Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο Νομό Δράμας

Αγγίτης

Ο Αγγίτης βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού, στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Φαλακρού όρους και πολύ κοντά στις πηγές του ποταμού Αγγίτη, σε υψόμετρο 130 μέτρα. Η παλαιότερη ονομασία του οικισμού ήταν Νέο Καλαπότι.

Αδριανή

Η Αδριανή βρίσκεται στη βορειοανατολικά άκρη της πεδιάδας της Δράμας σε υψόμετρο 160 μέτρα. Παλιό κεφαλοχώρι, είναι γνωστή για τους αμπελώνες της και την παραγωγή κρασιού. Στα βόρεια και το λόφο του Αϊ-Γιάννη ή Αγιάννη υπάρχουν λείψανα κάστρου που πιθανολογείται ότι είναι μακεδονικής περιόδου και επέβλεπε τον έλεγχο του περάσματος από την πεδιάδα προς το όρος Φαλακρό. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Εδερνετζίκ και χαρακτηριζόταν ως μικτό χωριό με κατοίκους γηγενείς Έλληνες, Βουλφαρόφωνους και Ρομά. Μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 178 οικογένειες προσφύγων. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Εδερνετζίκ το 1919. Το 1920 ορίστηκε έδρα της ομώνυμης νεοϊδρυθείσας κοινότητας και το 1927 μετονομάστηκε σε Αδριανή.

Αηδονόκαστρο

Το Αηδονόκαστρο είναι μικρό ημιορεινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στα όρια του νομού Δράμας με το νομό Ξάνθης. Το χωριό είναι χτισμένο στους βόρειους πρόποδες από τα Όρη Λεκάνης σε υψόμετρο 144 μέτρα. Η παλιά του ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μουσελλίμ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 26 οικογένειες προσφύγων. Αναφέρεται μετά την απελευθέρωση ως Μουσελίμ και το 1927 να μετονομάζεται σε Αηδονόκαστρο.

Ανθοχώρι

Το Ανθοχώρι είναι χτισμένο στους πρόποδες του Μενοικίου, σε υψόμετρο 150 μέτρων. Κατά την οθωμανική περίοδο αποτελούσε έναν αμιγώς τουρκικό οικισμό. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, εγκαταστάθηκαν στο χωριό οικογένειες Ελλήνων προσφύγων ποντιακής καταγωγής. Μεταπολεμικά, ο οικισμός μετονομάστηκε το 1953 από Πούρσοβο σε Ανθοχώρι. Οι περισσότεροι κάτοικοι ασχολούνται με τη γεωργία, καλλιεργώντας βαμβάκι και σιτηρά. Ο ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Γεώργιο. Εγκαινιάστηκε το 1927 και διαθέτει κειμήλια που μετέφεραν οι Έλληνες πρόσφυγες από τις πατρίδες τους. Κάθε χρόνο διοργανώνεται τοπικό πανηγύρι στις 2-3 Νοεμβρίου σε ανάμνηση των εγκαινίων της εκκλησίας.

Άνω Πυξάρι

Το χωριό ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα τον καιρό της τουρκοκρατίας. Μετά το Δεύτερο Βαλκανικό πόλεμο προσαρτήθηκε στην Ελλάδα. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πληθυσμός του Πυξαρίου εκδιώχθηκε στην Τουρκία, ενώ οι Έλληνες πρόσφυγες φιλοξενούνταν στο χωριό. Το 1927 το όνομα του χωριού πήρε τη σημερινή του ονομασία. Στο Πυξάρι βρίσκεται το ιστορικό «Γεφύρι της Δράμας».

Αχλαδιά

Η Αχλαδιά βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και στην Πάνω Κοιλάδα του ποταμού Νέστου. Είναι χτισμένη στις βόρειες πλαγιές του όρους Φαλακρό και δυτικά του ποταμού Νέστου. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Μπλάτσεν και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν οικογένειες προσφύγων κυρίως από το Τσιμτσίρ της Κερασούντας. Αναφέρεται, μετά την απελευθέρωση, με την παλιά ονομασία Μπλάτσεν  και το 1927 μετονομάστηκε σε Αχλαδιά και το 1940 το όνομα διορθώθηκε σε Αχλαδέα.

Βαθύλακκος

Ο Βαθύλακκος είναι χτισμένος σε υψόμετρο 510 μέτρων στις νοτιοανατολικές πλαγιές του Φαλακρού όρους. Το 1530 αναφέρεται σε οθωμανική στατιστική ως Κοζνίτσε, ενώ ο πληθυσμός του ήταν κατά μεγάλη πλειοψηφία χριστιανικός. Ωστόσο, στις αρχές του 20ού αιώνα, σύμφωνα με μια βουλγαρική εκτίμηση εκείνης της εποχής, επρόκειτο για έναν αμιγώς μουσουλμανικό οικισμό 410 κατοίκων. Περιήλθε στο ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ωστόσο κατελήφθη προσωρινά από το βουλγαρικό στρατό στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, περίοδο κατά την οποία η κτηνοτροφία του οικισμού υπέστη απώλειες από τις υπεξαιρέσεις των αρχών κατοχής. Τον Οκτώβριο του 1941 το χωριό καταστράφηκε από τα βουλγαρικά στρατεύματα Κατοχής στο πλαίσιο της καταστολής της εξέγερσης της Δράμας και των μαζικών αντιποίνων που ακολούθησαν. Το 1927  έλαβε τη σημερινή του ονομασία. Ο κεντρικός ναός του χωριού είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Βαθύτοπος

Ο Βαθύτοπος βρίσκεται στα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και τα όρια με το νομό Σερρών. Είναι χτισμένος στις βορειοανατολικές πλαγιές του Μαύρου Βουνού σε υψόμετρο 680 μέτρα.  Οι κάτοικοί ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (παράγουν εξαιρετικής ποιότητας φασόλια και πατάτα) και λιγότερο με την κτηνοτροφία (βιολογική παραγωγή ημιάγριων χοίρων). Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Τερλίς και χαρακτηριζόταν ως μικτό αφού οι κάτοικοί του ήταν μουσουλμάνοι και χριστιανοί. Το 1927 μετονομάστηκε σε Βαθύτοπος.

Γραμμένη

Η Γραμμένη Δράμας είναι πεδινό χωριό της Ανατολικής Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού, πολύ κοντά στις πηγές του Αγγίτη ποταμού και στο σπήλαιο του Αγγίτη (ή σπήλαιο του Μααρά), σε υψόμετρο 125 μέτρων. Η παρουσία του ανθρώπου στην περιοχή της Γραμμένης καταγράφεται κατά τους ιστορικούς χρόνους, μια και ανασκαφές στο δημοτικό διαμέρισμα της Γραμμένης έφεραν στο φως αρχαίο οικισμό, ο οποίος χρονολογείται από την θρακική εποχή και επιβίωσε μέχρι τα ρωμαϊκά χρόνια. Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Δράμας υπάρχει επιτύμβια στήλη, που βρέθηκε και η οποία περιγράφει τις στρατιωτικές επιτυχίες ενός Pωμαίου λεγεωνάριου με το όνομα Τιβέριος Κλαύδιος Μάξιμος, ο οποίος διακρίθηκε στον πόλεμο της Δακίας (2ος αιώνας). Στο χωριό μπορείτε να δείτε τον ενοριακό Ιερό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου Γραμμένης η οποία χτίστηκε στην ίδια θέση με το παλαιό ναό. Ήταν μονόκλιτη βασιλική την οποία κατασκεύασε ο τοπικός μπέης για να εξυπηρετήσει τους χριστιανούς της περιοχής. Ο σημερινός ιερός ναός του χωριού χτίσθηκε μεταξύ 1965 και 1968. Επίσης μπορείτε να δείτε λίγο έξω από το χωριό τον υδρόμυλο ο οποίος κατασκευάστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα και εξυπηρετούσε τις αλεστικές ανάγκες των γύρω χωριών. Το χαρακτηριστικό του «Μύλου» ήταν και παραμένει ο μεγάλος γεροπλάτανος, που σήμερα μετρά μία περίμετρο 12 μέτρων και η φυλλωσιά του καλύπτει μία έκταση 1,5 στρεμμάτων περίπου. Οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνται κυρίως με την γεωργία. Χαρακτηριστική καλλιέργεια της περιοχής Γραμμένης είναι η καλλιέργεια καπνού, ιδιαίτερα της ποικιλίας «μπασμάς».

Γρανίτης

Ο Γρανίτης βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία και τις δυτικές πλαγιές του όρους Φαλακρό σε υψόμετρο 760 μέτρα, ανάμεσα σε έλατα, πεύκα, καρυδιές, οξιές και φουντουκιές. Η παλιά του ονομασία, την περίοδο της τουρκοκρατίας, ήταν Γκιουρετζίκ ή Γιουρεδζίκ και χαρακτηριζόταν ως μικτό αφού οι κάτοικοί του ήταν βουλγαρόφωνοι χριστιανοί και μουσουλμάνοι οι οποίοι μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία και Βουλγαρία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 44 οικογένειες προσφύγων. Το 1927 μετονομάστηκε σε Γρανίτης και πήρε αυτό το όνομα από τα παλιά λατομεία που υπήρχαν στην περιοχή και έβγαζαν κυβόλιθους γρανίτη και χρησιμοποιούνταν στους λιθόστρωτους δρόμους (καλντερίμια). Έχει υγιεινό κλίμα και τη δεκαετία του 50 ξεκίνησε να λειτουργήσει σανατόριο, το κτίριο του οποίου υπάρχει ακόμα έξω το χωριό. Θρησκευτικό αξιοθέατο είναι η εκκλησία των Ταξιαρχών που κτίστηκε το 1873 και είναι διακοσμημένη με ξυλόγλυπτα. Η περιοχή βόρεια του Γρανίτη και ανάμεσα στο Κάτω Νευροκόπι (ΒΔ.) και Βώλακα (ΒΑ.) έχει χαρακτηριστεί «Άλλο Τοπίο».

Δασωτό

Το Δασωτό βρίσκεται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία σε υψόμετρο 630 μέτρα. Το χωριό είναι χτισμένο σε πλαγιά με θέα το λεκανοπέδιο του Νευροκοπίου και οι κάτοικοί του ασχολούνται κυρίως με τη γε­ωργία (καλλιέργεια πατάτας). Είναι πλούσιο σε χλωρίδα και πανίδα και γνωστό για το «Δάσος Καστανιάς» που φθάνει μέχρι τη βόρεια άκρη του. Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Κούμανιτς ή Κουμανίτσι και χαρακτηριζόταν ως μικτό χωριό με κατοίκους βουλγαρόφωνους χριστιανούς και μουσουλμάνους. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών οι μουσουλμάνοι μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 102 οικογένειες προσφύγων. Οι πρώτοι ήταν το 1923 από τη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης, στη συνέχεια το 1925 γύρω στις 50 οικογένειες από τη Σάντα του Πόντου, οι οποίοι μετακινήθηκαν από τα Κύργια για να αποφύγουν το ανθυγιεινό κλίμα τους και λίγους μήνες μερικές οι­κογένειες Ποντίων από το Άκ Νταγ Ματέν (οι λεγόμενοι Μετενλήδες).

Διπόταμα

Τα Διπόταμα βρίσκονται προς τα σύνορα της Ελλάδας με τη Βουλγαρία στις νότιες πλαγιές της Δυτικής Ροδόπης σε υψόμετρο 630 μέτρα. Στα ανατολικά του χωριού περνάει ο χείμαρρος Αρκουδόρεμα. Η παλιά ονομασία, από την τουρκοκρατία ήταν Κατούν και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 75 οικογένειες προσφύγων. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα το 1920 με την ονομασία Κατούν και το 1927 μετονομάστηκε σε Διπόταμα.

Δρυμότοπος

Ο Δρυμότοπος βρίσκεται στα όρια με το νομό Καβάλας στις δυτικές πλαγιές των Ορέων Λεκάνης σε υψόμετρο 970 μέτρα. Το χωριό είναι βορειοδυτικά από την κορυφή Τσαλ Νταγ σε περιοχή με απότομες βουνοπλαγιές και ρέματα ανάμεσα σε πυκνά δάση οξιάς. Η παλιά ονομασία, από την περίοδο της τουρκοκρατίας, είναι Οβαδζίκ ή Οβαντζίκ και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του με την ανταλλαγή πληθυσμών μετακινήθηκαν στην Τουρκία ενώ στο χωριό ήρθαν και εγκαταστάθηκαν 7 οικογένειες προσφύγων. Μετά την απελευθέρωση αναφέρεται επίσημα με την ονομασία Οβαντζίκ και το 1927 μετονομάστηκε σε Δρυμότοπος.

Ελατιά

Η Ελατιά, που μέχρι το 1927 ήταν γνωστή ως Καλύβια Κούτρα ή Καρά Ντερέ, είναι δασικό χωριό στη Βόρεια Ελλάδα κοντά στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Αποτελεί το διοικητικό κέντρο του δάσους Ελατιά. Μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο, το χωριό Ελατιά (Καλύβια Κούτρα ή Καράντερέ) παρέμεινε στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο πληθυσμός του αποτελούνταν από Πομάκους και μερικές οικογένειες Σαρακατσάνων που έμεναν εκεί τα καλοκαίρια. Προσχώρησε στην Ελλάδα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το όνομά της άλλαξε σε Ελατιά το 1927. Από το χωριό αποχώρησαν οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του κατά την περίοδο του 1919-1934, πιθανότατα το 1923 ως αποτέλεσμα της Συνθήκης της Λωζάνης. Από τότε το χωριό παρέμεινε ένα μέρος για τους Σαρακατσάνους τα καλοκαίρια και σήμερα χρησιμεύει ως κέντρο δασοκομίας του βουνού Ελατιά και ως τουριστικός σταθμός και καταφύγιο στο βουνό. Στην περιοχή Ελατιάς βρίσκονται τα μοναδικά στη χώρα μας δάση ερυθρελάτης και σημύδας. Χαρακτηρίζεται από το πρωτόγνωρο, για τα ελληνικά δεδομένα, τοπίο που σχηματίζουν τα δάση της ερυθρελάτης. Υπάρχει επίσης πυκνό δίκτυο δασικών δρόμων που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για περιήγηση σε αξιόλογες περιοχές όπως: «Γυμνός λόφος», «Τσάκαλος», «1500», «δάσος σημύδας» κ.ά.

Εξοχή

Η Εξοχή Δράμας είναι ο τελευταίος οικισμός πριν την είσοδο στη Βουλγαρία, όπου και λειτουργεί ο ομώνυμος Τελωνειακός Σταθμός. Παλαιότερα λεγόταν Βρέσμη και κατοικήθηκε κυρίως από Πόντιους πρόσφυγες μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 οι οποίοι κατάγονταν κυρίως από την Κερασούντα. Οι κάτοικοι στην Εξοχή ασχολούνται με αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες.

Διαμονή στο νομό Δράμας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register