Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο Νομό Κοζάνης

Αναρράχη Κοζάνης

Η Αναρράχη είναι είναι ενωμένη οικιστικά με το Εμπόριο. Το παλαιό της όνομα είναι Δέβρη (Ντέμπρε κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας). Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ανήκε στο πασαλίκι του Αλή Πασά. Οι κάτοικοι της Αναρράχης συμμετείχαν στη Ελληνική Επανάσταση του 1821. Πρόκειται για παλαιό Βυζαντινό οικισμό, όπου βρίσκονταν δύο σημαντικά κάστρα της περιοχής, ερείπια των οποίων βρίσκονται στις θέσεις Καστρί και Κούλα. Τα δύο κάστρα επικοινωνούσαν με υπόγεια στοά. Στη θέση Φρούριο, υπάρχουν τα ερείπια Βυζαντινού ναού. Στην περιοχή βρέθηκαν νομίσματα από την εποχή των Κομνηνών. Το 1918 μετονομάστηκε από Δέβρη σε Αναρράχη. Το 1922, όταν έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών στο χωριό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, τον Πόντο και τη Θράκη.

Βλάστη

Η Βλάστη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 1.180 μέτρων, ανάμεσα στους ορεινούς όγκους του Ασκίου (Σινιάτσικου) και του Μουρικίου. Παλαιότερες ονομασίες του χωριού ήταν Μπλάτσι ή Βλάτσι, Μπλάτζι ( το 1830), Μπλάτζη (το 1858), Βλάτζη (το 1860) και Βλάτση, αλλά πιθανότατα και Βλάττη. Υπάρχουν ενδείξεις ότι ήδη από τη βυζαντινή περίοδο στην τοποθεσία που στις μέρες μας βρίσκεται το χωριό της Βλάστης προϋπήρχε κάποιος οικισμός. Η ανάπτυξη της ξεκινά το 15ο αιώνα, όταν μετά την εγκατάσταση Tούρκων Kονιάρων στην κοιλάδα των Kαϊλαρίων (Πτολεμαΐδας) οι χριστιανικοί πληθυσμοί που ζούσαν εκεί αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στα ορεινά τμήματα της περιοχής, καθώς αυτά ήταν περισσότερο απρόσιτα στους κατακτητές. Από την περίοδο της Οθωμανοκρατίας διασώζεται η παράδοση του μαρτυρίου του νεομάρτυρα Μάρκου. Για την τιμή του νεομάρτυρα και τη διάσωση στην τοπική μνήμη του ονόματός του χωρίς να εγερθούν αντιδράσεις από τους Οθωμανούς, οι κάτοικοι αφιέρωσαν τον κεντρικό ναό της Βλάστης στον Ευαγγελιστή Μάρκο. Λόγω της μορφολογίας του εδάφους (ορεινά εδάφη και πλούσια λιβάδια), οι κάτοικοι της Βλάστης ασχολήθηκαν κυρίως με την κτηνοτροφία. Παράλληλα, ανέπτυξαν και επαγγέλματα σχετικά με την κτηνοτροφία, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη της τυροκομίας, της υφαντουργίας και του εμπορίου. Επίσης, αρκετοί κάτοικοι έγιναν ξυλουργοί, κτίστες, αρχιτέκτονες, ζωγράφοι, χρυσοχόοι, ραφτάδες κ.ά.

Δαμασκηνιά

Η Δαμασκηνιά είναι ορεινός οικισμός στο βορειοδυτικό τμήμα του νομού Κοζάνης, κοντά στα όρια με το νομό Καστοριάς στις ανατολικές πλαγιές (Όντρια) του Άσκιου όρους και βρίσκεται στο υψόμετρο 993 μέτρων. Στο χωριό βρίσκεται η εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Υπάρχει και το μνημείο του Άγνωστου Μακεδονομάχου, όπου εκεί τελείται επίσημα κάθε χρόνο μνημόσυνο για τους πεσόντες μακεδονομάχους. Κοντά στο χωριό βρίσκεται ένα μνημείο για τον Παύλο Μελά. Έως το 1928 ονομαζόταν Βεδυλούστιον. Αποτελείται από 7 συνοικίες και είναι στο κέντρο δεκαπέντε οικισμών που το περιβάλλουν. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την κτηνοτροφία, τη γεωργία και τη μαστορική καθώς και την παραγωγή κάστανων. Στο χωριό και την γύρω περιοχή υπάρχουν μεγάλες καστανιές, καρυδιές, κερασιές και άλλα δέντρα της κατηγορίας των οπωροφόρων. Γύρω από τη Δαμασκηνιά έχουν βρεθεί και παλαιοντολογικά ευρήματα. Στο χωριό τα κύρια αξιοθέατα είναι ο Αηλιάς (χώρος αναψυχής για τους κατοίκους του χωριού), η περιοχή της Ντιμνίτσας όπου βρίσκεται ένα σπήλαιο. Σύμφωνα με την παράδοση οι πρώτοι κάτοικοι του χωριού εγκαταστάθηκαν στην θέση Αϊ-Γιάννης.

Ελάτη

Η Ελάτη, που το παλιό της όνομα είναι Λουζιανή, βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο του νομού στα σύνορα με το Νομό Γρεβενών και Λάρισας. Το χωριό είναι χτισμένο στα ριζά του βουνού «Μπονάσια» ή Καμβούνια όρη. Το βουνό είναι δασωμένο και κυριαρχεί το έλατο που προφανώς έδωσε και το σημερινό όνομα στο χωριό. Κοντά στο χωριό, στη θέση «Τουρνίκι», που βρίσκεται στην όχθη ενός παραπόταμου του Αλιάκμονα, επισημάνθηκαν τα λείψανα αρχαίου οικισμού, ο οποίος φαίνεται ότι έλεγχε τη φυσική διάβαση που οδηγούσε από την ορεινή αυτή περιοχή της Ελιμιώτιδας στον κάμπο της Δημηνίτσας. Το χωριό είναι γέννημα δύο οικισμών, Στεφάνης και Παλιόχωρας, που βρισκόταν ανατολικά από τη σημερινή θέση. Σύμφωνα με την παράδοση οι κάτοικοι των δύο οικισμών αλληλοεξοντώθηκαν όταν κατά την τέλεση του εθίμου «Ρουγκατζιάρια» συναντήθηκαν στη θέση «Παλικαριά». Σύμφωνα με το έθιμο δεν έπρεπε να συναντηθούν. Αν όμως συναντιόταν πολεμούσαν μέχρι τελικής πτώσεως. Κάπως έτσι δικαιολογούν οι κάτοικοι την εξαφάνιση των δύο οικισμών και τη δημιουργία του νέου χωριού από όσους απέμειναν στην σημερινή θέση. Η θέση αυτή προτιμήθηκε σαν η πιο κατάλληλη γιατί δεσπόζει της γύρω περιοχής, διαθέτει πηγές με νερό και έχει γύρω αρκετές καλλιεργήσιμες εκτάσεις. Νότια του χωριού εκτείνεται επιβλητικό το δάσος της Ελάτης που η συνολική του έκταση ανέρχεται σε 2.159 εκτάρια. Σε ολόκληρο το βουνό υπάρχουν έλατα (υβριδογενή έλατα) πλατύφυλλος δρυς και στις περισσότερο δροσερές περιοχές συναντάμε τον Ανατολικό πλάτανο.

Εμπόριο

Το Εμπόριο είναι χτισμένο στην ανατολική πλευρά του ομώνυμου δασωμένου βουνού σχεδόν κρυμμένο μέσα στην καστανόφυτη και πευκόφυτη βουνοπλαγιά. Τα λίγα ακόμη σωζόμενα Μακεδονίτικα σπίτια, η γραφική πλατεία, οι στενοί δρομίσκοι με τις βρύσες και ο Ναός του Αγίου Μηνά, πολιούχου και προστάτη του χωριού, δημιουργούν στον επισκέπτη την εντύπωση ενός παλιού ιστορικού χωριού. Το Εμπόριο είναι ενωμένο οικιστικά με την Αναρράχη. Αρχαιολογικά ευρήματα του 5ου αιώνα φιλοξενούνται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κοζάνης. Τμήματα του Κάστρου ανάμεσα στο Εμπόριο και Αναρράχη θυμίζουν στον επισκέπτη ότι το χωριό κάποτε υπήρξε κέντρο όλης της περιοχής. Την τελευταία δεκαετία αποτελεί από τους σημαντικότερους αγροτουριστικούς προορισμούς της περιοχής καθώς διαθέτει ένα πλούσιο φυσικό περιβάλλον και συνάμα αποτελεί κομβικό σημείο για τις καθημερινές εξορμήσεις στη Δυτική Μακεδονία.

Νεράιδα

H Νεράιδα είναι παραλίμνιος οικισμός της λίμνης του Πολυφύτου, βρίσκεται στο κέντρο της λίμνης, ψηλά στο λόφο Νεράιδας και στα όριά του βρίσκεται η γέφυρα Σερβίων Νεράιδας. Περίπου δύο χιλιόμετρα βόρεια από τη Νεράιδα, στο λόφο «Πατσούρα», που υψώνεται πλάι στην αριστερή όχθη του Αλιάκμονα, εντοπίστηκαν τα λείψανα (θεμελιώσεις κτιρίου, κιβωτιόσχημοι τάφοι και όστρακα αγγείων ) ρωμαϊκού οικισμού. Οι κάτοικοί της είναι πρόσφυγες από το ΝΑ Πόντο της περιοχής Σεβάστειας. Από τη Νεράιδα ο επισκέπτης μένει ενθουσιασμένος, καθώς το υγρό και στερεό στοιχείο ξετυλίγονται μοναδικά  στα πόδια του και σε συνδυασμό με τα παιχνίδια της φύσης προσφέρουν  από κάθε γωνιά του χωριού μια μαγευτική εικόνα. Η Λίμνη Πολυφύτου, η Γέφυρα Σερβίων Νεράιδας, τα Πιέρια Ορη και το υπέροχο ηλιοβασίλεμα είναι μερικά χαρακτηριστικά  που συνθέτουν το φυσικό μαγευτικό τοπίο, το οποίο μένει ανεξίτηλα χαραγμένο στη μνήμη του κάθε επισκέπτη. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες των παλαιότερων κατοίκων της, η ονομασία του χωριού προέρχεται από Νεράιδες που εμφανιζόντουσαν μόλις σουρούπωνε, στους πρώτους πρόσφυγες κατοίκους της περιοχής, που διέσχιζαν το λοφίσκο έξω από το παλαιό χωριό. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, όταν οι νέοι του χωριού περνούσαν τη Γέφυρα, Νεράιδες του ποταμού προέτρεπαν αυτούς να πέσουν στο Ποτάμι για να τις συναντήσουν.

Πεντάλοφος

Ο Πεντάλοφος είναι ορεινό χωριό χτισμένος σε υψόμετρο 1.018 μέτρων στις πλαγιές του όρους Βόιο. Στο παρελθόν ο Πεντάλοφος ονομαζόταν Ζουπάνι ή Ζουμπάνι, ονομασία η οποία άλλαξε το 1927 σε Πετρόβουνο και το 1928 σε Πεντάλοφο. Ο Πεντάλοφος είναι το σημαντικότερο χωριό από τα Μαστοροχώρια του νομού Κοζάνης. Βρίσκεται πάνω στο πέρασμα από τη δυτική Μακεδονία στην Ήπειρο και αυτή η προνομιακή του θέση βοήθησε το χωριό να αναπτυχθεί στο παρελθόν. Η ανάπτυξη του χωριού στο παρελθόν είναι αποτυπωμένη στην εικόνα του. Είναι σχεδόν εξ’ ολοκλήρου πετρόχτιστο χωριό. Οι κάτοικοί του ήταν ξακουστοί χτίστες, οι οποίοι μάλιστα ανέπτυξαν και δική τους γλώσσα, τα κουδαρίτικα. Λόγω της πανέμορφης και με προσοχή στη λεπτομέρεια αρχιτεκτονικής του, σήμερα έχει ανακηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Στην είσοδο του χωριού βρίσκεται το μνημείο της Γυναίκας της Πίνδου, ενώ η εκκλησία του Αγίου Αχιλλείου αποτελεί το παλαιότερο σωζόμενο κτίσμα στο χωριό.

Πολυκάστανο

Το χωριό είναι χτισμένο στις κατάφυτες πλαγιές της ανατολικής προέκτασης του παλιοκριμινίου (πιο ψιλή κορυφή του όρους Βοΐο με υψόμετρο 1810 μέτρων),ακριβώς απέναντι βρίσκεται το βουνό Κλέψιος (1200μ) που αποτελεί ορόσημο του χωριού. Από την πίσω πλευρά υψώνονται τα όρη Όντρια (1.559μ). Για τους κατοίκους του χωριού, η ζωντανή φύση είναι καθημερινότητα, ενώ για τον επισκέπτη η ομορφιά και η ιδιαιτερότητα του τοπίου είναι συναρπαστική αποκάλυψη. Είναι από τα ποιο ορεινά χωριά του Βοΐου με δικό του ιδιαίτερο γραφικό χαρακτήρα που βασίζεται στην ξεχωριστή αρχιτεκτονική των πετρόκτιστων σπιτιών του και στην ιδιομορφία του φυσικού περιβάλλοντος.

Ποντοκώμη

Η Ποντοκώμη είναι οικισμός που βρίσκεται σε υψόμετρο 710 μέτρων, στους πρόποδες της οροσειράς του Σινιάτσικου (Άσκιο), ανάμεσα στη Κοζάνη και την Πτολεμαΐδα. Είναι προσφυγικό χωριό και οικοδομήθηκε σταδιακά με την άφιξη των πρώτων προσφύγων το 1922 στον παλιό μικρό τουρκικό οικισμό Ερτομούς, με σχέδιο πόλης σε ομοιόμορφα οικόπεδα με σπίτια και αυλές.

Πρωτοχώρι

Το Πρωτοχώρι είναι μικρή κωμόπολη και βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης της Κοζάνης, σε υψόμετρο 680 μέτρων. Ο οικισμός επί Τουρκοκρατίας έγινε τσιφλίκι του Μπέη της περιοχής και κατοικήθηκε από Μουσουλμάνους. Στην ίδια περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως τελωνείο και ως εμπορευματικός σταθμός της περιοχής. Ήταν το μόνο πέρασμα από τη Δυτική Μακεδονία προς τη Θεσσαλία. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Πορτοράζ σύμφωνα με τον Κώδικα Ζάβορδας και πήρε την ονομασία του από τον βασιλιά της Εράτυρας που έχτισε κάστρο προς τιμή της γυναίκας του Ρόζας. Στην είσοδο του κάστρου είχε μεγάλο πέρασμα-πόρτα ύψους 17 μέτρων. Μετέπειτα, στις αρχές του 1920, ο οικισμός άρχισε να εγκαταλείπεται από τους Μουσουλμάνους και τα επόμενα χρόνια κατοικήθηκε μόνο από Χριστιανούς καθώς έφθασαν μεγάλα κύματα προσφύγων στο χωριό από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία. Στο χωριό υπήρχαν αποθήκες του μπέη και το παλάτι του και όλη η σοδειά της περιοχής κατέληγε στα αμπάρια του. Επίσης, υπήρχαν 4 τζαμιά και πολλοί νερόμυλοι. Ήταν πλούσιο μέρος με βλάστηση και νερά γι’ αυτό είχε εγκατασταθεί ο μπέης της περιοχής στο συγκεκριμένο οικισμό. Με την ανταλλαγή των πληθυσμών μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η κυβέρνηση της Ελλάδας αποφασίζει να εγκατασταθούν πρόσφυγες από τις χαμένες πατρίδες, Πόντιοι, Μικρασιάτες και λίγοι από την Κωνσταντινούπολη. Οι πρώτοι πρόσφυγες Μικρασιάτες μετά από ταλαιπωρίες εγκαταστάθηκαν στον οικισμό το 1922. Στον οικισμό οι Μουσουλμάνοι που υπήρχαν άρχισαν σιγά σιγά με την ανταλλαγή των πληθυσμών να εγκαταλείπουν τον οικισμό. Το Δεκέμβριο του 1922 έρχονται στον οικισμό και οι Πόντιοι πρόσφυγες μετά από μεγάλη ταλαιπωρία και πλέον κατοικείται από το 1922 από Χριστιανούς πρόσφυγες. Το 1923 γκρεμίζουν τα τουρκικά τζαμιά και τα 2 τούρκικα σχολεία και πάνω στα γκρεμισμένα ερείπια τον τζαμιών χτίζουν σχολείο και εκκλησία. Μέσα σε 3 χρόνια έχτισαν στο κέντρο του χωριού μεγαλοπρεπή ιερό ναό αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο εκ Πόντου και στο Χρυσόστομο Σμύρνης. Από το σεισμό του 1995 το χωριό έπαθε σοβαρές ζημιές. Ο κεντρικός Ιερός Ναός έπαθε μεγάλες ζημιές και τελικά κατεδαφίστηκε το 1996 οπότε ξεκίνησε η ανέγερση του νέου με βάση το σχέδιο του Αγίου Ευγενίου Τραπεζούντος. Σήμερα είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ιερούς Ναούς της περιοχής αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο εκ Πόντου & Χρυσοστόμου Σμύρνης με σχέδιο βασιλικής με τρούλο και 2 κωδωνοστάσια.

Πύργοι

Οι Πύργοι βρίσκονται στους δυτικούς πρόποδες της οροσειράς Βερμίου. Το παλαιό όνομα των Πύργων, όνομα με το οποίο αποκαλείται μέχρι σήμερα συνήθως το χωριό, ήταν Κατράνιτσα ή Καστράνιτσα. Το όνομα αυτό συνδέεται ίσως με το κάστρο που υπήρχε στην περιοχή και σήμερα σώζονται μόνο ερείπιά του. Οι Πύργοι βρίσκονται σε υψόμετρο 700-800 μέτρων. Ανατολικά συνορεύει με την οροσειρά Βερμίου, βόρεια με τη λίμνη Βεγορίτιδα (Οστρόβου), μαζί με την επιβλητική οροσειρά του Βόρα (Καϊμακτσαλάν) και δυτικά με την οροσειρά Μαυροπούλι (Κάρακους). Σε κοντινή προς το χωριό τοποθεσία («Γκραντ») μαρτυρείται από διάφορα αρχαιολογικά ευρήματα (επιγραφές, νομίσματα, τάφοι) η ύπαρξη αρχαίου οικισμού, οχυρωμένου κατά την ελληνιστική και υστερορωμαϊκή περίοδο, ο οποίος είχε τον έλεγχο ενός σπουδαίου δρόμου που οδηγούσε από την Εορδαία στην Κάτω Μακεδονία. Το 2018 εντοπίστηκαν οικιστικά κατάλοιπα της πρώιμης εποχής του σιδήρου (10ος-8ος αι. π.Χ.), αποθηκευτική κατασκευή και νόμισμα ρωμαϊκής περιόδου, τμήμα νεκροταφείου πρώιμων βυζαντινών χρόνων, αλλά και ταφικά κατάλοιπα νεότερου τάφου που περιείχε σέρβικο ασημένιο νόμισμα του 19ου αιώνα. Τα ευρήματα σε συνδυασμό με τους ήδη υπάρχοντες σημαντικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς (μακεδονικός τάφος, ερείπια κάστρου, τοξωτά γεφύρια, βυζαντινές εκκλησίες κ.α.), επιβεβαιώνουν τη συνεχή ανθρώπινη παρουσία με τη μορφή οργανωμένου οικισμού στην περιοχή των Πύργων.

Διαμονή στο νομό Κοζάνης: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register