Το Καλαμάκι είναι χτισμένο σε υψόμετρο 785 μέτρων στην κορυφογραμμή της Όθρυος. Ιδρύθηκε από λίγες οικογένειες στα μέσα του 19ου αιώνα, οι οποίες βρέθηκαν στο σημερινό χωριό μετακινούμενες από διπλανούς πρόχειρους οικισμούς, όπως το Ζαπάντι και το παλιό Καλαμάκι. Αναφέρεται πρώτη φορά ως Δερβέν-Φούρκα σε βασιλικό διάταγμα του 1840 που αναφέρεται στον χωρισμό των Δήμων της Φθιώτιδας. Το 1832 με τη χάραξη της οροθετικής γραμμής το χωριό βρέθηκε στην τουρκική πλευρά των συνόρων και κοντά του υπήρχε ελληνική καζάρμα (στρατώνας) σαν συνοριακό φυλάκιο. Η περιοχή ενσωματώθηκε στο ελληνικό κράτος το 1881. Ο πληθυσμός του χωριού αυξανόταν σιγά σιγά με οικογένειες από άλλες περιοχές όπως το Μαυρίλο Ευρυτανίας, με σκηνίτες Βλάχους που χρησιμοποιούσαν τη γύρω περιοχή σα στάση στην πορεία τους για τα χειμαδιά και αντίστροφα. Στα πρώτα χρόνια οι κάτοικοι ασχολούνταν κυρίως με την κτηνοτροφία (αιγοπρόβατα και λίγα γελάδια) και λιγότερο με τη γεωργία (η οποία βασίζονταν σε χειρωνακτική εργασία). Μετά τον πόλεμο του ’40 ασχολήθηκαν περισσότερο με τη γεωργική παραγωγή (καπνός – δημητριακά – τομάτα – καλαμπόκι κ.ά.) και σε αυτό τους βοήθησε η παραχώρηση αγροτικής έκτασης στη λίμνη Ξυνιάδας μετά την αποξήρανσή της, ο αναδασμός των χωραφιών και η απόκτηση των πρώτων αγροτικών μηχανημάτων. Η «πηγή του Αχιλλέα», το ιστορικό μοναστήρι της Αντίνιτσας το οποίο καταστράφηκε 13 Ιουνίου 1944 από τους Γερμανούς, το εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής στα στενά της Φούρκας – Δραχμάναγα είναι σημεία τα οποία αξίζει να δει ο επισκέπτης. Η κεντρική εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο και χτίστηκε γύρω στο 1890-1900 μαζί με τα πρώτα σπίτια του χωριού από Ηπειρώτες μαστόρους. Τα τελευταία χρόνια χτίστηκε με προσφορές των κατοίκων του χωριού το ξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής σε λόφο απέναντι από το χωριό όπου την παραμονή της γιορτής γίνεται μεγάλο πανηγύρι. Επίσης βόρεια, χτίστηκε το ξωκκλήσι της Αγίας Κυριακής σε ωραία τοποθεσία δίπλα στα πλατάνια. Σε απόσταση 9 χλμ. από το χωριό ανατολικά βρίσκεται το μοναστήρι της Αντίνιτσας που γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου. Στο χώρο του μοναστηριού υπάρχει πηγή απ’ όπου το Καλαμάκι τροφοδοτείται με νερό. Δυτικά, στη θέση «παλιό Καλαμάκι» υπάρχουν πολύ λίγα απομεινάρια ενός ναού. Επίσης κατηφορίζοντας προς τη Λαμία βρίσκεται ο Άγιος Σώζος, που φτιάχτηκε από τον βουλευτή της Καρδίτσας Αναγνωστόπουλο εις ανάμνηση της σωτηρίας του από σοβαρό τροχαίο που είχε στο σημείο αυτό. Στη γύρω περιοχή κυριαρχούν τα πουρνάρια, οι δρυς (δέντρα), οι αγκορτσιές (αγριοαχλαδιές), τα πλατάνια, οι λαβδανιές καθώς και βατόμουρα, μέλεγο, κέδρα, τσάπουρνα, κράταιγο (βαμπλιά), κολχικό (χνοπωρίτσα – μοιάζει με το κρόκο Κοζάνης), σπάνια είδη άγριων ορχιδέων, ρίγανη, μανιτάρια κ.ά. και ζουν πολλά αγριογούρουνα, λαγοί, αλεπούδες, πέρδικες, τρυγόνια, σαϊνια, λύκοι, ασβοί, φίδια, χελώνες και τώρα τελευταία λίγα ζαρκάδια.

Κομποτάδες

Οι Κομποτάδες είναι πεδινό χωριό και βρίσκονται στην κοιλάδα του Σπερχειού και τις νότιες όχθες του ποταμού. Υπήρξαν ξακουστό κεφαλοχώρι από την εποχή της Τουρκοκρατίας και η πλατεία τους αποτελεί ιστορικό πάρκο. Τα πέντε γέρικα πλατάνια της έχουν ανακηρυχτεί ως διατηρητέα φυσικά μνημεία. Στις 18 Απριλίου του 1821 στην πλατεία αυτή έγινε συνάντηση μεταξύ των οπλαρχηγών Αθανάσιου Διάκου, Πανουργιά και Δυοβουνιώτη για να οργανώσουν τον τρόπο αντιμετώπισης των στρατευμάτων του Ομέρ Βρυώνη και του Κιοσέ Μεχμέτ που κατέβαιναν στην Πελοπόννησο. Εκεί οι τρεις οπλαρχηγοί αποφάσισαν να κλείσουν τον άξονα Γοργοπόταμο – Ηράκλεια – Αλαμάνα που έτσι ονομαζόταν τότε ο ποταμός Σπερχειός. Συμμετείχαν μάλιστα με αντιπερισπασμό και κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Μπεκίου (σημερινός Σταυρός). Στο χωριό μπορείτε να δείτε την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο, το λόφος του Προφήτη Ηλία, στα νότια και τους πρόποδες της Οίτης, όπου εντοπίστηκε νεκροταφείο με θαλαμοειδείς τάφους και γινόταν διαχρονική του χρήση από τις αρχές του 14ου αιώνα π.Χ. μέχρι και το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ., το ξωκκλήσι του Αγίου Ταξιάρχη το οποίο είναι κτισμένο την εποχή του Ιουστινιανού και λειτουργεί ακόμη μέχρι σήμερα και το κτίριο του πρώην Δημοτικού Σχολείου που έχει χαρακτηριστεί νεότερο μνημείο.

Ξυνιάδα

Η Ξυνιάδα, επίσημα Ξυνιάς, είναι ημιορεινό χωριό σε υψόμετρο 490 μέτρων. Είναι χτισμένη στον κάμπο ο οποίος δημιουργήθηκε μετά την αποξήρανση της λίμνης Ξυνιάδας. Το χωριό αναφέρεται από την εποχή της τουρκοκρατίας ως Ταουκλί και υπήρχε πριν το 1640 αφού καταγράφεται στην πρόθεση της Ρεντίνας στα φύλλα 22α και 22β μαζί με τους οικισμούς Μηλιά, Κρούμας, Λήφακας και Τερβένι ενώ στα φύλλα 23α και 24α υπάρχουν γραφές μεταγενέστερες της πρώτης. Η παλιά ονομασία της ως Νταουκλί ή Ταουκλί στα τουρκικά σημαίνει «ορνιθώδεις» προφανώς  από τις πολλές νερόκοτες που ζούσαν στην τότε λίμνη ενώ το σύγχρονο όνομα είναι από την αρχαία πόλη Ξυνία ή Ξυνιάς που ερείπιά της υπάρχουν σε βραχώδη λόφο δυτικότερα κοντά στην Κορομηλιά. Την εποχή που υπήρχε η λίμνη ο λόφος αυτός ήταν νησίδα (οι ντόπιοι την ονόμαζαν Αραπονήσι) και σε αυτή κατέφυγαν οι κάτοικοι της Ξυνιάδας κατά την Επανάσταση του 1821 όπου παρέμειναν μέχρι το 1828. Θρησκευτικά αξιοθέατα είναι η Ιερά Μονή της Παναγιάς της Ελεούσης ή Φανερωμένης στη νοτιοανατολικά άκρη του χωριού και η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που χρονολογείται από το 1760. Το μοναστήρι χτίστηκε το 1962 και σημαντικότερο κειμήλιο είναι η εικόνα της Παναγίας με την επιγραφή «Μήτηρ Θεού Ελεούσα» που πιθανολογείται ότι ανήκει στην εποχή της εικονομαχίας.

Παύλιανη

Η Παύλιανη βρίσκεται στα νοτιοδυτικά όρια του νομού με τη Φωκίδα μέσα σε πυκνό ελατοδάσος και σήμερα είναι ταχύτατα αναπτυσσόμενη τουριστικά. Είναι χτισμένη στις νοτιοανατολικές πλαγιές της Οίτης σε υψόμετρο 1.040 μέτρων. Αποτελεί έναν από τους πιο ορεινούς οικισμούς της Φθιώτιδας και αφετηρία για εξορμήσεις στα γύρω βουνά καθώς και επισκέψεις στον Εθνικό Δρυμό της Οίτης, την «Πυρά του Ηρακλέους», το φαράγγι του Ασωπού και το «κάστρο του Κούβελου». Μία άποψη για την ονομασία του χωριού αναφέρει ότι το όνομά της το οφείλει στους πρώτους της κατοίκους, οι οποίοι ήταν οι πρώτοι που πίστεψαν στα διδάγματα του Αποστόλου Παύλου. Πιο πιθανή εκδοχή όμως είναι να οφείλεται σε σλαβική ονομασία. Αρχικά το χωριό ήταν χτισμένο σε μια τοποθεσία με χαμηλότερο υψόμετρο, εκεί περίπου που τώρα βρίσκεται το χωριό Οίτη.

Διαμονή στο νομό Φθιώτιδας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register