Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο Νομό Αργολίδας

Αλέα

Η Αλέα είναι ορεινό χωριό του νομού Αργολίδας. Είναι χτισμένη σε υψόμετρο 800 μέτρων στις πλαγιές του όρους Τραχύ και αποτελεί τον ορεινότερο οικισμό της Αργολίδας. Μέχρι το 1928 ονομαζόταν και Μπουγιάτι. Το όνομα της Αλέας προέρχεται από την αρχαία ομώνυμη πόλη. Ο πρώτος οικιστής της ήταν ο Αλεός, γιος του Αφείδαντα και εγγονός του Αρκάδα χάρη στον οποίο καθιερώθηκε η λατρεία της ιατρικής θεότητας Αλέας Αθηνάς. Στην περιοχή υπάρχουν ίχνη αρχαίας οίκησης.

Δίδυμα

Τα Δίδυμα είναι χτισμένα σε υψόμετρο 140 μέτρων σε ένα μικρό λεκανοπέδιο στους πρόποδες του Διδύμου όρους. Πολιούχος του χωριού είναι ο Άγιος Νικόλαος, όπου η παλιά εκκλησία χτίστηκε επί Τουρκοκρατίας ενώ στη θέση της ανεγέρθη νέα μεγαλύτερη. Δίπλα στην εκκλησία του χωριού, υπάρχει αρχαίο πηγάδι πολύ βαθύ και άριστης κατασκευής που αναφέρεται ως το πιο μεγάλο και πιο καλοσχηματισμένο της Ερμιονίδας. Έξω από το χωριό Δίδυμα βρίσκονται δύο γεωλογικοί σχηματισμοί σε σχήμα κρατήρα, η Μικρή και η Μεγάλη Σπηλιά, γνωστές και ως Δολίνες, με εντυπωσιακό μέγεθος και περίπου την ίδια διάμετρο, που πιθανόν σχηματίστηκαν από καθίζηση του εδάφους. Η Μικρή Σπηλιά αποτελεί ένα κοίλωμα το οποίο ανάγεται στην επιφάνεια του εδάφους, το βάθος του οποίου είναι 80 μέτρα μέσα στα στρώματα των προσχώσεων και η διάμετρός του 150 μέτρα στα εσωτερικά κάθετα τοιχώματα του βαράθρου, όπου κάποιος κατέρχεται μέσω μιας κλιμακωτής στοάς. Επίσης, υπάρχουν δύο μικρά εκκλησάκια του Αγίου Γεωργίου του 13ου αιώνα προς το νότο και της Μεταμόρφωσης της μεταβυζαντινής περιόδου, προς βορρά.

Δρέπανο

Το Δρέπανο είναι χωριό χτισμένο στις ακτές του Αργολικού κόλπου. Ο οικισμός είναι κυρίως αγροτικός με κύρια καλλιέργεια τα εσπεριδοειδή ενώ γνωρίζει και τουριστική ανάπτυξη λόγω της παραλίας που βρίσκεται σε κοντινή απόσταση αλλά και της μικρής απόστασης που τον χωρίζει από τις μεγάλες παραλίες του Τολού και του Βιβαρίου. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, λίγο πριν την Επανάσταση του 1821, το χωριό ανήκε στον πάμπλουτο Τούρκο Αγά Χαϊντάρ. Για αυτό το λόγο μέχρι το 1930 ο οικισμός ονομαζόταν «Χαϊντάριον», έπειτα όμως μετονομάστηκε σε Δρέπανο, λόγω της κοιλότητας που σχηματίζει με την θάλασσα. Το χωριό με τα στενά κι ανηφορικά σοκάκια θυμίζει περισσότερο νησί. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ντόπιοι αποκαλούν νησί τη χερσόνησο του Δρεπάνου, που έχει μήκος 3 χλμ. και καταλήγει στη θέση που βρίσκονται τα ερείπια του Βενετσιάνικου Κάστρου. Κύρια ασχολία των ντόπιων αποτελεί η καλλιέργεια των μανταρινιών. Σχεδόν όλοι οι κάτοικοι του χωριού διαθέτουν τουλάχιστον μια μικρή έκταση με εσπεριδοειδή ή ακόμη και λαχανικά. Το Δρέπανο αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους μανταρινιώνες της Ελλάδας με δεκάδες ποικιλίες μανταρινιών να καλλιεργούνται σε αυτόν τον εύφορο τόπο, με κυρίαρχη ποικιλία την Κλημεντίνη.

Ηλιόκαστρο

Το Ηλιόκαστρο είναι χτισμένο βόρεια της Ερμιόνης στο οροπέδιο των «Ειλεών», στα νότια των Αδέρων, ονομασμένο ίσως από τους Ειλεούς αμπέλους που έβγαζαν γλυκό κρασί. Σε αυτό το χώρο υπήρχε μικρή εγκατάσταση κατοικιών, εκεί όπου σήμερα σώζεται ο περίβολος των τειχών με πολυγωνικό χτίσιμο κοντά στο μικρό απότομο ύψωμα, που θα χρησίμευε ως Ακρόπολη, ενώ σύμφωνα με τη μαρτυρία του Παυσανία υπήρχαν τα ιερά της Δήμητρας και της κόρης της Περσεφόνης. Σήμερα, αξιοθέατα αποτελούν στην περιοχή τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ειλεοί ενώ από τους ναούς της δεν υπάρχει τίποτα παρά ένα πολυγωνικό περίβολο των τειχών, θεμέλια οικοδομημάτων και ίχνη μυκηναϊκών τάφων. Το Ηλιόκαστρο πριν το 1927 ονομαζόταν «Καρακάσι», το οποίο σήμαινε μαύρο φρύδι και μέχρι σήμερα φημίζεται για το κρασί του.

Θερμησία

Η Θερμησία είναι παραλιακό χωριό που βρίσκεται βορειοανατολικά από την Ερμιόνη. Η ονομασία της οφείλεται στον αρχαίο ναό της Δήμητρας της Θερμασίας που βρισκόταν στην περιοχή και ο οποίος ήταν χτισμένος δίπλα στη θάλασσα, στο σημείο της σημερινής λιμνοθάλασσας. Το όνομα αυτό επιβίωσε έως και σήμερα παραφθαρμένο σε Θερμάσι, το οποίο στη συνέχεια έγινε Θερμησία. Στην είσοδο του χωριού, δεσπόζει επιβλητικός ασβεστολιθικός βράχος ύψους 292 μέτρων, όπου πάνω του είναι χτισμένο το Κάστρο της Θερμησίας, που από τα οικοδομήματα που σώθηκαν και υποθέτεται ότι χτίστηκε το 12ο αιώνα από τους Ενετούς. Κατά το μεσαίωνα στη λιμνοθάλασσα περίφημες αλυκές και ολόκληρη δραστηριότητα είχε αναπτυχθεί γύρω από αυτές, ενώ σήμερα αποτελεί σημαντικό βιότοπο και πέρασμα σπάνιων αποδημητικών πουλιών.

Κοιλάδα

Η Κοιλάδα αποτελεί παραθαλάσσιο γραφικό ψαροχώρι που βρίσκεται δυτικά του Κρανιδίου, χτισμένο κοντά στην αρχαία πόλη Μάσσητα και σε μια εύφορη κοιλάδα. Φημίζεται για τα φρέσκα ψάρια της και για τα ναυπηγία ξύλινων ψαροκάικων, ενώ συγκαταλέγεται στα τρία παραδοσιακά ναυπηγία που έχουν απομείνει στην Ερμιονίδα. Μπροστά στο λιμάνι της βρίσκεται το πεδινό καταπράσινο σήμερα, ιδιωτικό νησάκι Κορωνίδα, ενώ απέναντι από τον οικισμό δεσπόζει το σπήλαιο Φράγχθι. Στην Κοιλάδα επίσης υπάρχει το, προστατευόμενο με τη συνθήκη Ramsar, έλος που αποτελεί σημαντική πηγή ζωής για αρκετά υδρόβια και αρπακτικά πουλιά.

Κρανίδι

Το Κρανίδι είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στους λόφους της Αγίας Άννας και της Μπαρδούνιας. Σύμφωνα με μια εκδοχή το σύγχρονο όνομά του προέρχεται από το κραναός, που σημαίνει τραχύς και θεωρείται δηλωτικό της περιοχής. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή οφείλεται σε παραφθορά της λέξης Κορωνίδα, το όνομα παραπλήσιας νησίδας στην Κοιλάδα, που φέρει το όνομα της μητέρας του θεού της ιατρικής Ασκληπιού, ο οποίος λατρευόταν από τους κατοίκους της ευρύτερης περιοχής, σε Κρανίδα και στη συνέχεια σε Κρανίδι. Υπήρξε ισχυρή ναυτική δύναμη, με μεγάλο αριθμό εμπορικών πλοίων, στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, που διατηρούσε καθεστώς ημιανεξαρτησίας και ήταν γνωστό και ως «Κάτω Ναχαγιέ», που σημαίνει κάτω επαρχία. Επίσης, αποτέλεσε ένα από τα λίγα αστικά κέντρα της Ελλάδας, ενώ το 1823 -1824 υπήρξε η έδρα της Κυβέρνησης και του Εκτελεστικού Σώματος. Το σημερινό Κρανίδι έχει χαρακτηριστικό νησιώτικο χρώμα που θυμίζει τα νησιά του Αργοσαρωνικού, ενώ αξιοσημείωτη είναι η παραδοσιακή αρχιτεκτονική των σπιτιών που δίνουν ένα υψηλό αισθητικό αποτέλεσμα. Πιο συγκεκριμένα, τα πρώτα οικήματα του Κρανιδίου (έως το 1850) τα «Αγροτικά», ήταν μονώροφα και αργότερα διώροφα, φτωχικά, χτισμένα με ευτελή υλικά, χωρίς ρυμοτομικό σχέδιο και χωρίς πρόβλεψη πλατειών και οδών. Ήταν επίσης χωρισμένα με μικρά στενά δρομάκια, τις «ρούκιζες» όπως τις ονομάζουν, o χώρος των οποίων δεν επιτρέπει ούτε το άνετο πέρασμα ενός ατόμου. Από το 1850 έως το 1925 όπου παρατηρείται άνθηση και έξαρση της ανοικοδόμησης, ταυτόχρονα με την οικονομική ευρωστία της πόλης, από την ακμή της ιστιοφόρου ναυτιλίας, δε χτίζονται πλέον «Αγροτικά» σπίτια αλλά αντικαθίστανται από τα λεγόμενα «Καπεταναίικα», κατασκευασμένα με καλύτερα υλικά και πελεκητή πέτρα, ενώ είναι πιο τετραγωνισμένα και με μεγαλύτερες επιφάνειες, με κορνίζες γύρω από τα παράθυρα και τις πόρτες, ακροκέραμα νεοκλασικού τύπου και περίτεχνα μπαλκόνια. Αργότερα, από το 1925 και μετά ανοικοδομούνται τα «Εμπορικά» κτίσματα τα οποία ήταν λίγο πιο χαμηλά από τα Καπεταναίικα και με μικρότερη επιφάνεια, ενώ πάντα φρόντιζαν να υπάρχει μεγάλος αποθηκευτικός χώρος και ένα μαγαζί το οποίο κοιτούσε στο δρόμο, με χαρακτηριστικό τους φεγγίτες πάνω από τις πόρτες και τα παράθυρα. Σήμερα το τμήμα του οικισμού που βρίσκεται στο Κάτω Κρανίδι διατηρεί σχεδόν στο ακέραιο την παραδοσιακή αρχιτεκτονική του τόπου. Την ιδιαίτερη εικόνα του, πέρα από τα χαρακτηριστικά για την τοπική αρχιτεκτονική κτίρια του Δημαρχείου και της βιβλιοθήκης, συμπληρώνουν το πηγάδι του Πύργου, οι τρεις ανακαινισμένοι ανεμόμυλοι, τα παραδοσιακά λιοτρίβια με τις μεγάλες πέτρες καθώς και τα πολλά ξωκλήσια του. Σημαντικό και ξακουστό προϊόν του είναι το Ελαιόλαδο Κρανιδίου, γι’ αυτό το λόγο κάθε Νοέμβρη γίνεται και η γιορτή της Ελιάς και του Ελαιολάδου.

Λίμνες

Το χωριό Λίμνες βρίσκεται πάνω στον ορεινό όγκο του Αραχναίου. Οι κάτοικοι του χωριού εδώ και αιώνες διατηρούν την αρβανίτικη διάλεκτο και οτιδήποτε έθιμο τη συνοδεύει, καθιστώντας έτσι το χωριό ένα από τα πιο ονομαστά Αρβανιτοχώρια της Αργολίδας. Οι κάτοικοί του ασχολούνται ως επί το πλείστον με την κτηνοτροφία, μετά την εγκατάλειψη της καπνοκαλλιέργειας τη δεκαετία του 2000. Το χωριό φημίζεται για τα παραδοσιακά αρβανίτικα εδέσματα του όπως η γκιόσα (πρόβατο ή γίδα στο ξυλόφουρνο), τα χειροποίητα μακαρόνια γκόγκλιες καθώς και άλλα εδέσματα ενώ και η παραδοσιακή κεφαλογραβιέρα Λιμνών έχει ονομαστή αξία διότι παράγεται από τα ντόπια γάλατα των κτηνονοτρόφων του χωριού.

Παλαιά Επίδαυρος

Η Παλαιά Επίδαυρος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νομού, στις ακτές του Σαρωνικού κόλπου. Είναι χτισμένη γύρω από το στενό όρμο που αποτελεί το λιμάνι της, στον οποίο καταλήγει μία μικρή πεδιάδα που καλύπτεται από πορτοκαλιές. Η Παλαιά Επίδαυρος είναι διάσπαρτη από αρχαιότητες καθώς στο χώρο του σύγχρονου χωριού βρισκόταν η πόλη της Αρχαίας Επιδαύρου. Από την αρχαία πόλη της Επιδαύρου σήμερα σώζεται το Μικρό θέατρο Επιδαύρου το οποίο βρίσκεται στην χερσόνησο Νησί. Το θέατρο είναι αφιερωμένο στο θεό Διόνυσο και σύμφωνα με τις επιγραφές εκτιμάται ότι κατασκευάστηκε τον 4ο αιώνα π.Χ. Μετά από 23 αιώνες το 1971 άρχισε η ανασκαφή του ενώ ακόμη και σήμερα εκτελούνται εργασίες για την πλήρη αναστήλωσή του. Δίπλα από το θέατρο και στο θαλάσσιο χώρο γύρω από το Νησί βρίσκονται ερείπια της αρχαίας πόλης τα οποία η αρχαιολογική σκαπάνη δεν έχει φέρει ακόμα στο φως. Στην κορυφή της χερσονήσου και στον προαύλιο χώρου της εκκλησίας της Παναγίας (Παναγίτσα του Νησιού το αποκαλούν οι ντόπιοι) είναι εμφανή τα ερείπια από το κάστρο της αρχαίας πόλης. Ακριβώς απέναντι από το Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου βρίσκεται μυκηναϊκό νεκροταφείο με επτά θολωτούς τάφους ενώ σε μικρή απόσταση από αυτό μπορεί κανείς να δει τα ερείπια του Αρχαίου Ναού της Αρτέμιδας.

Πόρτο Χέλι

Το Πορτοχέλι είναι χτισμένο στον κλειστό απάνεμο κόλπο ελλειψοειδούς σχήματος που δημιουργεί φυσικό λιμάνι και αποτελεί το πιο προστατευμένο λιμάνι της Αργολίδας λόγω του εξωτερικού τμήματος της εισόδου του και γενικότερα εξαιτίας του ηπειρωτικού και υποθαλάσσιου αναγλύφου του. Η ονομασία του σύμφωνα με την επικρατέστερη άποψη οφείλεται σε σταδιακή γλωσσική παραφθορά του ονόματος «Αλιείς», της αρχαίας πόλης δηλαδή που βρισκόταν στη νοτιοανατολική πλευρά του λιμανιού. Απέναντι από τον οικισμό υπάρχουν τα ερείπια της μισοβυθισμένης πόλης των Αλιέων. Τμήματα αμυντικών τειχών που έχουν βρεθεί εντός και εκτός θάλασσας έχουν χαρακτηριστεί ως θαυμάσια δείγματα οχυρωματικής τέχνης των κλασσικών χρόνων. Επίσης σώζεται τμήμα της Ακρόπολης των Αλιέων που υπολογίζεται ότι χτίστηκε περίπου το 436 π.Χ. Οι αρχαίοι Αλιείς ήταν από τα μεγαλύτερα κέντρα της αρχαιότητας παραγωγής πορφύρας. Η ονομασία Αλιείς παραφθάρθηκε σε Χαλιείς και στη συνέχεια σε Χέλι. Για να διακριθεί από το κοντινό του χωριό Χέλι (το οποίο σήμερα έχει μετονομαστεί σε Αραχναίο) πήρε και το προσωνύμιο «Πόρτο», επειδή διέθετε λιμάνι. Κατά μία άλλη άποψη η ονομασία του (Χέλι) είναι ένα από τα πολλά αρβανίτικα τοπωνύμια, που συναντώνται στην περιοχή της νότιας Αργολίδας και που απέκτησε στη συνέχεια το πρόθεμα Πόρτο. Στα νεότερα χρόνια καλείται Porto Bizato ή El Harbor, όπως αναφέρεται από τους Ιταλούς το 18ο αιώνα και ήταν ένας ασφαλής λιμένας που χρησιμοποιείτο κυρίως από τους Kρανιδιώτες ναυτικούς και από εκείνους της Ερμιόνης (Καστρί). Αρκετοί κάτοικοί του προήλθαν από την απέναντι ανατολική ακτή της Πελοποννήσου ενώ η αλιεία έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική κατάστασή τους. Δε διαθέτει ιδιαίτερα αρχιτεκτονικά ή παραδοσιακά χαρακτηριστικά, αλλά σίγουρα είναι γραφικό και το πιο κοσμοπολίτικο μέρος της περιοχής. Στην πίσω πλευρά του υπάρχει η λιμνοθάλασσα της Βερβερόντας, η οποία σύμφωνα με την παράδοση αποτελούσε το αγαπημένο καταφύγιο των Βερβερίνων πειρατών, τα νερά της οποίας θεωρούνται ιαματικά.

Τολό

Το Τολό (παλαιότερα ονόματα «Τουλόν», «Μινώα») είναι χτισμένο κατά μήκος μιας μεγάλης παραλίας στις ακτές του Αργολικού κόλπου. Το Τολό γνωρίζει σημαντική τουριστική ανάπτυξη, εκμεταλλευόμενο τη μεγάλη παραλία που διαθέτει και την κοντινή απόσταση που το χωρίζει από το Ναύπλιο. Στον κόλπο του Τολού βρίσκεται ένα σύμπλεγμα μικρών νησιών: το Κορωνήσι, η Ρόμβη, το Δασκαλιό, και πιο έξω στα ανοιχτά η Πλατειά. Στο Κορωνήσι βρίσκεται το εκκλησάκι των Αγίων Αποστόλων, όπου γίνονται τελετές. Στο Δασκαλιό βρίσκεται το εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, το οποίο φέρεται να λειτούργησε ως «κρυφό σχολείο» κατά την Τουρκοκρατία. Η παραλία του Τολού ξεκινάει από την οργανωμένη παραλία «Ψιλή Άμμος» στα βόρεια και καταλήγει στο λιμάνι του χωριού, στο οποίο αγκυροβολούν αρκετές ψαρόβαρκες.

Διαμονή στο νομό Αργολίδας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register