Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr
Νομός Μαγνησίας φύση

Η φύση στο Νομό Μαγνησίας

Η φύση στο Νομό Μαγνησίας

Δάσος Κουρί

Το δάσος Κουρί είναι μια βαρύτιμη κληρονομιά της περιοχής Αλμυρού. Το Κουρί είναι αισθητικό δάσος από βελανιδιές (1.150 στρεμμάτων), προστατευμένη ζώνη NATURA και το μοναδικό στην Ευρώπη σε πεδινή έκταση. Βρίσκεται στην Ευξεινούπολη Αλμυρού ανάμεσα από το Κέντρο του Αλμυρού και τα Ζερέλια. Το 1970 κηρύχτηκε αναδασωτέο. Στη συνέχεια εντάχθηκε στις προστατευόμενες περιοχές για την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι ένας ιδανικός τόπος περιπάτου πνιγμένος στις βελανιδιές. Ο χώρος αναψυχής έχει όμορφες τεχνητές λιμνούλες, γεφυράκια, παιδότοπο και λίγα ζώα (ελάφια, ζαρκάδια, πάπιες, παγόνια, φασιανούς κ.ά.). Στο Κουρί είναι τοποθετημένη μια από τις μεγαλύτερης πίστες bouldering στην Ελλάδα. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Λίμνες Ζηρέλια Αλμυρού

Από το μέσο περίπου του νότιου περιφερειακού δρόμου της Ευξεινούπολης με νότια διεύθυνση ξεκινάει αγροτικός δρόμος. Μετά το πέρασμα του από ποτάμι, η διεύθυνση του γίνεται δυτική και η πορεία του μέσα από τους αγρούς. Τρία περίπου χιλιόμετρα πιο πέρα περνάει δίπλα από δύο λιμνούλες, είναι οι λίμνες Ζηρέλια. Η περιοχή αυτή είναι ένα από τα πιο αξιόλογα σημεία της περιοχής και είναι παράλειψη για τον επισκέπτη του Αλμυρού να μην την επισκεφτεί. Συνδυάζει τρεις διαφορετικές ιδιότητες: α) είναι ένα σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο, β) αποτελεί έναν μικρό αλλά ιδιαίτερο υδροβιότοπο και γ) ανάμεσα στις λίμνες υπάρχει μια αξιόλογη αρχαιολογική θέση. Οι λίμνες είναι δύο, με κυκλικό σχήμα. H μεγαλύτερη (δυτική) με διάμετρο 300μ. και η μικρότερη με διάμετρο 250μ., βρίσκονται σε υψόμετρο από την θάλασσα 130 μέτρων και τα κέντρα τους απέχουν μεταξύ τους 500 μέτρα. Ο πυθμένας τους με σχήμα πιάτου έχει μέγιστο βάθος για την μεγαλύτερη 10,5μ. και για την μικρότερη 9,5μ. Η δημιουργία τους είναι σχετικά πρόσφατη και οφείλεται σε εκρήξεις αερίων και μόνο, δηλαδή ήταν η απαρχή της δημιουργίας ηφαιστείου, η οποία στην προκειμένη περίπτωση δεν είχε συνέχεια. Τα κοιλώματα που δημιουργήθηκαν από τις εκρήξεις στην συνέχεια πληρώθηκαν από νερό και δημιούργησαν τις λίμνες τύπου Maare. Ανατολικά της μεγάλης λίμνης υπάρχει μικρός γήλοφος τον οποίο από αιώνες οι άνθρωποι χρησιμοποίησαν για οικιστική εγκατάσταση. Με το πέρασμα του χρόνου στο σημείο εκείνο δημιουργήθηκε μια Μαγούλα. Αρχαιολογικές ανασκαφές των αρχών του 20ου αιώνα έδειξαν οκτώ διαφορετικά επίπεδα εγκατάστασης και κατοίκησης από τα νεολιθικά χρόνια. Οι όχθες των λιμνών έχουν καλυφθεί από υδρόβια βλάστηση η οποία σχηματίζει δακτυλίδια με αρκετό πάχος, ενώ μέσα σ αυτή ζουν ψάρια. Η βλάστηση αυτή με την τροφή και την προστασία που παρέχει έχει δημιουργήσει συνθήκες υδροβιοτόπου, ο οποίος προσελκύει χιλιάδες πουλιά. Εάν κανείς βρεθεί εκεί κατά την δύση του ηλίου και λίγο πριν νυχτώσει και τα πουλιά κουρνιάσουν, θα έχει την χαρά να απολαύσει μια συμφωνία από τα τιτιβίσματα χιλιάδων πουλιών, ενώ παράλληλα μπροστά του θα εμφανιστεί ολόκληρο το Κρόκιο πεδίο, ο Παγασητικός και το Πήλιο. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Ξηριάς Αλμυρού

Κουράλιος ήταν το αρχαίο όνομα του χειμάρρου ο οποίος ξεκινάει από τις ψηλές κορυφές της Όθρυος και καταλήγει στον Παγασητικό, αφού καλύψει μια μεγάλη απόσταση μέσα στο βουνό και κόψει το Αθαμάντιο πεδίο στα δύο. Σήμερα οι ντόπιοι τον ονομάζουν Ξηριά, γιατί νερό έχει μόνον μετά από νεροποντή ή το χειμώνα μετά τις χιονοπτώσεις. Στα αρχικά του τμήματα, ψηλά στο βουνό έχει πηγές και νερό αστείρευτο, δεν είναι όμως αρκετό για να φτάσει ως τον κάμπο και λίγα χιλιόμετρα πιο κάτω χάνεται σε υπόγειες διαδρομές. Κατηφορίζοντας από ψηλά, δημιουργεί μεγάλες εναλλαγές, αλλού με απόκρημνα φαράγγια και αλλού με γαλήνιες ρεματιές, ενώ σ όλο του το μήκος δέχεται νερά και από άλλα μικρότερα ρέματα. Στις όχθες του υπάρχουν δεκάδες κοιλώματα και σπήλαια. Το έβγα του στον κάμπο γίνεται από μία επιβλητική βράχινη πόρτα, ενώ σε όλο του το μήκος είναι κατάφυτος από πλατάνια. Στα μισά του κάμπου συναντά την πόλη του Αλμυρού στα βόρειά του, ενώ πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω καταλήγει στην θάλασσα. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Πήλιο

Το Πήλιο είναι βουνό στο Νομό Μαγνησίας δίπλα στην πόλη του Βόλου, με ύψος 1.624 μέτρα (κορυφή Πουριανός Σταυρός). Εκτείνεται από τα βορειοδυτικά προς τα νοτιοανατολικά με μήκος κατά προσέγγιση 44 χλμ. και πλάτος που κυμαίνεται από 10 χλμ. στο νότο μέχρι 25 χλμ. στον βορρά και σε συντεταγμένες 39,44N 23,04E. Προσεγγιστικά τα όρια του είναι νότια στο Πλατανόρεμα κοντά στο Νεοχώρι και βόρεια στο Καπόρεμα κοντά στη μονή Φλαμουρίου. Η ψηλότερη κορυφή του βρίσκεται προς τη βόρεια πλευρά του βουνού και δεν είναι επισκέψιμη λόγω ύπαρξης στρατιωτικών εγκαταστάσεων. Άλλες κορυφές είναι το Κοτρώνι 1550 μέτρα, Πλιασίδι 1547 μέτρα, Αηδονάκι 1537 μέτρα, Αγριόλευκες 1471 μέτρα, Δραμάλα 1455 μέτρα, Σχιτζουραύλι 1450 μέτρα, Γολγοθάς 1415 μέτρα, Λαγωνίκα 1300 μέτρα. Όλο το βουνό είναι κατάφυτο από δάση με πανύψηλες οξιές, βελανιδιές, πλατάνια, αγριοκαστανιές, δασική πεύκη, καθώς και συστάδες υβριδογενούς ελάτης. Στα χαμηλότερα υψόμετρα υπάρχουν καλλιέργειες με μηλιές στις ανατολικές πλαγιές, με ελιές στα νότια καθώς και πολύ πυκνή μακία βλάστηση. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό είναι και η υδρολογική του φύση καθώς οι ανατολικές πλαγιές δέχονται πολύ μεγάλα ποσά βροχής και χιονιού που ξεπερνάνε κατά πολύ τη μέση τιμή της πεδινής Θεσσαλίας. Παρά την παρουσία σε ποσοστό 70% σχιστολιθικών πετρωμάτων που δεν θα επέτρεπαν την δημιουργία σημαντικών υπόγειων πηγών, η ύπαρξη μεγάλων ρηγμάτων έχει οδηγήσει στη δημιουργία αξιόλογων πηγών. Οι σημαντικότερες εξ αυτών είναι αυτές της Καλιακούδας και της Λαγωνίκας. Συνολικά οι γνωστές πηγές στο βουνό φτάνουν τις 70. Ποτάμια με σταθερή ροή δεν υπάρχουν στο Πήλιο, αλλά μεγάλες ρεματιές, όπως αυτή της Λαγωνίκας, του Βρύχωνα, της Καλιακούδας και της Φελούκας με αξιόλογη ροή τους χειμερινούς και ανοιξιάτικους μήνες καθώς και δεκάδες μικρά ρέματα. Η περιοχή είναι προστατευόμενος βιότοπος του δικτύου Natura. Στην προστατευόμενη χλωρίδα περιλαμβάνονται τα είδη: Σιφονοστέγια η Συριακή, Κρόκος του Βελουχιού, κόκκινος κρίνος, Σιληνή η φαβάρια, τσάι του βουνού, Άνθεμις η Κρητική, Καμπανούλα η κυρτή, κ.α. Επίσης, απαντούν σημαντικά είδη όπως η διγιτάλις η μεγανθής, κ.ά. Στην πανίδα περιλαμβάνονται: μυωτίδες, ρινόλοφοι, χελώνες μεσογειακές, πράσινες και κρασπεδωτές, τρανόσαυρες, βουνομυωξοί, πίννα η ευγενής, πιπιστρέλλοι, πεταλούδες, κ.α. Το Πήλιο διαθέτει μεγάλο αριθμό από μονοπάτια που είναι ιδανικά για περιπατητικό, ιππικό και ποδηλατικό τουρισμό, ήπιας μορφής. Τα μονοπάτια-καλντερίμια, μαζί με το σιδηρόδρομο Βόλου – Μηλεών, αποτελούσαν μέχρι τη δεκαετία του ’50 το μοναδικό άξονα επικοινωνίας των χωριών μεταξύ τους και με το Βόλο. Παρά το πέρασμα του χρόνου, πολλά από τα παλιά μονοπάτια διατηρούνται σε πολύ καλή κατάσταση χάρη στη φροντίδα των τοπικών κοινωνιών δίνοντας την ευκαιρία στον επισκέπτη να εξερευνήσει το βουνό από κοντά και με ασφάλεια. (Πηγή πληροφοριών: Βικιπαίδεια)

Χιονοδρομικό Κέντρο Πηλίου

Στη θέση Αγριόλευκες Πηλίου, λειτουργεί ένα από τα ωραιότερα χιονοδρομικά κέντρα στην Ελλάδα. Οι λάτρεις του σκι κατηφορίζουν τις πλαγιές με τα παγωμένα σαν απολιθώματα δέντρα, αγναντεύοντας αριστερά τους τον Παγασητικό και δεξιά τους το Αιγαίο. Δίπλα στο χιονοδρομικό, υπάρχει ο ορεινός οικισμός Χάνια σε υψόμετρο 1200 μ. Χτισμένος σε πυκνό δάσος οξιάς, είναι το πέρασμα από το Δυτικό στο Ανατολικό Πήλιο. Τα παλιά χρόνια, στα πανδοχεία του οικισμού διανυκτέρευαν οι ταξιδιώτες και οι έμποροι. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Πηγή photo slider: Pikist

Ξενοδοχεία

error: Content is protected !!
You don't have permission to register