Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο Νομό Λάρισας

Αιγάνη

Βουνό και θάλασσα, μια ανάσα δρόμος. Η Αιγάνη, όμορφη αποχαιρετά και καλωσορίζει τους επισκέπτες στα σύνορα της Θεσσαλίας με τη Μακεδονία. Η προνομιακή γεωγραφική θέση του χωριού εξασφαλίζει εύκολη πρόσβαση από τον εθνικό οδικό άξονα. Στην Αιγάνη προσελκύει το ενδιαφέρον των επισκεπτών, τόσο το πλούσιο φυσικό περιβάλλον όσο και σημαντικά θρησκευτικά μνημεία, όπως η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου από τον 14ο αιώνα η οποία έχει χαρακτηριστεί ως το παλαιότερο ξωκλήσι της Θεσσαλίας, καθώς και η εκκλησία της γεννήσεως της Θεοτόκου.

Αμπελάκια

Όταν η μνήμη των ανθρώπων συγκρατεί την αξιοσύνη και την ελευθερία του πνεύματος, μόνο παράδειγμα μπορεί να αποτελεί για τις μετέπειτα γενιές. Αυτό συμβαίνει στην περίπτωση των Αμπελακίων, που παραμένουν στη μνήμη και τη συνείδηση όλων, ως ο τόπος όπου υλοποιήθηκε η συνεργατική ιδέα σε παγκόσμιο επίπεδο μόλις το έτος 1778. Χιλιάδες μέλη (6.000), εργαστήρια (24) και υποκαταστήματα (17) υποδηλώνουν το ζωηρό εμπορικό πνεύμα των κατοίκων της κοινότητας οι οποίοι ασχολούνταν με τη βαφή και εμπορία νημάτων κόκκινου χρώματος κατόπιν επεξεργασίας του φυτού ριζάρι. Όταν περπατάς στα λιθόστρωτα σοκάκια περιτριγυρισμένος από 17 αρχοντικά με την υπογραφή της ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής του 18ου αιώνα, εισπράττεις άμεσα το κλίμα της ευρωστίας των ντόπιων εμπόρων της εποχής. Μεταξύ τους, ξεχωρίζει το αρχοντικό του Γεωργίου Μαύρου ή Σβάρτς το οποίο λειτουργεί ως μουσείο. Μικρό χωριό, μεγάλη ιστορία ίχνη της οποίας παρατίθενται επίσης στο Λαογραφικό και Ιστορικό Μουσείο, καθώς και στο Μουσείο Αμπελακίων περιόδου 1940-49.

Ανατολή Αγιάς

Η Ανατολή Αγιάς (το παλαιό της όνομα ήταν Σελίτσανη) είναι το πιο ορεινό χωριό του Κισσάβου σε υψόμετρο 960 μέτρων και σε απόσταση 42 χλμ. από τη Λάρισα. Το χωριό ξεχωρίζει για τη φυσική του ομορφιά και την αμφιθεατρική του θέση η οποία προσφέρει όμορφη θέα. Επισκεφτείτε το Εκκλησιαστικό μουσείο το οποίο βρίσκεται στην πλατεία του χωριού και το οποίο φιλοξενεί μεγάλο αριθμό από παλαιές εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα.Βόλτα στα καλντερίμια του χωριού και επίσκεψη στο εκκλησάκι της Παναγίας το οποίο προσφέρει ανεμπόδιστη θέα.

Γόννοι

Δύσκολο να επιτευχθεί η συνέχεια. Να επιλεγεί ο ίδιος τόπος ξανά και ξανά για να συνεχιστεί η ιστορική διαδρομή των κατοίκων. Οι Γόννοι, κωμόπολη δυτικά της κοιλάδας των Τεμπών, ανοικοδομούνται πάνω στα ερείπια της αρχαίας Περραιβίας η οποία άκμασε κατά τους ιστορικούς χρόνους. Στο ύψωμα στο Καστρί, σώζονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης και των τόπων λατρείας της Άρτεμης, του Ασκληπιού και της Αθηνάς. Η σύγχρονη όψη των Γόννων, έχει να επιδείξει στοιχεία ανάπτυξης και προοπτικής.

Ελάτεια

Είναι χτισμένο στους πρόποδες της δυτικής πλευράς του όρους Όσσα (Κίσσαβος). Το χωριό άρχισε να κατοικείται από Έλληνες κατοίκους κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, κυρίως από Σαρακατσαναίους κτηνοτρόφους. Στην περιοχή αυτή κατά τους αρχαίους χρόνους υπήρχε πόλη με το ίδιο όνομα, Ελάτεια, η οποία μαζί με τους Γόννους ήλεγχαν τα στενά των Τεμπών. Αν και δεν έγιναν ανασκαφές ευρέθησαν κατά καιρούς ορισμένα αρχαία. Στο χωριό κατασκευάστηκαν κατά τη δεκαετία του ’20 τέσσερα ελαιοτριβεία, ένα από τα οποία κινείτο με μηχανή Deutz semi-diesel, τα δε υπόλοιπα ήταν χειροκίνητα. Σήμερα δε λειτουργούν αυτά πλέον, λειτουργούν όμως άλλα σύγχρονα. Το Μουσείο Θεσσαλικής Ζωής της οικογένειας Συρμακέζη αποτελεί ένα πολυχώρο προσομοίωσης παραδοσιακών αγροτικών δραστηριοτήτων και δίνει στον επισκέπτη τη δυνατότητα να «ζήσει» την εμπειρία του παρελθόντος.

Ευαγγελισμός

Ήσυχος τόπος, μικρός οικισμός. Στους πρόποδες του Κισσάβου ο Ευαγγελισμός, είναι το πρώτο χωριό που συναντάς στην έξοδο του αυτοκινητόδρομου Αθηνών – Θεσσαλονίκης για την περιοχή της κοιλάδας των Τεμπών. Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου, είναι το σήμα κατατεθέν του χωριού. Κτηνοτρόφοι στην πλειοψηφία τους οι κάτοικοι, φροντισμένα τα σπιτικά και φιλόξενα.

Ιτέα

Βρίσκεται στη νότια είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών σε μια μαγευτική τοποθεσία. Έως το 1927 η ονομασία της Ιτέας ήταν Μπαλαμούτι. Πλατάνια κατά μήκος του ποταμού, κτήματα και καλλιέργειες στο καφέ-πράσινο της φύσης και μυρωδιές που σε φέρνουν σε ισορροπία με τις εσωτερικές σου δυνάμεις, οξύνουν τις αισθήσεις. Γέφυρα ενώνει τις όχθες του ποταμού, εκεί όπου παλαιότερα μια πλωτή κατασκευή η «περαταριά» ή «Καράβι» διευκόλυνε τη μετακίνηση ανθρώπων και εμπορευμάτων. Στη γραφική Ιτέα, σου δίνεται η δυνατότητα να ξεκουραστείς για λίγο, καθώς έρχεσαι σε επαφή με τη μητέρα γη. Για τους φίλους του κρασιού, στην Ιτέα βρίσκεται το επισκέψιμο οινοποιείο Ντούγκου.

Καλλιπεύκη

Απέραντο πευκοδάσος και ήχοι παραδείσου. Σπάνια πουλιά, ρυάκια, πεδιάδες με ηλιοτρόπια και παπαρούνες. Τοπίο βγαλμένο από ταινία σε υψόμετρο 1051 μέτρων, ικανό να κεντρίσει το ενδιαφέρον για πολλούς λόγους. Οξιές, βελανιδιές και έλατα όσο προχωράς κι ανηφορίζεις προς το χωριό Καλλιπεύκη, στον Κάτω Όλυμπο. Ήταν κάποτε λίμνη (1911) γνωστή με το όνομα Ασκυρίδα και μετά την αποξήρανσή της μετατράπηκε σε εύφορη πεδιάδα. Οργανωμένοι χώροι αναψυχής και πάρκα (τοποθεσία Πατωμένη και Αγία Τριάδα), μονοπάτια εξερεύνησης, ρυάκια που παλαιότερα έβρισκες να μαζέψεις γαρίδες, διαδρομές για ποδήλατα, βουνού, αλεξίπτωτο πλαγιάς (παραπέντε) και αιωρόπτερο (αετός). Για τους λάτρεις των σπορ, υπάρχουν γήπεδα ποδοσφαίρου και μπάσκετ σε ειδυλλιακό φυσικό περιβάλλον. Ξωκλήσια και εκκλησίες όπως η πετρόχτιση των Αγίων Θεοδώρων στην κεντρική πλατεία σε κάνουν να προγραμματίζεις την επίσκεψη περισσότερες από μία φορές και να τα αφηγείσαι με ενθουσιασμό.

Καλοχώρι

Το Καλοχώρι (παλιότερη ονομασία Τόιβασι ή Ορτά) βρίσκεται στους πρόποδες Κισσάβου και κατοικείται κυρίως από Βλάχους με καταγωγή από το Περιβόλι των Γρεβενών. Στην περιοχή του Καλοχωρίου εντοπίσθηκαν ευρήματα Νεολιθικής εποχής και της Εποχής του Χαλκού. Αξιόλογη είναι η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου που πανηγυρίζει στις 7 Ιανουαρίου και το παλιό Δημοτικό σχολείο, το οποίο χτίστηκε το 1908 με δωρεά του ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού το οποίο έχει χαρακτηρισθεί «διατηρητέο μνημείο».

Κρανιά

Χαρακτηρισμένη ως παραδοσιακός οικισμός η Κρανιά, έχει αναγεννηθεί από τις στάχτες της πολλές φορές (Τούρκοι και Γερμανοί κατακτητές). Οι κάτοικοι έχουν επιδείξει δύναμη ψυχής, καθώς έχουν καταφέρει να προοδεύσουν και να διατηρήσουν την παράδοση σε σημαντικό βαθμό. Αγαπημένος προορισμός καλοκαιρινών διακοπών, χαρίζει πανοραμική θέα ως τη Χαλκιδική κατέχοντας μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά όλων όσοι την επισκέπτονται. Χορταίνει η ματιά πράσινο από τα πλατάνια, θαλασσί του Αιγαίου, λευκό από τις χιονισμένες κορυφές του Κισσάβου και μοναδική απόλαυση της χρωματικής παλέτας που εμφανίζεται στον ουρανό στο καλωσόρισμα της κάθε μέρας. Παραδοσιακή πλατεία, μοναδικής ομορφιάς εκκλησίες με ιστορία και σημαντικά κειμήλια.

Κυψελοχώρι

Το Κυψελοχώρι είναι ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Κισσάβου. Η επίσημη ονομασία είναι «Κυψελοχώριον».

Μακρυχώρι

Από το Μακρυχώρι αντικρίζεις την κορυφή του Κισσάβου. Επιβλητική η εικόνα, όμορφη τοποθεσία, στους πρόποδες του βουνού Καρακόπετρα. Πριν την περίοδο των Βαλκανικών πολέμων (1912), το Μακρυχώρι βρίσκονταν στα ελληνοτουρκικά σύνορα αποτελώντας σημείο ανεφοδιασμού των ελληνικών στρατευμάτων. Οι αρχαιολογικές ανασκαφές κοντά στο χωριό, ανέδειξαν μια λαξευτή αμυντική τάφρο εύρημα που χρονολογείται από την Νεολιθική εποχή.

Μεγαλόβρυσο

Στα 600 μέτρα, σε πλάτωμα του Κισσάβου βρίσκεται το Μεγαλόβρυσο (Νιβόλιανη= ουράνια πόλη). Χαρακτηρίζεται ως παραδοσιακός οικισμός, ακόμη και τα σπίτια του χαρακτηρίζονται από ομοιομορφία ως προς το χρώμα τους. Χτισμένο πάνω σε δυο λοφοσειρές στις πλαγιές της Όσσας, 7 χλμ από την Αγιά και 43 χλμ από τη Λάρισα. Οι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, τη δενδροκομία και την κτηνοτροφία. Η βρύση «Μεσοχώρι» κοσμεί το χωριό, ενώ η πηγή «Μεγάλη Βρύση» που το υδρεύει και το αρδεύει, θα αποζημιώσει τον επισκέπτη που έχει πρόσβαση τόσο με τα πόδια όσο και με το αυτοκίνητο. Η θέα από τη θέση «Καραούλι, 200 μέτρα έξω από το χωριό προσφέρει επαφή με παρθένα κυριολεκτικά φύση. Από το χωριό έχετε θέα στο Αιγαίο, τον κάμπο της Αγιάς, το Μαυροβούνι, το Πήλιο, τον Θεσσαλικό κάμπο, τις Σποράδες και με καθαρή ατμόσφαιρα την Χερσόνησο του Άθω. Στο χωριό υπάρχουν αξιόλογοι ναοί. Η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, καθώς και οι άλλοι ναοί, αντικατοπτρίζουν τη θρησκευτικότητα των κατοίκων. Η πιο παλιά εκκλησία είναι της Παναγίας. Χτίστηκε το 1639 πάνω στη θέση ενός άλλου ναού της Παλαιολόγειας εποχής του 13ου αι., που είχε χτιστεί πάνω σε ένα προϋπάρχοντα ναό του 11ου αι. Πρόκειται για τρίκλιτη ξυλόστεγη βασιλική με πεσσοστοιχίες, νάρθηκα και στοά, κατάγραφη με τοιχογραφίες του 1639 και ενδιαφέρον ξυλόγλυπτο τέμπλο. Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου ανάγεται στη βυζαντινή περίοδο, όπως δείχνει η τοιχοδομία του. Δείγματα βυζαντινής τέχνης αποτελούν και οι ναοί των Αγίου Αθανασίου (ενοριακός), Αγίου Γεωργίου, Αγίου Δημητρίου και τα ξωκλήσια των Αγίου Χαράλαμπους, Προφήτη Ηλία, Αγίου Χρυσοστόμου και Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Μελιβοία

Η Μελιβοία, είναι χτισμένη σε υψόμετρο 400 μέτρων. Παλαιότερη ονομασία του χωριού είναι Αθανάτη. Υπάρχουν δύο εκδοχές γι’ αυτό το όνομα: Η μια αναφέρει ότι ονομάστηκε Αθανάτη γιατί πίστευαν οι κάτοικοι του ότι θα ήταν πλέον αθάνατοι, αφού δεν υπάρχει ορατότητα από την πλευρά της θάλασσας και δεν κινδύνευαν από πειρατές πια. Η άλλη εκδοχή, που είναι και η επικρατέστερη, αναφέρει ότι το χωριό ονομάστηκε Αθανάτη γιατί μια επιδημία είχε πέσει στο χωριό (πανώλη) και οι κάτοικοι πέθαιναν ο ένας μετά τον άλλο, σε σημείο να τείνει να εξαφανιστεί όλος ο οικισμός. Όσοι επέζησαν από αυτή τη μεγάλη αρρώστια θέλησαν να ονομάσουν το χωριό Αθανάτη, χάριν ευφημισμού, για να εξορκίσουν το κακό. Μια που επέζησαν από μια τέτοια επιδημία, έλεγαν, τώρα πλέον είναι αθάνατοι. Αργότερα το χωριό επεκτάθηκε με τη συνένωση των γύρω οικισμών: Μαλάτη, Γκορτσιά, Άλλη Χώρα, και μάλιστα κάθε οικισμός αναπτύχθηκε σε ορισμένο σημείο του χωριού, δηλαδή οι κάτοικοι της Μαλάτης στο δυτικό τμήμα, οι κάτοικοι της Γκορτσιάς στο βόρειο τμήμα και οι κάτοικοι της Άλλης Χώρας ανατολικά. Και σήμερα αυτοί οι μαχαλάδες φέρουν τα ονόματα των αρχικών οικισμών και τα κτήματά τους είναι εκεί που υπήρχαν αυτοί οι οικισμοί πριν τη συνένωση.Το 1920 μετονομάστηκε σε Μελιβοία. Αρχαιολογικές έρευνες στο ακρωτήριο Δερματάς έφεραν στο φως τμήματα από τοιχογραφίες των πρώτων αιώνων μετά την Εικονομαχία. Στη Μελιβοία κατά τον Όμηρο βρίσκονταν το αρχαίο βασίλειο του Φιλοκτήτη ο οποίος πήρε μέρος με επτά πλοία και τριακόσιους πενήντα άνδρες στον Τρωικό πόλεμο. Η αρχαιολογική σκαπάνη έφερε στο φως ερείπια, μάλλον  της αρχαίας Μελιβοίας  λίγο μακρύτερα από το σημερινό χωριό, πάνω από σημερινό λιμάνι του Αγιοκάμπου. Η θέση της είναι τέτοια που επιτρέπει να απλωθεί το βλέμμα στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου, ατενίζοντας, όταν η ατμόσφαιρα είναι καλή, από τις Βόρειες Σποράδες και το Πήλιο έως τη Χαλκιδική. Ο οικισμός είναι περιστοιχισμένος από κάθε λογής βλάστηση, η οποία εισβάλλει και στο εσωτερικό του χωριού, δημιουργώντας ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς.

Μεταξοχώρι

Το Μεταξοχώρι (παλαιότερη ονομασία Ρέτσιανη ή Μελίσσι) είναι πολύ κοντά στην Αγιά Λάρισας και είναι  ένας  παραδοσιακός οικισμός, γνωστός για την παραγωγή μεταξιού. Είναι χτισμένο σε υψόμετρο 300 μέτρων και σε απόσταση 36 χλμ. από τη Λάρισα. Στο χωριό ρέει ο ποταμός Άμυρος, ενώ ένα μικρό ρέμα χωρίζει το χωριό σε δυο τμήματα τα οποία ενώνονται με ένα μικρό γεφυράκι στο ύψος της πλατείας. Οι κάτοικοί του ασχολούνται με καλλιέργειες κυρίως μήλων και κερασιών. Το χωριό χαρακτηρίζεται από το πράσινο και την πλούσια βλάστηση, ενώ διάσπαρτα βρίσκονται παλιά αρχοντικά. Στην περιοχή έχουν βρεθεί επιτύμβιες στήλες από τα ρωμαϊκά και τα ελληνιστικά χρόνια. Λέγεται ότι ο Κοσμάς ο Αιτωλός μίλησε στους κατοίκους το 1765 (σύμφωνα με σχετική σημείωση σε εκκλησιαστικό βιβλίο του χωριού) και στο μέρος αυτό, στη θέση «Κεραμίδι», φύτρωσε ανάμεσα στο βράχο ένα δέντρο, η «Γκαβτζιά». Στην  άκρη του οικισμού υψώνεται   το παλιό παρθεναγωγείο που έχει γίνει πολιτιστικό κέντρο. Εντυπωσιακό στοιχείο είναι πως μέσα στο Μεταξοχώρι και γύρω του υπάρχουν 12 βυζαντινές εκκλησίες. Ξεχωρίζει ο Άγιος Νικόλαος με τον ασημένιο τρούλο και το παρεκκλήσι του Αγίου Χαραλάμπους, η Αγία Παρασκευή και το παλιό μοναστήρι των Εισοδίων της Θεοτόκου, χτισμένο το 18ο αιώνα με ξυλόγλυπτο τέμπλο: αξίζει να το δείτε γιατί τα κελιά του χρησιμοποιήθηκαν για την παραγωγή κουκουλιών μεταξοσκώληκα από τους Φαβρ και την οικογένεια Τζήμερου. Αξιόλογο θρησκευτικό μνημείο είναι και η Μονή του Αγίου Ευσταθίου του 18ου αι., όπου σώζεται τμήμα παλιού υδραγωγείου (8 καμάρες) με το οποίο οι μοναχοί μετέφεραν νερό με πύλινους υδροσωλήνες στη μονή από την πηγή Παπά Αλεβίζη.

Νερόμυλοι

Το χωριό Νερόμυλοι βρίσκεται στη νότια πλευρά του όρους Κίσσαβος. Οδικά συνδέεται με την Αγιά και το Μεταξοχώρι. Επίσης συνδέεται με δασικό δρόμο και με την Ανατολή. Βόρεια του χωριού είναι οι πλαγιές του Κισσάβου οι οποίες κάηκαν από δυο μεγάλες καταστροφικές πυρκαγιές το 1993 και το 2007. Στα ανατολικά του χωριού βρίσκεται η κωμόπολη της Αγιάς ενώ νότια βλέπει προς το όρος Μαυροβούνι. Ο οικισμός περιβάλλεται  από δενδροφυτείες.  Πέρα από την καλλιέργεια δέντρων , οι κάτοικοι ασχολούνται και με την κτηνοτροφία αλλά και με τα υδροτριβεία. Ως γνωστόν η Κοινότητα Νερομύλων διαθέτει άφθονα νερά και παλιότερα υπήρχαν περισσότερα υδροτριβεία (δριστέλες). Από τους Νερόμυλους διάβηκαν κατά καιρούς διάφορες φυλές, με κάπως προσωρινή διαμονή μέχρις ότου επικράτησε απόλυτα το χριστιανικό στοιχείο. Σύμφωνα με την αφήγηση του περιηγητή Ληκ, την εποχή της δουλείας υπήρχε στους Νερομύλους και ισλαμικό μοναστήρι Δερβίσηδων, στο οποίο άνηκε την εποχή εκείνη ο οικισμός. Η ύπαρξη του σημερινού χωριού Νερόμυλοι ανάγεται από τους αρχαίους χρόνους και αυτό αποδεικνύεται από τα ευρήματα που υπάρχουν (τάφοι αρχαίοι, βυζαντινοί και της εποχής της δουλείας καθώς και όστρακα των ίδιων περιόδων). Στις θέσεις Κάστρο Καλύβια και στην περιοχή ανάμεσα στο Κάστρο και το σημερινό χωριό Νερόμυλοι βρίσκει κανείς όστρακα από τον 4ο π.Χ. αιώνα μέχρι και την εποχή της δουλείας Η κοινότητα Νερομύλων πήρε το όνομα αυτό το 1927. Μέχρι τότε  το χωριό ονομαζόταν Τουρκοχώρι για τους Έλληνες και  Αϊντινλί για τους Τούρκους.

Νέσσων

Ο Νέσσωνας (ή Νέσσων) είναι μικρό χωριό του Δήμου Τεμπών. Παλαιά ονομαζόταν Τζαμί, λόγω της ύπαρξης ενός τζαμιού. Κοντά του βρισκόταν η γνωστή από την αρχαιότητα λίμνη Νεσσωνίς (η λεγόμενη Μαυρολίμνη ή Καρατσαΐρ) και η αρχαία πόλη Νέσσων. Ο Νέσσων ήταν γιος του Θεσσαλού, απ’ όπου και η ονομασία της Θεσσαλίας ως Νεσσωνίς.

Όσσα

Πάρκα με πεύκα συμπληρώνουν το ήδη καταπράσινο σκηνικό του χωριού που βρίσκεται στους πρόποδες του Κισσάβου. Δύο πύργοι από την εποχή της τουρκοκρατίας «κούλια» υπογραμμίζουν την προέλευση της τουρκικής ονοματοδοσίας του μικρού χωριού που σήμαινε «φρούριο του στρατοπέδου». Φρουροί και στην είσοδο της Όσσας, δύο μεγαλοπρεπή υπεραιωνόβια κυπαρίσσια, ως σήμα κατατεθέν. Η πρόσβαση στο χωριό είναι εύκολη και απέχει μόλις 18 χιλ. από τη Λάρισα.

Παραπόταμος

Όπως το λέει και το όνομά του, ο Παραπόταμος βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι. Οι κάτοικοι του Παραποτάμου στην πλειοψηφία τους είναι κτηνοτρόφοι και γεωργοί, ενώ η περιοχή φημίζεται για την παραγωγή ελιάς. Επίσης, εκεί υπάρχουν και αρκετά τυροκομεία. Στη μεγάλη τους πλειοψηφία είναι Σαμαριναίοι. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, ονομαζόταν και Μπαξιλάρι.

Ποταμιά

Ποταμιά (παλαιότερη ονομασία Τσιναρλού=Πλατανότοπος). Η περιοχή της Ποταμιάς διασχίζεται τόσο από το ρέμα της Γρούβιανης όσο και από μικρά ρέματα που διασχίζουν το χωριό. Είναι χτισμένο στους πρόποδες του Μαυροβουνίου, με αξιόλογη βλάστηση από πλατανοδάση και καστανοδάση, με θαυμάσια διαμορφωμένους χώρους αναψυχής. Στο κέντρο του χωριού βρίσκεται η πλακόστρωτη πλατεία του χωριού με αιωνόβιους πλατάνους και την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου. Η Ποταμιά είναι ένα ιδανικό μέρος να την επισκεφτεί κανείς ώστε να απολαύσει τις ομορφιές τις φύσης (ρυάκια, ποταμάκια, καταρράκτες) και να επισκεφτεί το Λαογραφικό μουσείο του χωριού για να ταξιδέψει σε άλλες εποχές. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με την κτηνοτροφία και τη γεωργία, καλλιεργώντας κάστανα, κεράσια, αχλάδια, καρύδια και φυσικά πολλές ποικιλίες από τα γνωστά μήλα Αγιάς. Κοντά στην Ποταμιά, στον παλιό δρόμο Αγιάς-Αγιοκάμπου, στο Μεγάλο Ρέμα συναντάμε το πέτρινο μονότοξο γεφύρι του Αλαμάνου. Κατασκευάστηκε το 1858 από ντόπια ασβεστολιθικά πετρώματα, ώστε να καταστεί δυνατή η επικοινωνία της Αγιάς με τα παράλια.

Πουρνάρι

Ένα ακόμη μικρό χωριό στους πρόποδες του Κισσάβου, συμπληρώνει το κέντημα γύρω του. Στην κορυφή βρίσκεται το Παλιόκαστρο, φέροντας τεκμήρια από τους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους. Μέχρι το 1881 που απελευθερώθηκε η Θεσσαλία ήταν και το Πουρνάρι, μαζί με τα άλλα χωριά της πεδιάδας του Συκουρίου, Τουρκοχώρι. Το όνομα του όμως δεν άλλαξε, γεγονός που σημαίνει ότι ήταν χωριό με περισσότερους Έλληνες χριστιανούς.

Πυργετός

Ο Πυργετός είναι χτισμένος στους πρόποδες του Ολύμπου και αποτελεί το εμπορικό κέντρο της περιοχής. Αξιομνημόνευτα είναι τα ξωκλήσια του Πυργετού σε μια κατάφυτη περιοχή, καθώς και το «Πετρογέφυρο» που από το 1726 διευκόλυνε τη μετάβαση ανθρώπων και εμπορευμάτων πάνω από τον Πηνειό ποταμό. Ο αδριάντας του Μαρίνου Αντύπα, όπου έζησε και έδρασε από τον Πυργετό, βρίσκεται σε κεντρικό σημείο του χωριού.

Ραψάνη

Γραφικό χωριό κοντά στην κοιλάδα των Τεμπών, με πλακόστρωτα σοκάκια και νοικοκυρεμένες αυλές γεμάτες λουλούδια. Επιβλητικά πλατάνια και δροσιά στην πλατεία. Μοναστήρια και ξωκλήσια βουλιάζουν στο πράσινο της βλάστησης. Η φήμη της Ραψάνης για τα γράμματα και το εμπόριο ήταν μεγάλη ανά τους αιώνες. Η λάμψη της κορυφώνεται κατά τον 17ο αιώνα με την ίδρυση το 1767 της περίφημης Σχολής της Ραψάνης.

Σκήτη

Η Σκήτη είναι χωριό ορεινό, χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές του Μαυροβουνίου σε υψόμετρο 350 μέτρων. Κύριο εισόδημα των κατοίκων είναι η καλλιέργεια ελιάς, καστανιάς, μήλων και αχλαδιών, η κτηνοτροφία, η αλιεία και ο τουρισμός. Το όνομα Σκήτη παραπέμπει σε χώρο όπου θα ασκήτευαν παλιά μοναχοί. Κοντά στο Πολυδένδρι ή τη Σκήτη τοποθετεί η έρευνα τη θέση της αρχαίας Μελιβοίας, παλιάς πρωτεύουσας του Φιλοκτήτη.  Στα ΒΔ της Σκήτης υπάρχουν ερείπια φρουρίου, το οποίο πιθανότατα ταυτίζεται με τη βυζαντινή Κενταυρόπολη. Η Κενταυρόπολη ήταν η οχυρή θέση στο εσωτερικό του Αγιόκαμπου, που προστάτευε τους κατοίκους από τις βαρβαρικές επιδρομές. Το χωριό είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στο πράσινο μιας και δάση από καστανιές και πλατάνια υπάρχουν σε αφθονία. Ο επισκέπτης μπορεί να περιπλανηθεί στη γραφική πλατεία, να απολαύσει σπίτια παραδοσιακά με κήπους ολάνθιστους, να κάνει βόλτες στα γραφικά δρομάκια του παραδοσιακού οικισμού και να αγναντέψει την απεραντοσύνη του Αιγαίου. Κοντά στο χωριό συναντάμε την πηγή «Μπουρμπουλήθρα», μέσα σε πλούσια βλάστηση με πλατάνια και νότια της εντοπίζονται τα ερείπια τειχών της αρχαίας Μελιβοίας γνωστής και από τον Φιλοκτήτη στον οποίο αναφέρεται ο Όμηρος. Το δάσος του Μαυροβουνίου όπου κυριαρχούν πολλών ειδών δέντρα και ζώα, έχει ενταχθεί στο Ευρωπαϊκό Δίκτυο NATURA 2000. Άλλα σημεία με άπλετη θέα είναι το «Κάστρο» και η τοποθεσία «Σημαία». Επίσης κοντά στο χωριό, βρίσκεται η λίμνη της Σκήτης περιτυλιγμένη από τους λόφους με καστανιές και καρυδιές, όπου μπορούν να γίνουν και διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες. Αξίζει να δει κανείς τις εκκλησίες της Αγίας Τριάδος (1965) με την πέτρινη βρύση «Παπαστάθαινα», του Αγίου Αθανασίου με τις σπουδαίες αγιογραφίες, της Παναγίας, των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, τα ξωκλήσια του Άη- Λιά και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος κ.ά. Σε άριστη κατάσταση στέκεται στο κέντρο του χωριού η Κάτω Βρύση (1890).

Σκλήθρο

Το Σκλήθρο είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε υψόμετρο 435 μέτρων στο κατάφυτο Μαυροβούνι, ανάμεσα στον Κίσσαβο και το Πήλιο. Το καταπράσινο Σκλήθρο με τα αιωνόβια πλατάνια τα οποία είναι ντυμένα με κισσούς και δημιουργούν φυσικά πανύψηλα «τείχη», με τις οξιές, τις καστανιές και τις βελανιδιές, χτίστηκε  κατά τη  διάρκεια της δουλείας στην οχυρή θέση που βρίσκεται σήμερα, ώστε να αποφεύγονται οι πειρατικές επιθέσεις. Κατά την τοπική παράδοση στη θέση αυτή υπήρχε ένα αιωνόβιο δέντρο σκλήθρο – ένα είδος υδρόφυλλου φυτού, το οποίο του έδωσε το όνομα. Κύρια ασχολία των κατοίκων είναι η γεωργία (ελιές, καστανιές και συκιές), η κτηνοτροφία και η δασοκομία (εμπόριο ξυλείας). Συνδυάζει βουνό και θάλασσα και αποτελεί αγαπημένο προορισμό για κάθε φυσιολάτρη. Ο επισκέπτης μπορεί να δροσιστεί και να απολαύσει την παρθένα φύση στις πηγές-βρύσες Τρανή Βρύση, Καρδάρα, Συκιά και Μπουρμπουλήθρα. Στην περιοχή ρέει ο Ρακοπόταμος, που πηγάζει από το Μαυροβούνι, όπου συναντάμε το γεφύρι, που είναι κατασκευασμένο από πελεκητή πέτρα, όπως επίσης και το νερόμυλο. Οι κορυφές «Κούτρα» (650 μ.) και «Κουτλ» (850 μ.) δημιουργούν στον επισκέπτη ευχάριστο αίσθημα ξεκούρασης και γαλήνης με την πανοραμική τους θέα. Επίσης από τη θέση Καραγιάννη διακρίνεται το Αιγαίο, το Πήλιο και η Χαλκιδική. Στο Σκλήθρο υπάρχει Λαογραφικό Μουσείο που λειτουργεί μόνο κατά τους θερινούς μήνες. Αξίζει κανείς να επισκεφτεί και την εκκλησία των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου στο χωριό και τα ξωκλήσια των Προφήτη Ηλία, Αγίου Νικολάου και Αγίου Ιωάννη.

Σπηλιά

Η Σπηλιά είναι χτισμένη στον Κίσσαβο σε 850 μέτρα υψόμετρο. Νοτιοδυτικά του χωριού εντοπίστηκαν θολωτοί μυκηναϊκοί τάφοι, στις θέσεις «Βρύση Βούλγαρη» και «Κιμπουρλί» και είναι σήμερα εν μέρει ορατοί. Στη θέση «Σοκάκι» υπάρχει σπήλαιο με σταλακτίτες και στη θέση «Μπουγάζι» χαράδρα. Οι κάτοικοι του χωριού  ασχολούνται με τη γεωργία, την κτηνοτροφία και τουριστικές δραστηριότητες, ενώ υπάρχουν και κάποιοι η εξασκούν το παραδοσιακό επάγγελμα του χτίστη. Το δάσος της Σπηλιάς έχει ενταχθεί στην προστασία του Ευρωπαϊκού δικτύου NATURA 2002.

Συκούριο

Ευρήματα της αρχαιολογικής σκαπάνης καταμαρτυρούν ότι το Συκούριο κατοικήθηκε κατά τη Νεολιθική εποχή. Οι δρόμοι του εμπορίου δημιούργησαν εστίες ανάπτυξης αποφέροντας καρπούς και ευημερία στους κατοίκους του. Το Συκούριο μετατρέπεται σ’ ένα από τα μεγαλύτερα χωριά της περιοχής, καθώς οι συναλλαγές ευδοκιμούν, όπως άλλωστε και οι γεωργικές καλλιέργειες. Εξαιρετικής ποιότητας αμύγδαλα και ελιές, γίνονται ευρύτερα γνωστά. Αμπέλια και σιτηρά, τονώνουν τις θέσεις εργασίας στην περιοχή. Οι επισκέπτες θαυμάζουν τα όμορφα πέτρινα αρχοντικά, δουλεμένα από Ηπειρώτες τεχνίτες, το Λαογραφικό Μουσείο στον αναπαλαιωμένο πλέον νερόμυλο, τη Δημοτική Βιβλιοθήκη, καθώς και τη Μουσική Σχολή που είναι μερικά από τα κέντρα πολιτισμού τα οποία δίνουν πνοή στον τόπο. Λίγο έξω από το Συκούριο, ένας ακόμη καλλιτεχνικός πνεύμονας δημιουργήθηκε στον τεχνητό ταμιευτήρα «Μπάρα», όπου πραγματοποιούνται πλήθος εκδηλώσεων κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.

Τέμπη

Τα Τέμπη είναι μικρός οικισμός, χτισμένος στην είσοδο της κοιλάδας των Τεμπών. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μπαμπά, όνομα που διατήρησε μέχρι το 1927 οπότε μετονομάστηκε σε Τέμπη. Στην είσοδο του χωριού υπάρχει το μοναδικό οθωμανικό κτίσμα, ο τεκές του Χασάν Μπαμπά (πιθανόν τέλη 14ου-αρχές 15ου αι.), που δεσπόζει στη δεξιά όχθη του Πηνειού. Σύμφωνα με γραπτές μαρτυρίες, τα Τέμπη αναφέρονται ως ένα από τα 22 συμμετέχοντα χωριά στο Συνεταιρισμό των Αμπελακίων.

Χειμάδι

Το Χειμάδι είναι ένα μικρό χωριό που βρίσκεται στους πρόποδες του Κισσάβου. Η επίσημη ονομασία είναι «το Χειμάδιον». Κατοικείται από Βλάχους με καταγωγή από το Περιβόλι των Γρεβενών. Η ηπειρώτικη και βλάχικη παραδοσιακή μουσική είναι από τα βασικά ακούσματα ενώ αντίστοιχα είναι και τα ήθη και έθιμα. Αξιόλογη είναι η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που είναι και ο προστάτης του χωριού. Πάνω σε λόφο του Χειμαδίου είναι τα ξωκλήσια του Προφήτη Ηλία και της Αγίας Μαρκέλλας. Υπάρχουν εναπομείναντα, σε όχι τόσο καλή κατάσταση, Οθωμανικά πυργόσπιτα, τα οποία αναφέρονται και ως «αμυντικοί πύργοι» αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία πως τα κτίρια ήταν πρώτιστα κατοικία.

Πηγή: Δήμος Τεμπών, Βικιπαίδεια

Διαμονή στο νομό Λάρισας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register