Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Χωριά στη Λευκάδα

Άγιος Ηλίας

Στα ριζά των βράχων και κάτω από το όμορφο και μοναδικό για την πανοραμική του θέα οροπέδιο της Ελάτης είναι φωλιασμένο το ορεινότερο χωριό της Λευκάδας, ο Άγιος Ηλίας. Εκεί σε οδηγεί ένας φιδωτός ασφαλτοστρωμένος δρόμος 5 χ.μ. πάνω από το Σύβρο, ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση. Βορειοδυτικά υψώνεται το ψηλότερο βουνό της Λευκάδας, τα Σταυρωτά. Σε μία από τις χαράδρες του φιλοξενεί το παλιό γραφικό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής. Είναι η προστάτης και η ελπίδα των απλών κατοίκων του χωριού. Στη μνήμη της, 26 Ιουλίου, το χωριό συνεχίζει την παλιά παράδοση και γιορτάζει με ένα γνήσιο παραδοσιακό τριήμερο πανηγύρι, γνωστό ως το καλύτερο της περιοχής. Παλιά οι γύρο βουνοπλαγιές κρατούσαν το καλοκαίρι χιλιάδες γιδοπρόβατα. Σήμερα βόσκουν όσα απόμειναν και χαρίζουν με τα κουδουνίσματα τους και κάποιους ήχους φλογέρας, μια γεύση από τις παλιές ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές μαγευτικές βραδιές. Στο χωριό λειτουργούν τρία κεντράκια που προσφέρουν στον επισκέπτη τα αγνά και μοναδικά προϊόντα του χωριού κρασί, τυρί και κρέας σε τιμές χαμηλές και με φιλόξενη διάθεση. Είναι ένας άριστος τόπος καλοκαιρινής διαμονής.

Άγιος Νικήτας

Στη δυτική πλευρά του Νησιού, 13 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας βρίσκεται ο Άγιος Νικήτας. Γραφικό ψαροχώρι με έντονο γοητευτικό χρώμα, χτισμένο αμφιθεατρικά, έχει εξελιχθεί σε σημαντικό τουριστικό θέρετρο. Εδώ η απεραντοσύνη του πελάγους σε συνδυασμό με το απότομο του ορεινού όγκου δημιουργούν μια άλλη αίσθηση. Προσφέρει μεγάλη ποικιλία από ξενοδοχειακά και τουριστικά συγκροτήματα καθώς και όλες τις απαραίτητες ανέσεις για όμορφες και ευχάριστες διακοπές. Οι δαντελένιες ακρογιαλιές και η καθαρή κρυστάλλινη θάλασσα δημιουργούν μια ωραία αντίθεση με το καταπράσινο τοπίο. Ο πανέμορφος παραδοσιακός οικισμός του Αγίου Νικήτα αποτελεί εκλεκτό πόλο έλξης για ξένους και Έλληνες επισκέπτες.

Άγιος Πέτρος

Το χωριό Άγιος Πέτρος αποτελείται από έναν αγροτικό οικισμό σε μια όμορφη θέση με εντυπωσιακή θέα προς τον κάμπο της Βασιλικής και προς την κορυφογραμμή των Σταυρωτών, του υψηλότερου βουνού του νησιού. Πήρε το όνομά του από την ομώνυμη εκκλησία του Αγίου Πέτρου, που χτίστηκε το 14ο αιώνα. Είναι το μεγαλύτερο χωριό της περιοχής και οι κάτοικοί τους ασχολούνται με αγροτικές καλλιέργειες. Η εκκλησία του χωριού, Άγιος Αθανάσιος, ένας ευρύχωρος μονόχωρος ναός με κεραμοσκεπή είναι στο κέντρο του χωριού. Το τέμπλο του, πρόσφατα καθαρισμένο, δείχνει ιδιαίτερα μεγαλόπρεπο. Είναι σε απλή νεοκλασική γραμμή με κυρίαρχα χρώματα, το καφέ και το χρυσαφί. Η εικόνα του Αγίου Αθανασίου, δεσποτική, έργο του Ιωάννη Βολουδάκη από το 1914, στέκει με αυστηρή έκφραση, με χρώματα και τεχνοτροπία επηρεασμένα από την μεταβυζαντινή κρητική παράδοση. Μια ακόμα όμορφη εκκλησία στο χωριό είναι η εκκλησία των Αγίων Αποστόλων με τέμπλο του Ηλία Μεντσικώφ από το 1890. Πρόκειται για καλοδουλεμένη ξυλογλυπτική με φαντασία και τέχνη. Δύο μέτρα από τη δυτική πλευρά του ναού κάτω από το επίπεδο της επιφάνειας του εδάφους, υπάρχει ο κεντρικός χώρος με κόγχη παλαιού ναϊσκου, της Φραγκοκλησιάς. Πρόκειται για ένα ευκτήριο επί Φραγκοκρατίας που σώζεται ακόμα.

Αθάνι – Άγιος Νικόλαος Νηράς

Λίγο πριν το φάρο, ο δρόμος οδηγεί στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου Ιράς ή Νηράς, ένα αξιόλογο ιστορικό μοναστήρι που ιδρύθηκε πιθανότατα στις αρχές του 17ου αιώνα, το 1637 ή και παλαιότερα. Χτίστηκε από εφτά οικογένειες που αφιέρωσαν μεγάλη ακίνητη περιουσία σ’ αυτό. Ο σημερινός ναός είναι μεταγενέστερος. Το τέμπλο του είναι σύγχρονο με τις εικόνες του που έγιναν το 1799. Δεκατρείς εικόνες του δωδεκαόρτου και τα τρία δεσποτικά είναι έργα του αγιογράφου Ανδρέα Μπέτζου. Είναι όλες ζωγραφισμένες με ειδικό αβγόχρωμα πάνω στο σανίδι και διατηρούνται σε αρκετά καλή κατάσταση. Η δεσποτική εικόνα του Αγίου Νικολάου είναι έργο ενός άλλου γνωστού αγιογράφου, του Δημητρίου Φώσκαρη από το 1699. Είναι η πιο παλιά ενυπόγραφη και χρονολογημένη φορητή εικόνα της Λευκάδας, η οποία κλάπηκε και ξαναβρέθηκε το 1979 με πολλές φθορές. Σήμερα φυλάσσεται σε κτίριο του μοναστηριού στο χωριό Αθάνι. Το μοναστήρι δεν έχει τοιχογραφίες. Ο τελευταίος μοναχός που ασκήτευε εκεί, πέθανε το 1949. Ο φάρος του Λευκάτα χτίστηκε πάνω σε αρχαίο ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Το κυριότερο ιερό της Λευκάδας, το οποίο αναφέρεται συχνά στις αρχαίες πηγές, ήταν αυτό του Απόλλωνα Λευκάτα. Βρίσκεται στο νότιο άκρο του νησιού, στο απόκρημνο ομώνυμο ακρωτήριο που είναι γνωστό ως Δουκάτο ή και, όπως αναφέρεται σε παλιούς ιταλικούς χάρτες, ως Salto di Saffo (άλμα της Σαπφούς). Στην κορυφή του λόφου εντοπίστηκαν από τον W . Dorpfeld λείψανα αρχαίων οικοδομημάτων που ανήκουν στο συγκρότημα του τεμένους, Τη θέση του ναού σήμερα καταλαμβάνει ο σύγχρονος λιθόκτιστος φάρος του Λευκάτα. Σύμφωνα με τους αρχαίους συγγραφείς, οι ανθρωποθυσίες αποτελούσαν το κύριο μέρος των ετήσιων εορτών προς τιμή του Απόλλωνα. Με το πέρασμα του χρόνου έγιναν προσπάθειες μετριασμού αυτής της βάρβαρης συνήθειας. Έτσι φαίνεται ότι κάποια στιγμή, άγνωστο πότε, άρχισαν να χρησιμοποιούν κατάδικους για τις θυσίες.

Αλέξανδρος

Οι κάτοικοι του χωριού Αλέξανδρος,  που βρίσκεται στο όρος Σκάροι και αποτελούν ένα σπάνιο γεωφυσικό μνημείο, έχουν μεταφερθεί εδώ και πολλά χρόνια για λόγους επιβίωσης και ανάπτυξης στη παραθαλάσσια περιοχή της Νικιάνας. Στους Σκάρους υπάρχει το γνωστό δάσος από δρύες (βελανιδιές) που είναι και το μοναδικό στα Ιόνια Νησιά. Αξίζει να το επισκεφθείτε.

Απόλπαινα

Σε απόσταση 2 χλμ. από τη πόλη της Λευκάδας απλώνεται, από τον Ελαιώνα της πόλης ως και τους πρόποδες γραφικότατου λόφου, το χωριό της Απόλπαινας -πιθανόν η ονομασία του χωριού να συνδέεται με τη λατρεία κατά την αρχαιότητα, του «Ιαματικού-Θεραπευτή» Απόλλωνα (Απόλλων + παιάν)-. Η μαρτυρική θυσία του Ιερέα Θεόκλητου Στραβοσκιάδη κατά τη διάρκεια των αγώνων για την Ένωση της Επτανήσου με τη μητέρα Ελλάδα δίνει στο χωριό μια καλή θέση στη νεότερη ιστορία. Στην Απόλπαινα στα δυτικά του χωριού λίγο πριν τη παραλία του Αγίου Ιωάννη (Ιόνιο Πέλαγος) υπάρχει σπήλαιο πλούσιο σε σταλακτίτες, αλλά αναξιοποίητο ακόμη, ειδυλλιακός τόπος για περιπάτους και αναψυχή. Στα διοικητικά όρια της Απόλπαινας βρίσκεται η μονή της Οδηγήτριας χτισμένη στα μέσα του 15ου αιώνα από την Ελένη Παλαιολογίνα. Έχει ιδιαίτερα επιμελημένη τοιχοποιία και η εικονογράφησή της θεωρείται σπάνιο δείγμα σύνθεσης βυζαντινής και ιλλυρικής ζωγραφικής. Οι αποτοιχισμένες εικόνες φυλάσσονται στο Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών όπου και έχουν εκτεθεί.

Βασιλική

Η Βασιλική έχει γνωρίσει μεγάλη τουριστική ανάπτυξη. Πόλος έλξης η παραλία της Βασιλικής που φτάνει μέχρι την άκρη του κόλπου στην Πόντη και είναι μια από τις καλύτερες της Μεσογείου για το σπορ της ιστιοσανίδας (windsurfing). Είναι σπάνιο να μη φυσάει ο ευνοϊκός μαΐστρος σ’ αυτό τον τόπο. Ο άνεμος έρχεται από τα ψηλά κεντρικά βουνά και κατεβαίνει στο κενό της πεδιάδας. Έτσι τα πανιά των ιστιοσανίδων είναι πάντα γεμάτα και αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες σκίζοντας την καταγάλανη θάλασσα. Εκατοντάδες φανατικοί του σπορ παρατάσσονται καθημερινά κατά μήκος της μεγάλης παραλίας της Βασιλικής και επιδίδονται για ώρες στο αγαπημένο τους άθλημα, προσφέροντας στον επισκέπτη ένα μοναδικό θέαμα. Το λιμάνι της Βασιλικής συνδέεται τακτικά με τα νησιά Ιθάκη και Κεφαλλονιά εξυπηρετώντας πολλούς τουρίστες που επιθυμούν να γνωρίσουν και άλλα νησιά του Ιονίου. Η περιοχή έχει κατοικηθεί από πολύ νωρίς. Ευρήματα της Παλαιολιθικής και περισσότερα της Νεολιθικής Περιόδου (3.500 π.Χ. περίπου) ανακαλύφθηκαν από έρευνες του Dorpfeld στη Χοιροσπηλιά της Ευγήρου και τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Λευκάδας. Στην κοιλάδα της Βασιλικής, σύμφωνα με την Αρχαιολογική Υπηρεσία, υπάρχουν διάσπαρτα αρχαία οικοδομικά λείψανα που ανήκουν πιθανόν σε αρχαία πόλη. Από την άλλη πλευρά της Βασιλικής, στα δυτικά, απλώνεται η χερσόνησος και το ακρωτήρι του Λευκάτα. Κατ’ αρχήν θα συναντήσουμε την μικρή παραλία Πλάκα και στη συνέχεια απόκρημνες και πιο εντυπωσιακές δυτικές ακτές του νησιού. Το τοπίο ορεινό και άγριο, κατεβαίνει ως την άκρη της θάλασσας, εκεί που τα κάτασπρα βράχια παλεύουν με το τρικυμισμένο πέλαγος. Άγρια και συναρπαστική η ομορφιά αυτού του τοπίου που ο επισκέπτης πλησιάζει από τη θάλασσα ή από τη στεριά. Εδώ, στη μύτη του Λευκάτα ο μύθος θέλει την ποιήτρια Σαπφώ να δίνει τέλος στη ζωή της απελπισμένη από το πάθος του έρωτα. Αυτά τα λευκά βράχια βάφτισαν και το νησί Λευκάδα. Αυτή είναι μια από τις πολλές εκδοχές για την προέλευση του ονόματός του. Όλη η περιοχή της Βασιλικής έχει να προσφέρει αξιοθέατα στους επισκέπτες. Έχει τη δυνατότητα αξιοποίησης πολλών μονοπατιών, ενώ προσφέρεται ήδη για ποδηλασία βουνού και για ιππασία.

Βαυκερή

Η Βαυκερή όπως και η γειτονική Εγγλουβή αποτέλεσαν το προπύργιο της ορθοδοξίας στα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τα προνόμια που είχαν από τους Τούρκους, μιας και τους επετράπη να χτίσουν τότε την ιερά μονή του Ασώματου Αρχάγγελου Μιχαήλ, ίσως σε κάποιο βαθμό να εκφράζουν το πνεύμα του αγώνα και της αντίστασης των κατοίκων οι οποίοι το 1940  έκαναν όλο τον κόσμο να υποκλιθεί μπροστά στο μεγαλείο τους, γράφοντας πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες για τo αντιστασιακό τους πνεύμα. Η μικρότερη γωνιά γης στον πλανήτη αντιστάθηκε σε μια αυτοκρατορία. Αφόπλισαν και αιχμαλώτισαν τους Ιταλούς καραμπινιέρους που πήγαν στο χωριό για είσπραξη φόρων. Ήτανε η πρώτη μορφή αντίστασης ενάντια στους κατακτητές κι ο κόσμος υποκλίθηκε σε αυτούς που εν αγνοία τους – για το μεγαλείο των πράξεων τους – τότε έγραφαν αυτές τις ιστορικές στιγμές. Σήμερα η Βαυκερή μπορεί να έχει μείνει με ελάχιστους κατοίκους, μιας και αποίκησαν τα δυο χωριά που βρίσκονται στους πρόποδες του βουνού και στον κάμπο, την Ράχη και το Νυδρί όμως δεν έχουν χάσει το οικιστικό πολιτιστικό τους χαρακτήρα. Τα περισσότερα σπίτια είναι πέτρινα κι ότι χτίζεται φέρει τη σφραγίδα του παραδοσιακού. Ο επισκέπτης μπαίνει σε ένα χωριό που τον φέρνει νοερά στο 1500 ή στο 1600. κι όταν περνάει από τον πλάτανο ή τη βρύση του χωριού τον συνοδεύουν νοερά οι οπτασίες των Καρνάτιδων που με τις πινιάτες και τα σκαρίδια στο κεφάλι σηκώνονταν με το ξημέρωμα για να σφυρηλατήσουν με τις εργασίες τους το οικονομικό και πολιτιστικό γίγνεσθαι της περιοχής.

Βλυχό

Η ονομασία Βλυχό προέρχεται από τις περίπου 30 βλύχες που αναβλύζουν νερό κατά μήκος του βουνού της Αμαλής στους πρόποδες του οποίου είναι χτισμένο. Το Βλυχό αποτέλεσε επί 600 χρόνια τόπο που κληρονομούνταν από τον ένα κατακτητή στον άλλον. Στα χρόνια  της Τουρκοκρατίας 1479-1684 ανήκε σε Τούρκους πασάδες. Στα χρόνια των Ενετών 1684-1789, μοιράστηκε σε φεουδάρχες που πολεμούσαν στο πλευρό των Ενετών κατά των Τούρκων όπως ήτων οι Τσαλαμπαίοι, Μαχαιραίοι, Δίπλας, Κόντε Καββαδάς, Βαλαωριταίοι κ.ά. Σε αντίστοιχους προγόνους αυτών πέρασαν και στα επόμενα χρόνια των Άγγλων, Γάλλων, Ρωσοτούρκων αλλά και Ελλήνων. Το κατά καιρούς καθεστώς των κατακτητών εξυπηρετούσε πάντα την τάξη των ευγενών επειδή μέσω αυτών ασκούνταν με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα η εξουσία προς τις κατώτερες κοινωνικές τάξεις. Ο λαός που βρέθηκε με περιουσία στο Βλυχό – όπως και στο Γενί- δεν απέκτησε τίποτε από δωρεές. Εξαγόρασε την γη αυτή με αίμα και ιδρώτα. Πρώτα με την προσωπική εργασία του μιας και την μίσθωνε από τους άρχοντες και λίγο λίγο την αγόρασε. Έπειτα με τα εμβάσματα που έστελναν οι χωριανοί από την Αμερική. Μέχρι το 1950 γύριζε ο φοροεισπράκτορας της οικογένειας Βαλαωρίτη στη θάλασσα του Βλυχού και Νυδρίου κι από ότι ψάρια είχαν τα καΐκια μαζί τους, τους έπαιρνε το «αναλογούν» φόρο μιας και η θάλασσα ήταν του  Βαλαωρίτη. Το Βλυχό φαίνεται να κατοικούνταν πάντα ανά τους αιώνες από διάφορους κατακτητές. Σαν χωριό όμως με συνείδηση κοινή άρχισε να διαμορφώνεται από το 1850 κι εδώ. Ευτράπελες διηγήσεις που σώζονται στα αρχεία της αστυνομίας Κατωχωρίου μιλάνε για την αντιπαλότητα μεταξύ των δύο πρώτων εμπορικών μαγαζιών που υπήρχαν τότε στο Βλυχό και συναγωνίζονταν το ένα το άλλο σε κατανάλωση. Σα χωριό το Βλυχό έφτασε στην κορυφή του από το 1910 έως το 1940. Δέκα τουλάχιστον μεγάλα εμπορικά της εποχής διακινούσαν πλήθος εμπορευμάτων προς και από το νησί. Στο Βλυχό χτυπούσε ο οικοδομικός παλμός όλου του νησιού. Ο δε έμπορος Γιάννης Σκλαβενίτης θεωρούνταν ένας από μεγαλύτερους εμπόρους της Δυτικής Ελλάδας. Τελικά όλα έσβησαν με τον πόλεμο του 1940. Σήμερα – αν κι έχουν γίνει σημαντικά έργα στο χώρο της υλικοτεχνικής υποδομής- φαίνεται ότι αναζητεί την σπίθα που θα ανάψει πάλι την ανάπτυξη στην περιοχή μιας και αποτελεί το Βλυχό ένα εντυπωσιακής ομορφιάς μνημείο φυσικού κάλλους και έναν εκλεκτό πόλο έλξης.

Βουρνικάς

Πέντε χιλιόμετρα από τη Βασιλική βρίσκεται το χωριό Βουρνικά, σ’ ένα ήσυχο και γαλήνιο τοπίο, στη θέση Ροδάκι, απ’ όπου φαίνεται όλος ο κόλπος της Βασιλικής, σώζεται η ερειπωμένη μονή του Αγίου Ιωάννη, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες του νησιού. Πιθανολογείται ότι χτίστηκε το 1654. Ο ναός είναι χτισμένος πάνω στο δάπεδο μεγάλου αρχαίου δωρικού ναού, αφιερωμένου πιθανότατα στη θεά Δήμητρα, θεά της γεωργίας και της γονιμότητας. Γι’ αυτό και επικράτησε η παράδοση ότι όποιο άτεκνο ζευγάρι λειτουργήσει στην εκκλησία και πατήσει το κατώφλι της εισόδου, αποκτά παιδί. Σώζονται ακόμα ίχνη του αρχαίου ναού, όπως δωρικά κιονόκρανα και μέρος του πλακόστρωτου δαπέδου. Ο αρχικός ναός επεκτάθηκε επανειλημμένα, τα κελιά των μοναχών αυξήθηκαν και δημιουργήθηκαν βοηθητικοί χώροι. Γύρω στα τέλη του 18ου αιώνα το μοναστήρι περιήλθε στο δημόσιο και το 1797 παραχωρήθηκε στη μονή Ασωμάτου της Βαυκερής. Ο ναός διατηρείται σε αρκετά καλή κατάσταση, μέσα σε ευρύχωρο περίβολο. Έχει δύο εισόδους και γυναικωνίτη στο ίδιο επίπεδο με τον κυρίως ναό. Τμήματα των τοιχογραφιών στον ανατολικό τοίχο του ναού διατηρούνται σε καλή κατάσταση και αποτελούν δείγμα εξαίρετης τεχνοτροπίας. Στην κόγχη του ιερού διακρίνεται η αυστηρή μορφή της Πλατυτέρας. Στην πρόθεση εικονίζεται η Άκρα Ταπείνωση, στη συνέχεια ο πρωτομάρτυρας Στέφανος και ο Άγιος Ρωμανός. Παρά την φθορά των παραστάσεων, είναι φανερή η λεπτή, καλαίσθητη τέχνη τους. Στο Βουρνικά υπάρχει επίσης ο ναός του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Ήταν ιδιωτικός ναός και ανήκε στην οικογένεια Καραβία. Θεωρείται ως η παλαιότερη εκκλησία των βυζαντινών χρόνων στη Λευκάδα πριν ακόμα από τη μονή της Οδηγήτριας. Πρόκειται για μια μονόκλιτη βασιλική όπως οι περισσότερες εκκλησίες του νησιού, χτισμένη με αργολιθική δομή και ξύλινη στέγη. Στην κόγχη του βόρειου τοίχου αποκαλύφθηκε μορφή άγνωστου Αγίου δεόμενου που ανάγεται στο τέλος του 11ου με αρχές του 12ου αιώνα. Τα υπόλοιπα τοιχογραφικά σύνολα του Αγίου Ιωάννη των Καρααβιάδων είναι νεότερα, του 17ου αιώνα. Η ανατολική πλευρά είναι κατάγραφη. Διακρίνεται στην κατώτερη ζώνη «των Ουρανών η Πλατυτέρα» Η παράσταση της Ανάληψης στο μέτωπο της πλευράς είναι μεγάλη και πολύπλευρη. Οι τοιχογραφίες είναι επηρεασμένες από την κρητική σχολή.

Δράγανο

Από το Κομηλιό ο δρόμος κατηφορίζει προς τα χωριά Δράγανο και Αθάνι με τα λιθόκτιστα σπιτάκια και τα στενά δρομάκια.τους Στο Δράγανο υπάρχει ένα ελαιοτριβείο που χαρακτηρίζεται ως ιστορικά διατηρητέο μνημείο. Αποτελεί αξιόλογο δείγμα πρωτοβιομηχανικού κτιρίου για την επεξεργασία αγροτικών προϊόντων και είναι σημαντικό στη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής. Εδώ η επεξεργασία της ελιάς και η παραγωγή του λαδιού γινόταν με χειροκίνητα μέσα ή με τη βοήθεια αλόγου. Στο Δράγανο υπάρχει και ο ναός της Υπαπαντής με αξιόλογες εικόνες των Λευκαδίων αγιογράφων Γαζή και Σίδερη. Εδώ βρίσκονται δύο ενδιαφέροντα συμπλέγματα πηγαδιών από την Τουρκοκρατία, τους Ενετούς, τους Άγγλους και σύγχρονους.

Εγκλουβή

Τέσσερα χιλιόμετρα μετά την Καρυά, σε υψόμετρο 730 μέτρων περίπου χτισμένη πάνω σε μικρούς λόφους, βρίσκεται η Εγκλουβή. Το ορεινότερο χωριό του νησιού. Στη σκιά του ανενεργού πλέον αμερικανικού ραντάρ, που κυριαρχεί στο υψηλότερο σημείο του χωριού, η Εγκλουβή αποκαλύπτεται: πέτρινα σπίτια με τοξωτές αυλόπορτες, κοσμήματα λαϊκής τέχνης, που ξυπνούν όμορφες μνήμες και στιγμές, μας κάνουν να αναπολούμε ρομαντικές εποχές συνδυάζοντας το χθες με το σήμερα, το σήμερα με το αύριο, λιθόστρωτα δρομάκια, η πλατεία με τα πλατάνια και τις μουριές, οι γυναίκες με την παραδοσιακή λευκαδίτικη φορεσιά, οι χαμογελαστοί υπερήφανοι και συνάμα φιλόξενοι Εγκλουβησάνοι. Κύρια ασχολία των κατοίκων η καλλιέργεια της πασίγνωστης φακής Εγκλουβής που δίκαια θεωρείται η καλύτερη και η νοστιμότερη στην Ελλάδα καθώς και η αμπελοκαλλιέργεια. Λίγο πιο πάνω από το χωριό και σε υψόμετρο 900 μέτρων ο επισκέπτης θα συναντήσει το εκκλησάκι του Αγίου Δονάτου που γιορτάζει στις 7 Αυγούστου. Την προηγούμενη μέρα γίνεται πανηγύρι στην περιοχή και οι Εγκλουβησάνες νοικοκυρές μαγειρεύουν με τον παραδοσιακό τρόπο φακές σε μεγάλα τσουκάλια και κερνούν τους επισκέπτες μαζί με ελιές, παστές σαρδέλες και κρασί. Απέναντι από το εκκλησάκι υπάρχει μια σειρά από πηγάδια με νερό «κρούσταλλο» και στη γύρω περιοχή αλώνια, ανεμόμυλοι, ο οικισμός των βόλτων αποτελούν μνημεία ενός ανυπέρβλητου πολιτισμού που δεν μπορεί  να αφήσει  ασυγκίνητο κανένα επισκέπτη. Οι Βόλτοι βρίσκονται  αποκλειστικά και μόνο σε αυτόν τον τόπο και την κατασκευή τους επέβαλαν οι ειδικές συνθήκες καλλιέργειας της περιοχής. Μέσα σε κάθε βόλτο υπήρχε ένα μικρό νοικοκυριό για την εξυπηρέτηση των καλλιεργητών που έμεναν εκεί όλο το καλοκαίρι. Αμέτρητοι βόλτοι, (μικροί θολωτοί πέτρινοι οικίσκοι σε σχήμα φούρνου), απόδειξη ότι η περιοχή του Αγίου Δονάτου αποτελούσε κατά το μακρινό παρελθόν έναν πολυπληθή καλοκαιρινό οικισμό γεμάτο ζωή. Μετά το απαραίτητο προσκύνημα σε τούτο το πολύμορφο τοπίο με την αρχέγονη γοητεία, πάνω από το πλάτωμα του Αγίου Δονάτου σε μια από τις υψηλότερες κορυφές, ο επισκέπτης συναντά το ξωκλήσι του  «αφ’ υψηλού» εποπτεύοντος φρουρού, Προφήτη Ηλία. Ερευνητές υποστηρίζουν ότι οι βόλτοι είναι της ομηρικής εποχής.

Εύγηρος – Σύβοτα

Μετά το Μαραντοχώρι συναντάμε το χωριό Εύγηρος. Εδώ κατά τον Dorpfeld βρίσκεται η Χοιροσπηλιά του Οδυσσέα και ανατολικά ο όμορφος βαθύς όρμος Σύβοτα, που μοιάζει με φιορδ, προσφέρει ασφαλές αγκυροβόλιο σε πολλά σκάφη. Στο μικρό λιμάνι ονομαστές ψαροταβέρνες, από τις καλύτερες του νησιού, που λειτουργούν όλο το χρόνο, συγκεντρώνουν πολλούς ξένους αλλά και ντόπιους.

Καλαμίτσι

Στη νοτιοανατολική πλευρά της Λευκάδας χτισμένο στη πλαγιά του βουνού Ράχη, 23 χλμ. από τη πόλη της Λευκάδας βρίσκεται το Καλαμίτσι, ένας από τους πιο παραδοσιακούς οικισμούς του Νησιού. Η θέση του, αθέατη από τη πλευρά της θάλασσας, επιλεγμένη έτσι ώστε να προστατεύεται από τις επιδρομές των πειρατών. Κύρια ασχολία των κατοίκων της υπήρξε η καλλιέργεια σιτηρών, λόγος για τον οποίο υπάρχουν ανεμόμυλοι στους τριγύρω λόφους. Από τις παλιές εκκλησίες και ξωκλήσια ξεχωρίζει η Παναγία των Κήπων, κάποτε πλούσιο μοναστήρι. Από τα υψώματα του χωριού τα βλέμμα του επισκέπτη αναπαύεται στο γαλάζιο του Ιονίου Πελάγους ενώ νοιώθει υπέροχα όταν αντικρίζει τα αστραφτερά γαλαζοπράσινα νερά, τις ξανθές αμμουδιές, τις ομορφότερες στο νησί. Από τις πιο γνωστές και οργανωμένες παραλίες το «Κάθισμα» που έχει βραβευθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς. Το μόνο που χωρίζει θάλασσα και βουνό είναι η απέραντη αμμουδιά. Στα δρομάκια του χωριού η ζωή κυλά ακολουθώντας τον παραδοσιακό της ρυθμό και είναι θαυμάσιο ότι θα συναντήσετε γυναίκες ντυμένες με την παλιά λευκαδίτικη φορεσιά, ενώ αξίζει να θαυμάσετε την τέχνη των υφαντών που έχει μια μακρόχρονη παράδοση. Οι κάτοικοι του χωριού είναι ευγενικοί και αυθόρμητοι με τους επισκέπτες του τόπου τους. Ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, γραφικά ταβερνάκια, εστιατόρια καθώς και καταστήματα με τοπικά προϊόντα  σας περιμένουν για να σας χαρίσουν ευχάριστες διακοπές.

Καρυά

Η Καρυά το ορεινό κεφαλοχώρι της Λευκάδας, απέχει 14 χλμ. από την πόλη της Λευκάδας, περίπου 20 λεπτά οδήγησης με το αυτοκίνητο. Είναι χτισμένη στις καταπράσινες πλαγιές του βουνού σε υψόμετρο 500 μέτρων, ενώ φημίζεται για το άριστο κλίμα της και το απαράμιλλης ομορφιάς φυσικό περιβάλλον της. Ο  πληθυσμός της ανέρχεται περίπου στους 1.000 κατοίκους ενώ τους καλοκαιρινούς μήνες παρουσιάζει σημαντική αύξηση λόγω και της μεγάλης προσέλευσης τουριστών. Ξεκινώντας ο επισκέπτης την περιπλάνησή του από το δρόμο της κεντρικής αγοράς της Καρυάς θα συναντήσει την πετρόκτιστη βρύση με τα άφθονα τρεχούμενα νερά. Δίπλα της βρίσκεται η περίφημη πλατεία της Καρυάς με τα αιωνόβια πλατάνια.  Εκεί  ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει φαγητό ή ποτό που προσφέρουν τα παραδοσιακά καφενεία και οι ταβέρνες. Αμέτρητα πλακόστρωτα δρομάκια που απλώνονται σε όλο τον οικισμό, παλιά αλλά και ανακαινισμένα πέτρινα σπίτια, παραδοσιακά κτισμένα, αυλές με πεζούλια, διάσπαρτα ιστορικά εκκλησάκια, ανεμόμυλοι, ξερολιθιές. Στο κεντρικότερο σημείο του χωριού βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος, με το επιβλητικό της καμπαναριό, η οποία χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Στους πρόποδες της Καρυάς, στο λιβάδι, βρίσκεται το Μοναστήρι του Άι- Γιάννη του Προδρόμου που χτίστηκε το 1605 μ.Χ. Σήμερα στο μοναστήρι ο επισκέπτης μπορεί να θαυμάσει τις λιγοστές πια, αλλά  εξαιρετικές τοιχογραφίες, το ξυλόγλυπτο τέμπλο καθώς και τα πέτρινα κελιά που πλαισιώνουν τον εξωτερικό χώρο της μονής. Η ιστορία του μοναστηριού είναι πλούσια, ενώ η συμβολή του στην οικονομική και πνευματική ζωή του τόπου αξιοσημείωτη. Στη νότια πλευρά του χωριού, στο λιβάδι της Καρυάς συναντά κανείς εκτάσεις με καλλιέργειες τοπικών προϊόντων, όπως είναι τα  λαθούρια ή λαθύρια, τα ρεβύθια, τα μπιζέλια, η ελιά και τα αμπέλια. Η Καρυά, ένα χωριό με πλούσια πολιτιστική παράδοση, έχει διατηρήσει πολλά από τα πατροπαράδοτα έθιμα του τόπου, με αποκορύφωμα την τριήμερη εκδήλωση της «Αναπαράστασης του Χωριάτικου γάμου», η οποία πραγματοποιείται σε ετήσια βάση από το 1979 και θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες  πολιτιστικές εκδηλώσεις της Λευκάδας. Μια επίσκεψη στο ιδιωτικό Λαογραφικό Μουσείο της Καρυάς με τα παραδοσιακά εκθέματα, θα φέρει τον επισκέπτη κοντά στον τρόπο ζωής των κατοίκων του χθες, στην καθημερινότητα του απλού Λευκαδίτη.

Καρυώτες

Νέο χωριό, σύγχρονος οικισμός, με ρυμοτομία μεταφερμένο από τη παλιά τοποθεσία για λόγους κατολίσθησης. Απέχει 4 χλμ. από τη πόλη της Λευκάδας. Είναι ένα χωριό «ανθοστόλιστο», «απλόχωρο» και «πρασινοφορούμενο» σύμφωνα με το λαϊκό βάρδο. Οι Καρυώτες βρίσκονται μπροστά στον ιστορικό λόφο «ΚΟΥΛΜΟΣ» (αρχαιολογικός χώρος) στον οποίο βρίσκονται ερείπια από την ακρόπολη της αρχαίας πόλης ΝΗΡΙΚΟΥ πρωτεύουσας του νησιού. Κατά την επίσκεψη σας στους Καρυώτες αξίζει να αναζητήσετε τον χώρο των πρώτων Αλυκών Αλεξάνδρου που δημιουργήθηκαν για πρώτη φορά το 17ο αιώνα και αποτελούν σημαντικό βιομηχανικό μνημείο. Οι Αλυκές, που ήταν ο δρόμος του αλατιού, λειτούργησαν μέχρι το 1988 διατηρώντας τη δομή των ενετικών σχεδίων. Είναι ένα σύνθετο δημιούργημα ανθρώπινης ενέργειας και φυσικής κατασκευής. Αποτελούν ιστορική κληρονομιά γιατί παρουσιάζουν κοινωνικό, οικονομικό και τεχνολογικό ενδιαφέρον. Οι αλυκές έχουν χαρακτηρισθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως διατηρητέο μνημείο. Ο Δήμος Λευκάδας έχει υποχρέωση για την αναστήλωση των κτιρίων, του χερσαίου χώρου και τη δημιουργία μουσείου Αλυκών και χώρων ψυχαγωγίας.

Κατούνα

Σε απόσταση 8 χλμ. από τη πόλη της Λευκάδας στον ανατολικό άξονα του νησιού βρίσκεται το χωριό Κατούνα. Παραδοσιακός οικισμός με παλαιά σπίτια και με ιδιαίτερα όμορφη πλατεία στο κέντρο του, γύρω από την οποία υπάρχουν γραφικά ταβερνάκια που προσφέρουν καλό και φθηνό φαγητό. Αξίζει να επισκεφθείτε το χωριό για την καταπληκτική θέα του, τις εκκλησίες με το όμορφο καμπαναριό της Παναγίας, το αξιόλογο τέμπλο και τις θαυμάσιες εικόνες του Αγίου Βάρβαρου. Ένας περίπατος στα καλντερίμια του χωριού θα σας συναρπάσει.

Κατωχώρι

Το Κατωχώρι αποτελεί την πολιτιστική έδρα του δήμου Ελλομένου -τιμής ένεκεν- επειδή υπήρξε η έδρα του πρώην δήμου Ελλομένου μεταξύ 1866-1912. Στις μέρες μας έχει 150 μόνιμους κατοίκους έναντι των 1005 που είχε φτάσει το 1907. Τις μέρες της ακμής του, μας τον θυμίζουν τα τέσσερα παλιά δημαρχιακά κτίρια, οι παλιές φυλακές, οι παλιοί αστυνομικοί σταθμοί, τα 12 ελαιοτριβεία και οι 10 εκκλησίες. Ο Άγιος Χαράλαμπος συγκεκριμένα με το πέτρινο ταμπλό ανάγεται στον 15ο αιώνα ενώ έργο τέχνης θεωρείται και το τέμπλο του Άγιου Δημήτριου που σκάλισε το 1731 ο Μαστρομανώλης ο Αρκαδιανός, καθώς και οι δεσποτικές εικόνες της ίδιας περιόδου που είναι φιλοτεχνημένες από Αγιορείτες μοναχούς. Στους χώρους των φυσικών καλλονών υπάρχει ακόμα ο πλάτανος του Αγίου Νικολάου με 6,50 μέτρα περιφέρεια, ο γκρεμός βάθους 150 μέτρων που σχηματίστηκε το 1918 στη θέση Πορτί μετά από κατολίσθηση του βουνού, το δάσος που φυτεύτηκε από τα παιδιά του δημοτικού σχολείου το 1953 και πλήθος αξιόλογων πέτρινων κτιρίων της  περιόδου 1880 – 1900 που το χωριό γνώρισε την μέγιστη ακμή λόγω της αμπελοκαλλιέργειας που υπήρχε και της εξαγωγής του κρασιού στη Γαλλία. Επίσης αυτούσιο σώζεται το αρχοντικό του Κόντε Καββαδά από το 1700 ο οποίος διετέλεσε πρώτος έπαρχος του νησιού της Λευκάδας. Τα σίδερα της λαιμητόμου που βρίσκονταν στημένα έξω από το σπίτι του μέχρι το 1880 υπάρχουν κι αναμένουν αναστήλωση. Οι κάτοικοι του χωριού ανέκαθεν διακρίνονταν για την έφεση προς τα γλέντια, την διασκέδαση, το χορό και γενικά την ελεύθερη ζωή. Δεν υπήρχε πνευματική ανάπτυξη και πρόοδος αντίστοιχη με άλλα χωριά του νησιού. Στις μέρες μας είναι ακόμη πιο θολά τα πράγματα γιατί αρχίζει να αλλάζει κι η σύνθεση του πληθυσμού και να κυριαρχούν καινούργιοι προβληματισμοί ως προς τη βιωσιμότητα των νέων της περιοχής. Το Κατωχώρι στη σημερινή του θέση ξεκίνησε το 1601 όταν εγκαταστάθηκε η πρώτη οικογένεια. Υπήρχε όμως στους πρόποδες του λόφου παλιό χωριό το οποίο καταστράφηκε τον Μεσαίωνα πιθανόν από πειρατές. Επειδή το χωριό αυτό το παλιό ονομαζόταν Κατωχώρι με το ίδιο όνομα έβγαλαν και το καινούργιο μιας κι ο λόφος πάνω στον οποίο χτίστηκε ήτανε περιοχή του παλιού χωριού. Το παλιό αυτό χωριό είναι χτισμένο πάνω στα ερείπια της αρχαίας πόλης του «Ελλόμενου» εξού και το όνομα του Δήμου. Την αρχαία αυτή πόλη κατέστρεψαν οι Αθηναίοι όταν έκαναν την εκστρατεία στις Συρακούσες επειδή οι Ελλόμενιοι ήτανε σύμμαχοι των Κορινθίων που αποικούσαν τη Λευκάδα. Από την αρχαία πόλη του Ελλομένου σώζονται οι βάσεις του πύργου του 7ου αιώνα π.Χ. στη θέση Ξυλογαϊδάρα. Η θέση Ξυλογαϊδάρα συγκεκριμένα ήτανε ένα τεράστιο ξύλινο σκαρίδι μέσα στο οποίο έβαζαν το θύμα του είχαν μαστιγώσει μέχρι να ανοίξουν πληγές στο σώμα του, έριχναν αλάτι και πάνω από το αλάτι ζεματιστό νερό μέχρι να μαρτυρήσει ή μέχρι να πεθάνει. Το Κατωχώρι σήμερα κι αφού  έκλεισε 400 χρόνια εγκατεστημένο στο χώρο που ουσιαστικά του επέβαλλαν οι τότε Τούρκοι κατακτητές, ατενίζει μπροστά του το θολό τοπίο και τίποτε άλλο. Σε όλη την περιφέρεια που μέχρι το 1912 ανήκε στο Κατωχώρι τώρα δημιουργήθηκαν ακόμη τα εξής χωριά: Βλυχό, Γένι, Προλιθιά. Επίσης οικισμοί δημιουργούνται στον Κορακιά, στη Δεσίμι και στην Καραβόλιμπα. Όλοι οι νέοι οικισμοί έχουν αυξητικές τάσεις ενώ το Κατωχώρι φαντάζει πλέον σα μουντό τοπίο με πλούσιο παρελθόν, φτωχό παρόν κι αβέβαιο μέλλον.

Λευκάδα

Στο βορειοανατολικό άκρο του νησιού της Λευκάδας πολύ κοντά στην ηπειρωτική ακτή, μόλις περνάμε τη θολωτή γέφυρα, μας υποδέχεται η πρωτεύουσα του νησιού, η Λευκάδα. Η πόλη με τα κεραμόσκεπα, ξυλόδετα κτίρια και το πράσινο τοπίο γύρω της, έχει τη δική της φυσιογνωμία. Η παλιά πόλη έχει μεσαιωνικά χαρακτηριστικά και η ταπεινότητά της συγκινεί τους επισκέπτες. Λίγο πιο έξω από τη πόλη, το φρούριο της Άγιας Μαύρας, χτισμένο δίπλα στη λιμνοθάλασσα παραμένει ακοίμητος φύλακας και προστάτης της, από τον 14ο αιώνα και έχει πολλά να μας αφηγηθεί. Το φρούριο της Αγίας Μαύρας χτίσθηκε από τους Φράγκους στην αρχική του μορφή το 1300 και αποτελεί υπόδειγμα οχυρωματικής τέχνης. Μάχες με άγριους πειρατές, σθεναρή αντίσταση στους Τούρκους, αλλά και στο χρόνο και στους σεισμούς. Εκεί υψώθηκε η σημαία της Ανεξαρτήτου Επτανήσου Πολιτείας το 1810. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τον Αύγουστο μήνα φιλοξένησε τις Γιορτές Λόγου και Τέχνης και το Διεθνές Φεστιβάλ Φολκλόρ.

Λυγιά

Πέντε χιλιόμετρα από την πόλη και τρία από την Κατούνα της οποίας αποτελεί επίνειο βρίσκεται ο οικισμός της Λυγιάς. Είναι ένα μικρό πανέμορφο ψαροχώρι με καθαρές αμμουδιές και καθαρά καταγάλανα νερά τα οποία «αιχμαλωτίζουν τον επισκέπτη».

Μαραντοχώρι

Μετά την Κοντάραινα ο επισκέπτης συναντά το Μαραντοχώρι, ένα κεφαλοχώρι με παράδοση. Κοντά στο χωριό, στη θέση Μπισά υπάρχει το μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου. Η ίδρυσή του υπολογίζεται γύρω στα τέλη του 16ου αιώνα με αρχές του 17ου μέχρι το 1620. Το μοναστήρι αυτό δεν ήταν μεγάλο, υπήρξε όμως πλουσιότατο με πολλά κτήματα. Ο μικρός ναός επεκτάθηκε προς τα δυτικά. Ήταν γεμάτος τοιχογραφίες από τις οποίες λίγες σώζονται σήμερα. Το 1922 σύμφωνα με πληροφορίες των κατοίκων, ο ναός έγινε τόπος απομόνωσης ατόμων που είχαν προσβληθεί από ευλογιά. Μετά την επιδημία για απολύμανση σφυροκόπησαν τους τοίχους και τους ασβέστωσαν. Σώζεται τμήμα του νεότερου τέμπλου αξιόλογης ξυλογλυπτικής τέχνης, από τα μέσα του 18ου αιώνα. Εκεί υπάρχουν δύο αξιόλογες εικόνες, της Θεοτόκου και του Χριστού. Στις θέσεις Μάρμαρα, Πυργί και Κλεισμάτια η Αρχαιολογική Υπηρεσία έχει εντοπίσει λείψανα αρχαίων πύργων. Στην περιοχή βρίσκεται επίσης και μια μικρή φυσική λίμνη, η λίμνη του Μαραντοχωρίου, σημαντικός υδροβιότοπος για πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας.

Νεοχώρι

Σίγουρα κάποτε θα υπήρχε και Νέο-χώρι αν κρίνουμε από το όνομα του. Όμως στις μέρες μας αποτελεί ένα παλιό χωριό. Η αλήθεια είναι ότι στα χρόνια της δικτατορίας (1967 – 1974) το χωρίο εγκαταλείφθηκε από του ντόπιους κατοίκους, που αναζήτησαν την τύχη τους στους πρόποδες του βουνού και συγκεκριμένα στις τοποθεσίες Παλαιοκατούνα και Μεγάλο Αυλάκι, εκμεταλλευόμενοι τις δυνατότητες για οικονομική ανάπτυξη. Τη δεκαετία όμως του 1980 μια ομάδα νέων ανθρώπων – αμφισβητίες των πόλεων- κατά άλλους, αγόρασαν παλιά σπίτια του χωριού τα οποία τα επισκεύασαν σεβόμενοι απόλυτα το παραδοσιακό χρώμα του χωριού. Με την ευαισθησία που χειρίστηκαν τον κοινόβιο χώρο τους, τον έκαναν να αποτελεί αξιοπρόσεχτο τουριστικό προορισμό. Εκτός από τα παραδοσιακά σπίτια και την εντυπωσιακή θέα προς τον κάμπο του νησιού ο επισκέπτης μπορεί να δει ακόμα και την Παναγία την Ευαγγελίστρια, μοναδική εκκλησία με τρούλο στο νησί καθώς και το ιδιωτικό μουσείο του Παναγιώτη Τσατσούλα το οποίο περιέχει αντίγραφα μουσικών οργάνων από την αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας καθώς και τον πλούτο λαογραφικού υλικού.

Νικιάνα

Ανάμεσα στη Λυγιά και στο Περιγιάλι, 9 χλμ. από τη πόλη της Λευκάδας, βρίσκεται το πανέμορφο γραφικό ψαροχώρι Νικιάνα. Χτισμένο στους πρόποδες του βουνού «Σκάροι» συνδυάζει το πράσινο με το γαλάζιο. Προσφέρει άνεση και ποικιλία στις διακοπές σας αφού μπορείτε να βρείτε σ’ αυτό ότι ζητήσετε. Μέρος ιδανικό για windsurf, water ski, ψάρεμα αλλά και ορειβασία είναι ικανό να προσφέρει στον κάθε επισκέπτη αυτό που αναζητάει. Λίγο πιο πάνω υπάρχει το ησυχαστήριο των Αγίων Πατέρων με πανοραμική θέα.

Νυδρί

Η ευρύτερη τουριστική περιοχή του κάμπου του Νυδρίου αποτελεί ένα συνολικό χώρο εξέτασης, μιας και δεν υπάρχουν στις μέρες μας τα διαχωριστικά που υπήρχαν παλιά. Στις αρχές του αιώνα συγκεκριμένα, υπήρχαν σ’ όλο αυτό τον χώρο των δύο χιλιομέτρων έξι σπίτια! Δύο στο Στενό και τέσσερα στο Νυδρί. Στα πλαίσια της τουριστικής ανάπτυξης η προνομιούχα θέση όμως της περιοχής δεν άργησε να την κάνει να ξεχωρίσει. Ήδη από τις αρχές του αιώνα, ο Γερμανός αρχαιολόγος Γουλιέλμος Δαιρπφελδ ξεκίνησε ανασκαφές στην περιοχή του Στενού επιδιώκοντας να επιβεβαιώσει την θεωρία του περί Ομηρικής Ιθάκης την οποία μόνο αυτός πίστευε τότε. Ο Σλήμαν συνεργάτης του Δαιρπφελδ ανέλαβε τις ανασκαφές στην Τροία που τον έκαναν διάσημο ενώ ο Δαίρπφελδ δεν μπόρεσε να βρει τίποτε περισσότερο από δείγματα της πρώιμης εποχής του χαλκού (2000 π.Χ.). Το μυστικό της Ομηρικής Ιθάκης και του παλατιού του Οδυσσέα φαίνεται ότι καλά κρατεί. Ίσως οι θρύλοι και οι παραδόσεις του απλού κόσμου που μιλούν για το χρυσό αργαλειό της Πηνελόπης ο οποίος βρίσκεται στον κόλπο του Βλυχού, να χρήζουν για μελλοντικές -ενάλιες-ανασκαφές. Πάντως η επίσκεψη του αυτοκράτορα της Αυτροουγγαρίας, Βίλχελμ Κάιζερ στο Νυδρί στις ράχες του αιώνα (1917) ήτανε η αρχή που προοιώνιζε το μέλλον της περιοχής ως τις «Κάννες» της Λευκάδας. Όλο το «JET SET» των διάσημων προσωπικοτήτων που παρέλασαν από την περιοχή, αρχή γενομένης από τον Αριστοτέλη Ωνάση που αγόρασε το νησάκι «Σκορπιος» καθώς και οι αρχηγοί κρατών όπως και οι άλλες προσωπικότητες των διαφόρων χωρών που κατά καιρούς κατακλύζουν την περιοχή, έχουν δημιουργήσει τουριστικό ρεύμα που αυξάνετε χρόνο με το χρόνο.

Πηγαδησάνοι

Οι Πηγαδησάνοι απέχει ένα χιλιόμετρο από την έδρα της Δημοτικής Ενότητας Καρυάς και 12 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα Λευκάδα του ομωνύμου νησιού μας. Το χωριό είναι προσήλιο και χτισμένο, σχεδόν σκαρφαλωμένο σε καταπράσινη πλαγιά του βουνού, μέσα στις ελιές και σε ένα κλασικό πράσινο διαφόρων αποχρώσεων, επτανησιακό περιβάλλον. Ο κεντρικός οδικός άξονας αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του χωριού και εκατέρωθεν απλώνονται οι γραφικές γειτονιές του. Ο επισκέπτης θα καθηλωθεί από την υπέροχη θέα που προσφέρει η ίδια η θέση του χωριού που λειτουργεί σα μπαλκόνι. Στα πόδια του χωριού εκτείνεται το Λιβάδι της Καρυάς στο οποίο παρελαύνουν όλα τα χρώματα ανάλογα με την εποχή. Πέρα στην άκρη του Λιβαδιού βρίσκεται το ανακαινισμένο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ένας πνευματικός φάρος της περιοχής αλλά και ολόκληρου του νησιού για πολλούς αιώνες. Στο κέντρο του χωριού ο επισκέπτης θα απολαύσει τον καφέ αλλά και τους  μεζέδες με ντόπιο καλό κρασί και τσίπουρο. Στην πλατεία δίπλα στη εκκλησία του Αγίου Νικολάου το καλοκαίρι θα παρουσιαστεί αξιόλογη πολιτιστική δημιουργία. Η καθιερωμένη Γιορτή Κρασιού προσελκύει πλήθος κόσμου. Ανηφορίζοντας θα φτάσεις στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων με αξιόλογο τέμπλο και υπέροχη θέα. Συνεχίζοντας και έξω πλέον από το χωρίο θα συναντήσεις το ξωκλήσι της Θεοτόκου, εκεί που η θέα γίνεται πλέον πανοραμική. Κατηφορίζοντας θα περάσεις μέσα από τις αιωνόβιες ελιές και τις γειτονιές του κάτω χωριού και θα φτάσεις στους Μάρκους. Εδώ ο συνδυασμός του πέτρινου παλιού γεφυριού, των πηγαίων νερών, του παλιού νερόμυλου και της βρύσης, δημιουργεί ένα ιδιαίτερης ομορφιάς τοπίο. Από τούτα τα χώματα κατάγονται ο αγωνιστής-σύμβολο της εθνικής αντίστασης Απόστολος Σάντας και η τραγουδίστρια της όπερας Αγνή Μπάλτσα. Ο τόπος αυτός σε καλεί να ζήσεις ανθρώπινα σε ρυθμούς ήρεμους και να ανακαλύψεις τη φιλοξενία των κατοίκων του.

Πλατύστομα

Τα Πλατύστομα υπήρξαν κι αυτά ως χωριό κατάλοιπο της Τουρκοκρατίας και των κατά καιρούς κατακτητών. Μετά την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα αρχίσανε να τα εγκαταλείπουν σιγά – σιγά οι κάτοικοι του. Μαζικότερη μετακίνηση όμως των κατοίκων τα τελευταία 40 χρόνια προς το επίνειό του το Περιγιάλι, δίνουνε στα Πλατύστομα σήμερα εικόνα εγκατάλειψης. Από τα Πλατύστομα κατάγονταν ο επίσκοπος Άρτας Κατωχιανός κατά τα χρόνια του Αλή Πασά. Επίσης από εκεί κατάγονταν κι ο περίφημος ληστής Ψίλιας που έδρασε στα τέλη του 19ου αιώνα όπου η ληστοκρατία αποτελούσε τότε ηρωικό τρόπο ζωής. Στην παλιά διοικητική διαίρεση 1866 – 1912 ανήκε στο δήμο Καρυάς ενώ τώρα λόγω του Περιγιαλιού του οποίου αποτελεί περιοχή του, τοποθετήθηκε στον Ελλομένο. Το μοναστήρι της Κόκκινης Εκκλησίας το οποίο ανήκει στα Πλατύστομα γνώρισε μεγάλη ακμή στους 15ο και 19ο αιώνα. Μέρος της αίγλης του σώζεται ακόμη και σήμερα που μπορεί ο επισκέπτης να δει από τον περίβολο και τα κελιά έως τους χώρους και τον κύριο ναό. Το όνομά του οφείλεται κυρίως στο κοκκινόχωμα που χρησιμοποιήθηκε ως κονίαμα για την κατασκευή του.

Πόρος

Προέρχεται από τη λέξη Πόρος = οπή = τρύπα. Το βουνό συγκεκριμένα «ΚΑΜΠΗ» πάνω στο οποίο είναι χτισμένο το χωριό έχει τρύπες όπου κυλάει τρεχούμενο νερό. Από τα υπόγεια νερά του χωριού έχει υποχωρήσει το άνω μέρος του χωριού κι έχει βουλιάξει μέσα στη γη παρασύροντας και τα σπίτια μαζί. Σήμα κατατεθέν του χωριού αποτελεί ο πύργος του 6ου αιώνα π.Χ. του οποίου τα ερείπια σώζονται ακόμη στη θέση Πυργί. Ο πύργος  είχε κτιστεί από τους Κορινθίους όταν κατέλαβαν το νησί. Είχε ύψος 12 μ. και σύμφωνα με τις νεότερες εκδοχές αποτελούσε ένα είδος «φρυκτωρίας». Δηλαδή μετάδοσης οπτικών μηνυμάτων ώστε να ενημερώνετε η μία άκρη του νησιού με την άλλη στην περίπτωση – κυρίως- εισβολέων. Ένα από τα πλουσιότερα σε λαογραφικό πλούτο και παράδοση χωριά της Λευκάδας. Ονομαστό από την οικογένεια των Καταποδαίων που υπήρξαν εξαιρετικοί μαχαιροποιοί αλλά και οπλοποιοί. Η συντεχνία των μαχαιροποιών ξεκίνησε το 1684 που κατέλαβαν οι Ενετοί το νησί. Χώρισαν τα διάφορα επαγγέλματα σε συντεχνίες ώστε να υπάρχει εξειδίκευση εργασίας και οι Ενετοί ως έμποροι που ήτων να πουλάνε τη παραγωγή. Η τέχνη συνεχίστηκε μέχρι το 1950 περίπου. Τώρα μένει η φήμη αλλά και οι δημιουργίες σε μαχαίρια που αποτελούν πλέον μουσειακά αντικείμενα. Γνωστός ο Πόρος για την πνευματική δημιουργία τόσο σε επιστήμονες όσο και σε ποιητές αλλά και παραμυθάδες, ξεχωρίζει και για τους επικήδειους που διαβάζονται σε κάθε κηδεία και κάθε περίπτωση. Έθιμα τουλάχιστον δύο αιώνων που και σήμερα ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη τονίζοντας το ψηλό πνευματικό αίσθημα των κατοίκων. Στο χώρο το λατρευτικό υπάρχούν αξιόλογες εκκλησίες του 18ου αιώνα και επίσης υπάρχουν κι αξιόλογα κτίρια παλιών γαιοκτημόνων του χωριού όπως του Κάπαλου, του Βερετή και του Κονιδάρη με αξιόλογα οικοδομικά στοιχεία.

Σύβρος

Όλη η περιοχή του Σύβρου παρουσιάζει ιδιαίτερες και ποικίλες ομορφιές. Χαμηλότερα κυριαρχούν οι ελιές, ενώ καθώς το υψόμετρο μεγαλώνει εμφανίζονται αρκετά πλατάνια. Ο τόπος έχει πολλά νερά και αρκετές καλλιέργειες. Σύμφωνα με τα λεγόμενα παλιών αγροτών, ο Σύβρος είχε τους περισσότερους νερόμυλους, 24 συνολικά, για τις ανάγκες των ντόπιων. Εδώ είναι και οι πηγές του φαραγγιού της Κερασιάς, που είναι από τα πιο όμορφα του νησιού. Όσοι αγαπούν τον περίπατο στη φύση σύντομα θα μπορούν να τον απολαύσουν σε μονοπάτια που περιδιαβαίνουν αυτά τα υπέροχα μέρη θαυμάζοντας τις ξεχωριστές φυσικές καλλονές του τόπου, καθώς και το όμορφο δάσος της Δάφνης. Κοντά στο Σύβρο βρίσκεται και η σπηλιά Καρούχα, που αξίζει κανείς να την επισκεφθεί.

Τσουκαλάδες

Ακολουθώντας τη βορειοδυτική διαδρομή, περνώντας από το κατάφυτο με πεύκα μοναστήρι της Φανερωμένης με την πανοραμική θέα προς το Ιόνιο θα συναντήσετε το χωριό Τσουκαλάδες. Ένα χωριό που έχει ταιριάξει αρμονικά την παράδοση με τον εκσυγχρονισμό και σας προσφέρει ηρεμία και γαλήνη, αλλά και άνεση στις επιλογές σας. Το χωριό έχει να παρουσιάσει αξιόλογους ανθρώπους που διέπρεψαν στα Γράμματα, τις Επιστήμες, τις Τέχνες και τον Αθλητισμό. Οι Τσουκαλάδες έχουν μεγάλη αθλητική και πολιτιστική παράδοση, αλλά και στις μέρες μας διατηρεί μια ενδιαφέρουσα πολιτιστική κίνηση και ζωή. Διαθέτει ένα δραστήριο πολιτιστικό σύλλογο με αξιόλογο θεατρικό τμήμα καθώς και χορευτικό. Κάθε Αύγουστο διοργανώνει πολιτιστικές και άλλες εκδηλώσεις που έχουν τίτλο «Βεργίνεια». Στην περιοχή των Τσουκαλάδων βρίσκεται η πανέμορφη παραλία Πευκούλια εκεί όπου τα πεύκα κυριολεκτικά αγγίζουν τη πεντακάθαρη γαλανή θάλασσα και δημιουργούν μια εικόνα μαγευτική, μια εικόνα ελευθερίας των αισθήσεων. Το ανεξερεύνητο σπήλαιο του Αι Γιάννη στη περιοχή αποτελεί πρόκληση για όσους αγαπούν την εξερεύνηση. Το πανέμορφο ηλιοβασίλεμα από την περιοχή του δημοτικού σχολείου του χωριού θα μαγέψει και τους πιο απαιτητικούς επισκέπτες και φυσικά υπάρχει το πευκοδάσος του χωριού που αφήνει άφωνους τους φυσιολάτρες. Αξίζει να περπατήσετε στο χωριό με μια καλή παρέα ή και μόνοι σας.

Φτερνό

Η ονομασία του χωριού μάς ανάγει σε αρχαιοελληνικές καταβολές όμως η νεότερη εγκατοίκηση των κατοίκων μας οδηγεί σε άλλα ιστορικά συμπεράσματα. Το χωριό κατοικείται τουλάχιστον από το 16ο αιώνα αλλά μόλις ήρθαν οι Ενετοί το πύκνωσαν πληθυσμιακά. Συγκεκριμένα το επίθετο Αρματάς υποδηλώνει μισθοφόρους του Ενετικού στρατού που πολέμησαν κατά των Τούρκων και σε αντάλλαγμα πήραν εκτάσεις γης δικές τους καθώς και χρήματα που είχαν γραμμένα τη λέξη «ARMATA», εξού και το επίθετο που πήραν Αρματαίοι. Επίσης στα χρόνια των Ενετών εγκαταστάθηκαν και οι Σκλαβενιταίοι. Η καταγωγή αυτών είναι από τα Σκλάβαινα της Αιτωλοακαρνανίας  τα οποία τα έκαψαν οι Τούρκοι το 1690 και οι κάτοικοι που γλίτωσαν ήρθαν στον Πόρο και Φτερνό και στη συνέχεια στο Κατωχώρι όπου από τον τόπο καταγωγής τους βγήκε και το καινούργιο επίθετο. Η λαογραφία του χωριού είναι συνδεδεμένη με τον ποιμενικό τρόπο ζωής που όλους αυτούς τους αιώνες ακολουθεί. Η ζωοκλοπή αποτελούσε ανέκαθεν αναγκαίο κακό μιας και είχε ανδραγαθοποιηθεί στο μέγιστο βαθμό. Στις μέρες μας έχει αλλάξει η όψη του χωριού με πολλούς δρόμους, πολλά καινούργια σπίτια και πολλούς ξένους που έχουν εγκατασταθεί εκεί. Το καλοκαίρι αποτελεί έναν αξιόλογο τουριστικό προορισμό τόσο για φαγητό όσο και διαμονή.

Χαραδιάτικα

Χρειάστηκε να ενωθούν τα Επτάνησα με την Ελλάδα για να αρχίσουν σιγά – σιγά οι απόκληροι των κατακτητών να φεύγουν από τα ορεινά μέρη που τους είχε καταδικάσει η αυθαιρεσία τους και ο φόβος από τη λεηλασία των πειρατών να κατέβουν προς τα πιο πεδινά όπου έβρισκαν πιο γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθούν οικονομικά και να συντηρήσουν οικογένειες. Έτσι έγινε και με τα Χαραδιάτικα. Ένα καινούργιο σχετικά χωριό, ιστορίας 2 -3 αιώνων που όμως έχει να επιδείξει κάποια αξιόλογα πέτρινα σπίτια, εκκλησίες καλντερίμια αρκετά όμορφα. Τα τρεχούμενα νερά που έρχονται  από το Άλατρο έχουν κάνει πολύ γόνιμο το έδαφος του χωριού και προχωρώντας μέσα στο φαράγγι συναντάει κανείς ακόμη τους παλιούς νερόμυλους αλλά και το φυσικό μεγαλείο που συνδυάζει το τρίπτυχο δέντρο, πέτρα και νερό.

Χορτάτα

Πάνω από το Κομηλιό προς τα βόρεια βρίσκονται τα Χορτάτα, ένα μεγάλο χωριό σε πολύ όμορφη τοποθεσία με εξαιρετική θέα προς τη δύση και το νότο. Η παράδοση θέλει τους κατοίκους του χωριού πρόσφυγες από την Κάτω Ιταλία. Η αγορά οκτώ χάλκινων αντικειμένων γεωμετρικών χρόνων από αγρότη της κοινότητας Χορτάτων οδήγησε τον W. Dorpfeld σε μικρή ανασκαφική έρευνα το έτος 1905 στη θέση Σπηλιά. Στις κοιλότητας των βράχων εντοπίστηκαν κατάλοιπα προσφορών, όστρακα αγγείων, τμήματα πήλινων ειδωλίων κλασικών και ελληνιστικών χρόνων και ένα λυχνάρι ρωμαϊκών χρόνων. Η θέση ταυτίστηκε με χώρο τοπικής λατρείας. Τα χάλκινα αντικείμενα γεωμετρικών χρόνων, τα οποία αγόρασε ο W . Dorpfeld (περόνη, ιππάριο, διπλοί πελέκεις, περίαπτα), αποτελούν, μέχρι στιγμής, τα μόνα αρχαιολογικά τεκμήρια των πρώιμων ιστορικών χρόνων της Λευκάδας πριν από τον αποικισμό των Κορινθίων.

Πηγή: Δήμος Λευκάδας

Διαμονή στη Λευκάδα: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register