Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Πόλεις & Χωριά στο νομό Άρτας

Άγιος Σπυρίδωνας

Ο Άγιος Σπυρίδωνας είναι χτισμένος στον κάμπο της Άρτας, στις όχθες του Λούρου, νοτιοανατολικά του φρουρίου των Ρωγών. Η παλιά ονομασία, γνωστή ως και σήμερα, ήταν Ιμάμ Τσαούς ή κατά το τοπικό ιδίωμα Μαμτσαούς. Στο χωριό υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα που χτίστηκε μεταξύ 1812 και 1813 πάνω στα ερείπια του ναού του Αγίου Μάρκου και το Κοτσέκι, το οποίο είναι προφανώς συνέχεια της οικίας του Κεχαγιάμπεη, του Αλή πασά.

Αθαμάνιο

Το Αθαμάνιο είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στις παρυφές των Τζουμέρκων (Αθαμανικά Όρη). Η κορυφή που βρίσκεται πάνω από το χωριό έχει υψόμετρο 2.393 μέτρα. Υψομετρικά το κέντρο του χωριού βρίσκεται στα 756 μέτρα, λόγω όμως της μορφολογίας του εδάφους είναι χτισμένο από υψόμετρο 620-1042 μέτρων. Το παλιό όνομα του Αθαμανίου ήταν Λουψίστα, το οποίο προήρθε κατά τον 16ο αιώνα, με αφορμή την έλλειψη υδάτινων πόρων στην περιοχή λόγω παρατεταμένης περιόδου ανομβρίας.

Ανεμορράχη

Η Ανεμορράχη είναι χτισμένη σε υψόμετρο 370 μέτρων βορειοανατολικά της Άρτας. Αναφέρεται ως ένα από τα λεγόμενα Τζουμερκοχώρια της Ηπείρου και περιήλθε στο ελληνικό κράτος το 1881, μαζί με άλλα 25 χωριά της συγκεκριμένης περιοχής. Μέχρι το 1927 έφερε την ονομασία Μπούγα. Αξιοθέατα του χωριού είναι το κτίριο του πρώην δημοτικού σχολείου και ένας παλιός νερόμυλος μαζί με παρακείμενο πηγάδι, τα οποία έχουν ανακηρυχθεί διατηρητέα μνημεία. Ο κύριος ναός της Ανεμορράχης είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο.

Βουργαρέλι

Το Βουργαρέλι βρίσκεται στη νότια πλευρά των Τζουμέρκων σε υψόμετρο 800 μέτρων και είναι χτισμένο στις παρυφές των Τζουμέρκων ανάμεσα σε δύο ελατοσκέπαστες λοφοσειρές που το προστατεύουν. Τα δύο μεγάλα ποτάμια της περιοχής, ο Αχελώος και ο Άραχθος βρίσκονται κοντά του, όπως επίσης το φράγμα Μεσοχώρας και η τεχνητή λίμνη του Πουρναρίου. Η προέλευση του ονόματος είναι αβέβαιη. Εικάζεται ότι προέρχεται από το επώνυμο Βουργαρέλης, ενός υλοτόμου της περιοχής ή από Βούλγαρους υλοτόμους που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή λόγω των δασών και των ρεόντων υδάτων, για τη μεταφορά οικοδομήσιμης ξυλείας στην Άρτα. Γραφικό και παραδοσιακό περιτριγυρίζεται από πλούσια βλάστηση και είναι γεμάτο άφθονες πηγές και τρεχούμενα νερά που καταλήγουν σε δυο ποτάμια στις άκρες του χωριού. Στα σημαντικά αξιοθέατα του χωριού συγκαταλέγονται τα πέτρινα τοξωτά του γεφύρια που εντοπίζονται στο ρέμα Κοραή, στη θέση Καμάρα, στη μεγάλη βρύση καθώς επίσης το ξακουστό Νεραϊδογέφυρο, η πηγή Λεπτοκαρυάς, το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, η βυζαντινή Κόκκινη Εκκλησιά, ο καταρράκτης στη θέση Γιαννίτσι αλλά και οι παραδοσιακοί νερόμυλοι στο Παλαιοκάτουνο. Μοναδικής ομορφιάς είναι η υπερυψωμένη πλακόστρωτη πλατεία και το καλντερίμι που οδηγεί στις πετρόχτιστες βρύσες «Αρχόντω» και «Κρυστάλλω.

Γουριανά

Τα Γουριανά είναι ορεινός οικισμός χτισμένος βόρεια της Άρτας, σε υψόμετρο 500 μέτρων. Το 1821, κοντά στο χωριό σημειώθηκε συμπλοκή ανάμεσα σε Έλληνες επαναστάτες και μικρή οθωμανική δύναμη, με αποτέλεσμα οι κάτοικοι να εγκαταλείψουν τα Γουριανά φοβούμενοι ενδεχόμενες αντεκδικήσεις από πλευράς Οθωμανών. Το 1881 συμπεριλήφθηκε στα 26 χωριά των Τζουμέρκων που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα. Στη θέση Τζιούμα κοντά στον οικισμό βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας Χρυσοσπηλιώτισσας (κτίσμα του 17ου αιώνα). Άλλα σημεία ενδιαφέροντος είναι ο αρχαιολογικός χώρος της ακρόπολης Γουριανών καθώς και ο παλιός νερόμυλος των Γουριανών που έχει ανακηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.

Ελάτη

Η Ελάτη βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κοκκινόλακος (κορυφή Άλογο, 1750μ.), ανατολικά των Ορέων του Βάλτου (κορυφή Αετοί, 1852μ). Η Ελάτη Άρτας είναι ένα πανέμορφο χωριό μέσα σε «ελβετικό» τοπίο σε υψόμετρο 760 μέτρων. Από τα υπάρχοντα γραπτά στοιχεία και οικιστικά ευρήματα, φαίνεται ότι η κατοίκηση της Ελάτης έγινε κατά την ύστερη Οθωμανική περίοδο, κατά τον 17ο αιώνα. Το παλιό όνομα του χωριού είναι Οθωμανικό και λεγόταν Σεκλίστα μέχρι το 1950. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν νομάδες κτηνοτρόφοι που μετακινήθηκαν από άλλες περιοχές, ίσως των Ιωαννίνων αλλά και από τη Θεσσαλία. Το χωριό είχε μικτή και ισχυρή οικονομία με κτηνοτροφία, υλοτομία ελάτης, γεωργία, καστανιές, καρυδιές, μηλιές, μελισσοκομία, καλαμπόκι, σιτάρι, κ.λ.π.

Καταρράκτης

Ο Καταρράκτης είναι χωριό χτισμένο σε υψόμετρο 800 μέτρων στα Αθαμανικά Όρη που είναι γνωστότερα με την παραδοσιακή ονομασία Τζουμέρκα. Ο Καταρράκτης ήταν ένας από τους 26 οικισμούς των Τζουμέρκων που περιήλθαν στην Ελλάδα το 1881. Το μαρτυρικό χωριό Καταρράκτης είναι το πρώτο στην περιοχή των Τζουμέρκων, που εντάσσεται πλέον στον κατάλογο των Μαρτυρικών χωριών. Η παλαιότερη ονομασία του χωριού, μέχρι το 1927, ήταν Σχωρέτσα(ι)να. Πήρε το σημερινό του όνομα από τους δίδυμους καταρράκτες που βρίσκονται σε πολύ μικρή απόσταση, λίγο πιο ψηλά από το χωριό, κοντά στο συνοικισμό Κρυοπηγή. Στον Καταρράκτη βρίσκεται η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης που έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Είναι πλακοσκέπαστος ναός τρίκλητης θολωτής βασιλικής χωρίς τρούλο με ενσωματωμένο κωδωνοστάσιο. Ιδρύθηκε το 1730 αλλά ανακατασκευάστηκε εκ θεμελίων το 1827. Ξεχωρίζουν για την τέχνη τους το ξυλόγλυπτο τέμπλο και η μεγάλη εικόνα της Αγίας Αικατερίνης με επίχρυσο ανάγλυφο επικάλυμμα.

Λεπιανά

Τα Λεπιανά είναι χτισμένα σε υψόμετρο 600 μέτρων και έχει τέσσερις οικισμούς, το κέντρο του χωριού, τον Μακρύκαμπο, τη Λίρζα και τα Χουλιαρέϊκα. Όλα τα σπίτια του, λιθόχτιστα, είναι βυθισμένα στο καταπράσινο χρώμα της πλούσιας βλάστησης. Έχει πολλές πηγές με δροσερό και υγιεινό νερό καθώς επίσης και μέρη για ξεκούραση, περπάτημα και κάθε άλλου είδους δραστηριότητες. Ο Ιερός Ναός Υπαπαντής βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο του οικισμού και έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ο ναός της Υπαπαντής ανεγέρθη το 1415 και παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχαιολογικό ενδιαφέρον. Πρόκειται για μονόχωρη βασιλική κτισμένη με αργολιθοδομή, καλύπτεται με δίρριχτη ξυλοστέγη και εσωτερικά είναι κατάγραφη με τοιχογραφίες. Το τέμπλο του Ναού του Αγίου Ιωάννη στα Λεπιανά είναι έργο μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας.

Μικροσπηλιά

Ένα από τα ωραιότερα χωριά της οροσειράς των Τζουμέρκων είναι η Μικροσπηλιά. Ο κεντρικός οικισμός είναι χτισμένος στις υπώρειες της υψηλότερης κορυφής (Καταφίδι υψ. 2393 μ.), ενώ περιμετρικά αυτού βρίσκονται μικρότεροι συνοικισμοί (Βατάτσι, Πάλιαρι, Φτεριώνα, Μυλόλιθος, Κεραμάς). Η παλαιότερη ονομασία του χωριού ήταν Σερέσι ή Σερές (Κερασιά), σλαβικής πιθανότατα προελεύσεως. Η απελευθέρωση της περιοχής από τον τουρκικό ζυγό το 1881, σήμανε και την οριστική απαγκίστρωση των κατοίκων της περιοχής από τις συνθήκες υποτέλειας, καθώς, όπως όλα τα Τζουμερκοχώρια, η Μικροσπηλιά υπήρξε τσιφλίκι. Το έτος 1885, τέσσερα μόλις έτη έπειτα από την απελευθέρωση, οι κάτοικοι εξαγόρασαν από τον τελευταίο τσιφλικά τη γη και τις οικίες που τους ανήκαν. Στο εξής, οι Μικροσπηλιώτες ασχολήθηκαν με την οικιακή τους οικονομία, καλλιεργώντας τα χωράφια τους και εκτρέφοντας περιορισμένης κλίμακας κτηνοτροφία. Συστηματική υπήρξε η ενασχόλησή τους με το επάγγελμα του κτίστη, περίφημη τέχνη που από παλαιά ανθούσε στην περιοχή. Οργανωμένοι συντεχνιακά σε «μπουλούκια» ταξίδεψαν σε αρκετές περιοχές της Ελλάδος (Ευρυτανία, Αιτωλοακαρνανία, Θεσσαλία κ.α.), ανεγείροντας δημόσια κτίρια, όπως γεφύρια, εκκλησιές και σχολεία αλλά και σπίτια. Επιπλέον, άριστες υπήρξαν οι επιδόσεις τους στα γράμματα, καθώς αρκετοί διέπρεψαν σε διάφορες επιστήμες. Σήμερα η Μικροσπηλιά είναι ένας από τους πλέον καλοδιατηρημένους ορεινούς οικισμούς της Ηπείρου, με όμορφες οικίες και περιποιημένα μνημεία, στην αγκαλιά μιας σπάνιου φυσικού κάλους περιοχής. Ο κεντρικός πολεοδομικός οικισμός της Μικροσπηλιάς αναπτύσσεται στο υπερυψωμένο επικλινές οροπέδιο με ανατολικό όριο τον ορεινό όγκο άνωθεν του Νερόμυλου, με δυτικό όριο τον οικισμό Κότρας, με νότιο τη Γκούρα (όριο οικισμού Λεπιανών) και με βόρειο όριο το ρέμα πίσω από το λόφο Μπρίνια (Βουργιές). Στο καταπληκτικό και καταπράσινο τοπίο, με πολλά νερά, πολύχρωμα χωράφια, καρποφόρα δέντρα, κλήματα και κεραμοσκεπείς πέτρινες κατοικίες, δεσπόζει ο σφαιρικός πευκόφυτος λόφος της Μπρίνιας. Στην κορυφή του λόφου προβάλλει ο πέτρινος σταυροειδής, βυζαντινού ρυθμού, ναός της Παναγίας, μέσα στα πανύψηλα πεύκα και με καταπληκτική θέα.. Περιμετρικά αναπτύσσονται οι πανέμορφοι δεντρόφυτοι οικισμοί Βατάτσι, Πάλιαρι, Φτεριώνα, Μυλόλιθος (Δημούνια) και Κεραμάς. Στην κεντρική πλατεία της Μικροσπηλιάς βρίσκεται το διώροφο λιθόκτιστο κτίριο του σχολείου στη θέση που φέρει την ονομασία «Παλαιοκκλήσι» και είναι ιδιοκτησία του Ιερού Ναού των Ταξιαρχών. Χτίστηκε, σύμφωνα με την επιγραφή που διασώζεται, το 1899 και έχει κηρυχθεί Διατηρητέο Μνημείο Νεότερων Χρόνων ως έργο τέχνης το οποίο παρουσιάζει δείγματα απλής ντόπιας αρχιτεκτονικής. Πιθανότατα πρόκειται για το προγενέστερο Kουτσέκι της περιοχής, δηλαδή, τον χώρο συγκέντρωσης και αποθήκευσης σιτηρών αναλογούντων στο φόρο της «Δεκάτης».

Πηγές

Οι Πηγές είναι ένα ορεινό χωριό σε υψόμετρο 800 μέτρων. Το χωριό παλαιότερα ονομαζόταν Βρεστενίτσα, σλαβικό τοπωνύμιο που σημαίνει «Φτελότοπος». Οι Πηγές είναι γνωστές από την ιστορική Μονή Σέλτσου, μεταβυζαντινού ναού, ο οποίος ιδρύθηκε το 1697 όπως μαρτυρεί επιγραφή στο εσωτερικό του ναού και είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Πρόκειται για μονόκλιτη βασιλική αθωνίτικου τύπου. Ο ναός έγινε γνωστός το 1804 όταν εκεί εγκλωβίστηκαν πάνω από χίλιοι Σουλιώτες οι οποίοι μετά από πολύμηνη πολιορκία επιχείρησαν ηρωική έξοδο με αποτέλεσμα να σωθούν ελάχιστοι ενώ τα γυναικόπαιδα για να μη βρεθούν στα χέρια των Τουρκαλβανών, προτίμησαν να πέσουν στο γκρεμό και εξαιτίας αυτού του ιστορικού γεγονότος, η περιοχή στην οποία βρίσκεται ο ναός αναφέρεται σήμερα και ως «Ζάλογγο της Άρτας». Η Μονή πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, ενώ την προηγουμένη πραγματοποιούνται εκδηλώσεις Μνήμης για τους πεσόντες σε ένα διήμερο που θεωρείται από τα σημαντικότερα γεγονότα της ευρύτερης περιοχής και το οποίο προσελκύει χιλιάδες κόσμου από όλη την Ελλάδα.

Σελλάδες

Οι Σελλάδες είναι χωριό χτισμένο σε ένα λοφίσκο κοντά στο όριο με το νομό Αιτωλοακαρνανίας. Οι ελαιώνες στεφανώνουν το χωριό από βόρεια και στη νότια πλευρά του απλώνεται μια καταπράσινη πεδιάδα γεμάτη πορτοκαλιές, που τη διασχίζουν ποτάμια, τα οποία εκβάλλουν στον Αμβρακικό Κόλπο. Για την προέλευση της ονομασίας έχουν διατυπωθεί διάφορες απόψεις αλλά καμία δεν έχει ως τώρα επιβεβαιωθεί ως πραγματική. Πρώτα απ’ όλα, πιστεύεται ότι πρώτοι κάτοικοι του χωριού ήταν οι Σελλοί ένας λαός προερχόμενος από τη Δωδώνη των Ιωαννίνων. Μια άλλη άποψη αναφέρει ότι οι κάτοικοι του χωριού ασχολούνταν με την κατασκευή σελών αλόγου και μια τρίτη θέλει το χωριό να ονομάστηκε έτσι επειδή είναι χτισμένο σα σέλα αλόγου. Τέλος μια άλλη μαρτυρία αναφέρει ότι ο πρώτος κάτοικος του χωριού είχε το επώνυμο Σελλαδίτης. Καμιά ωστόσο μαρτυρία δεν είναι ικανή να αναιρέσει την άλλη γιατί όλες αποτελούν πραγματική εκδοχή για την ονομασία του χωριού. Η κύρια ενασχόληση των κατοίκων στις Σελλάδες ήταν η γεωργία. Οι άνθρωποι καλλιεργούσαν ότι χρειάζονταν για τροφή. Το χειμώνα έσπερναν σιτηρά που τα θέριζαν το καλοκαίρι κάνοντας προμήθειες για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. Μετά το θερισμό τα προϊόντα έμεναν στο αλώνι. Την άνοιξη γινόταν η καλλιέργεια οσπρίων και λαχανικών στα χωράφια. Όμως το μεγαλύτερο και σημαντικότερο τμήμα αποτελούσαν τα εσπεριδοειδή και τα ελαιόδεντρα. Το φθινόπωρο και το χειμώνα γινόταν η συγκομιδή των καρπών. Από αυτούς οι μεγαλύτεροι κρατούνταν για κατανάλωση δική τους ή πωλούνταν. Οι μικρότεροι πήγαιναν σε ελαιοτριβεία και γίνονταν λάδι. Οι κάτοικοι επένδυαν και στην κτηνοτροφία. Εκτρέφανε ζώα τα οποία χρειάζονταν. Η κτηνοτροφία περιλάμβανε πρόβατα και κατσίκες από τα οποία έπαιρναν μαλλί, κρέας και γάλα. Το γάλα μετατρεπόταν σε τυρί, γιαούρτι και βούτυρο που χρησιμοποιούνταν για οικιακή χρήση. Τα ζώα φυλάσσονταν σε στάβλους και την ημέρα έβοσκαν στα χωράφια. Οι Σελλαδίτες έκοβαν ξύλα από τις γύρω περιοχές για να τα χρησιμοποιήσουν το χειμώνα, αλλά και το καλοκαίρι για το μαγείρεμα. Μια άλλη δραστηριότητα ήταν η μελισσοκομία. Όσοι ασχολούνταν με αυτό έπαιρναν μέλι και κερί. Το μέλι το κρατούσαν για δική τους κατανάλωση και πώληση ίσως. Το κερί το χρησιμοποιούσαν για τη δημιουργία κεριών κυρίως για φωτισμό.Η οικοτεχνία αποτελούσε σημαντικό τομέα με τον οποίο ασχολούνται κυρίως οι γυναίκες. Χρησιμοποιώντας αγνά υλικά έφτιαχναν ότι χρειάζονταν. Μάλιστα η οικογένεια ντύνονταν συνήθως με δικά της προϊόντα. Βασική ύλη για την δημιουργία ρούχων ήταν το μαλλί που έπαιρναν από τα πρόβατα. Η μεταποίηση γινόταν με τη ρόκα και το αδράχτι, όπου οι γυναίκες έγνεθαν τις «βελόνες» και έπλεκαν ρούχα με τα οποία η οικογένεια θα πέρναγε αρκετό χρονικό διάστημα. Σημαντικό ρόλο στην οικοτεχνία κατείχε και ο αργαλειός. Σε αυτόν οι γυναίκες έφτιαχναν «κιλίμια» για να στρώνουν στο σπίτι. Ακόμη μερικοί από τους κατοίκους εργάζονταν ως χτίστες. Δούλευαν όσο περισσότερο μπορούσαν. Επεξεργάζονταν την πέτρα και έφτιαχναν σπίτια σε ανθρώπους που ζητούσαν τις υπηρεσίες τους. Με αυτό τον τρόπο κατάφερναν να παίρνουν κάποια χρήματα, τα οποία μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν για την αγορά προϊόντων που δεν παρήγαγαν οι ίδιοι.

Φωτεινό

Το Φωτεινό είναι χτισμένο σε υψόμετρο 500 μέτρων στα όρια των νομών Άρτας και Αιτωλοακαρνανίας. Ο οικισμός έχει θέα προς όλες τις κατευθύνσεις. Από τον οικισμό διακρίνονται η Άρτα και η πεδιάδα της με τα χωριά της, ο Αμβρακικός κόλπος με την Πρέβεζα στο βάθος, τα Ακαρνανικά όρη με την Αμφιλοχία αριστερά τους, το Ζάλογγο, η οροσειρά του Γαβρόγου με την ιστορική Σκουληκαριά στους πρόποδές της, το Ξηροβούνι προς τα βορειοδυτικά του με το ιστορικό Γρίμποβο, ιστορικές τοποθεσίες του Βάλτου, καθώς και τα Τζουμέρκα που υψώνονται προς βορρά.Η παλιά ονομασία του χωριού ήταν Χώσιανα και με αυτό το όνομα εμφανίζεται το 1696 σε ιστορικό ντοκουμέντο σύμφωνα με το οποίο τα χωριά των Τζουμέρκων, Ραδοβιζίων, Άρτας ζητούσαν από την Ενετική Δημοκρατία να τα προστατεύσει από τους πειρατές/κουρσάρους, έναντι αμοιβής. Το 1899 μια νέα εκκλησία χτίζεται στη θέση μιας μικρής παλιάς. Σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, η εκκλησία ξεκίνησε να χτίζεται το 1911 και τέλειωσε το 1912. Η παλιά εκκλησία, Κοιμήσεως της Θεοτόκου όπως και η καινούργια, είχε επιγραφή που έλεγε ότι είχε χτιστεί το 1111. Είχε αγιογραφίες και μια κοντή πόρτα που έσκυβες για να μπεις μέσα. Το 1973 γκρεμίζεται η 2η εκκλησία και στη θέση της χτίζεται η σημερινή.

Χουτιανά

Τα Χουτιανά Άρτας είναι ένας ορεινός συνοικισμός των Πηγών χτισμένος σε υψόμετρο 1050 μέτρων και βρίσκονται στο βουνό Κοκκινολακος. Η προέλευση του ονόματος είναι απροσδιόριστη. Πάντως σε ορισμένα παλιά βιβλία αναφέρεται ως Χωδιανά και σε μερικούς παλιούς χάρτες ως Χοδιανά. Μια πιθανή ερμηνεία, όμως ατεκμηρίωτη, είναι να προέρχεται από τη λέξη χους, που σημαίνει συσσωρευμένο χώμα, ανάχωμα, γήλοφος. Μια άλλη εκδοχή είναι να πήρε το όνομά του από τον Καπετάν Χούτα ο οποίος τον χρησιμοποιούσε με τα παλικάρια του ως χώρο ανάπαυλας και ξεκούρασης (λημέρι) στα χρόνια της Τουρκοκρατίας.

Διαμονή στο νομό Άρτας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register