Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Η φύση στο Νομό Αχαΐας

Δάσος Στροφυλιάς

Το Δάσος της Στροφυλιάς βρίσκεται εντός του Εθνικού Πάρκου υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Πρόκειται για παραθαλάσσιο δάσος που μαζί με τη λιμνοθάλασσα Κοτυχίου αποτελούν το ομώνυμο Εθνικό Πάρκο (από το 2009). Το δάσος καλύπτει περί τα 22.000 στρέμματα και συνορεύει με τη λιμνοθάλασσα Κοτυχίου, το έλος της Λάμιας, τη λίμνη Προκόπου και το Ιόνιο πέλαγος. Έχει μήκος περίπου 14χλμ. και μέσο πλάτος 1250μ. Στο προστατευμένο οικοσύστημα παρατηρούνται συγκεντρώσεις υφάλμυρου και γλυκού νερού, με το δεύτερο να διασφαλίζεται από το υδρολογικό σύστημα της Καλογριάς και την ύπαρξη ασβεστολιθικών μαζών (από τα παρακείμενα Μαύρα Βουνά), οι οποίες συντηρούν τη ροή του τους καλοκαιρινούς μήνες. Το δάσος συνθέτουν εκτάσεις χαλεπίου πεύκης, κουκουναριάς και βελανιδιάς σε αμιγής και ανάμικτες συγκεντρώσεις. Μεγαλύτερη συγκέντρωση παρατηρείται στην έκταση της χαλεπίου πεύκης, ενώ οι κουκουναριές φθίνουν με την πάροδο του χρόνου. To δάσος μαζί με τη λιμνοθάλασσα αποτελεί ένα σημαντικό ζωντανό οικοσύστημα που έχει χαρακτηριστεί καταφύγιο άγριας ζωής και φιλοξενεί πολλά άγρια είδη. Στο δάσος απαντώνται πολλά είδη πτηνών, ερπετών και μικρών θηλαστικών, οι πληθυσμοί των ζώων ωστόσο φθίνουν λόγω της υπερβόσκισης που περιορίζει την τροφή των φυτοφάγων, των οποίων η πληθυσμιακή ελάττωση σημαίνει λιγότερα θηράματα για τα σαρκοφάγα. Τα τοξικά προϊόντα που χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες έχουν επίσης συμβάλλει στην ελάττωση των πληθυσμών των ζώων. Πάντως στις παρυφές του δάσους, όπου υπάρχουν ξύλινοι φράχτες για οικόσιτα ζώα, απαντάται το σαμιαμίδι κλινταράκι ή ταρέντολα, το μεγαλύτερο στην Ελλάδα. Το δάσος της Στροφυλιάς είναι μια από τις ελάχιστες περιοχές στην Ελλάδα που ενδημεί αυτό το ευάλωτο και προστατευόμενο είδος.

Αροάνια Όρη ή Χελμός

Τα Αροάνια Όρη, γνωστότερα ως Χελμός, είναι οροσειρά της βόρειας Πελοποννήσου που βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο νομό Αχαΐας και λιγότερο στο νομό Κορινθίας, με την ψηλότερη κορυφή της να βρίσκεται στο βορειοανατολικό τμήμα της επαρχίας Καλαβρύτων. Στην αρχαιότητα λεγόταν «Αροάνια». Σύμφωνα με μια άποψη, το νεότερο όνομα «Χελμός» είναι σλαβικής προέλευσης και σημαίνει «χιονισμένο βουνό». Πρόκειται για τη τρίτη σε ύψος οροσειρά της Πελοποννήσου μετά εκείνων του Ταϋγέτου και της Κυλλήνης ή Ζήριας. Το ύψος του Χελμού φθάνει τα 2.355 μέτρα στην Ψηλή Κορφή. Περιβάλλεται στα νότια από την Ντουρντουβάνα και το Μαίναλο, δυτικά από τον Ερύμανθο και το Παναχαϊκό, ανατολικά από την Κυλλήνη ενώ βόρεια καταλήγει στον Κορινθιακό κόλπο. Στις βόρειες υπώρειες του βουνού βρίσκεται η λίμνη του Τσιβλού (στα 700 μ.) ενώ κοντά στις ψηλές κορυφές σχηματίζεται από τα χιόνια που λιώνουν η εποχική αλπική λίμνη Μαυρολίμνη (2.050 μ.). Το μεγαλύτερο τμήμα του Χελμού καλύπτεται από κεφαλληνιακή ελάτη, ενώ στους πρόποδες αναπτύσσονται και άλλα δέντρα, όπως πλατάνια, μαύρη πεύκη, καστανιές, βελανιδιές, ιτιές, σφενδάμια, λεύκες κ.α. Στον Χελμό έχουν καταγραφεί 14 τύποι οικοσυστημάτων, με σπάνια και ενδημικά φυτά. Είναι ένας βοτανικός παράδεισος με 1.500 είδη φυτών, μεταξύ των οποίων 27 ενδημικά της Πελοποννήσου και 90 ενδημικά της Ελλάδας. Πλούσια είναι και η πανίδα της περιοχής. Στο Χελμό συναντάμε αγριογούρουνα, αλεπούδες, κουνάβια, τσακάλια, αγριόγατες, σκίουρους κ.α. ενώ στον Βουραϊκό και τον Αροάνιο υπάρχουν και βίδρες. Στις κορυφές του πετούν σπάνια πουλιά, όπως ο χρυσαετός και ο γύπας. Επίσης έχουν αναφερθεί 30 είδη πεταλούδων, 9 είδη αμφίβιων (μεταξύ των οποίων και ο Αλπικός τρίτωνας στην νοτιότερη τοποθεσία του στην Ευρώπη) και 24 είδη ερπετών, αριθμοί εξαιρετικά υψηλοί σε σχέση με άλλα βουνά.

Ερύμανθος Όρος

Ο Ερύμανθος είναι επίμηκες και με πολλές κορυφές όρος της βόρειας Πελοποννήσου, εκτεινόμενο στους νομούς Αχαΐας και Ηλείας. Το υψηλότερο σημείο του είναι η κορυφή Ωλενός (ή και Ωλονός) με υψόμετρο 2.224 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας. Είναι το τέταρτο ψηλότερο βουνό της Πελοποννήσου και συμπεριλαμβάνεται στα λεγόμενα αλπικά βουνά της Ελλάδας. Ο ορεινός όγκος του Ερυμάνθου εκτείνεται στο νότιο-κεντρικό τμήμα του Νομού Αχαΐας και στο βορειοανατολικό τμήμα του Νομού Ηλείας. Εντός της Ηλείας βρίσκεται σχεδόν όλο το νοτιοδυτικό μέρος του καθώς επίσης και μεγάλο τμήμα του νότιου μέρους του, ενώ στην Αχαΐα βρίσκεται όλη η υπόλοιπη έκταση του και συνάμα το μεγαλύτερο μέρος του κύριου ορεινού όγκου του Ερυμάνθου. Αποτελεί το φυσικό ορεινό σύνορο των νομών Αχαΐας και Ηλείας σε τμήμα των κοινών τους συνόρων, ενώ στο νότιο τμήμα του Ερυμάνθου – κοντά στο χωριό Τριπόταμα Αχαΐας- βρίσκεται το σημείο συνάντησης των νομών Αχαΐας, Ηλείας και Αρκαδίας. Περιβάλλεται στα ανατολικά από τα Αροάνια όρη (Χελμός), στα νότια από το Αφροδίσιο όρος και την Φολόη, στα δυτικά από το οροπέδιο της Βουντούχλας και την ημιπεδινή λοφώδη περιοχή της Τριταίας, στα βορειοδυτικά από τον κάμπο των Φαρρών και στα βόρεια -στην ιστορική περιοχή των Νεζερών- από τις νοτιότερες προεκτάσεις και πρόβουνα του ορεινού όγκου του Παναχαϊκού όρους (που είναι συνυφασμένα άμεσα με τον Ερύμανθο). Κοντά του βρίσκονται τα βουνά: Σκόλλις και Κομποβούνι, στα δυτικά, και Μαίναλο στα νότια-νοτιοανατολικά. Ο Ερύμανθος διακρίνεται για το άγριο φυσικό του περιβάλλον, τα δάση κωνοφόρων, την πυκνή κατά βάση βλάστηση, τα σπάνια και τα άγρια είδη φυτών, την εξαιρετική θέα και το εντυπωσιακό τοπίο, τις διάσπαρτες πηγές, τα ρυάκια, τους όμορφους ποταμούς που σχηματίζουν συχνά κοιλάδες και απότομες χαράδρες, τους επιβλητικούς βράχους και τις σπηλιές, τις πολυάριθμες σάρες που έχουν μάλιστα την ιδιομορφία να κάνουν την εμφάνιση τους και από χαμηλότερα υψόμετρα, τους εντυπωσιακούς κόκκινους και πράσινους σχιστόλιθους, καθώς και τα γραφικά και όμορφα χωριά που βρίσκονται στην έκτασή του. Επίσης, είναι συνυφασμένος με σημαντικά ιστορικά γεγονότα, με λαϊκές παραδόσεις και με την αρχαία μυθολογία, ενώ στην έκταση του υπάρχουν πολλά φυσικά και ανθρωπογενή μνημεία ή και συνδυασμός των δύο. Ο Ερύμανθος είναι ένα βουνό με πολλές αντιθέσεις κατά τόπους ενώ το ίδιο ισχύει και για τη χλωρίδα του, ωστόσο, κατά κύρια βάση, στο βουνό ευδοκιμούν δάση από έλατα, δρυς, κέδρους, καστανιές, πουρνάρια, πεύκα, φιλίκια, μελιούς καθώς και πλατάνια και λεύκες στις παρόχθιες περιοχές. Ο Ερύμανθος έχει πλούσια πανίδα με πλήθος διάφορων άγριων και σπάνιων ζώων. Η πανίδα από θηλαστικά περιλαμβάνει κυρίως ασβούς, λαγούς, αλεπούδες, τσακάλια, νυφίτσες, αγριογούρουνα, κουνάβια, ποντίκια, ενώ σχετικά πρόσφατα έγινε γνωστό ότι υπάρχουν και βίδρες. Τα σημαντικότερα πτηνά είναι ο χρυσαετός, το γεράκι, ο καρβουνιάρης, ο δρυοκολάπτης, η τσίχλα, ο χιονοψάλτης, το κοτσύφι, ο σταχτοπετροκλής, η πέρδικα, η μπεκάτσα, το σπουργίτι, καθώς και κορακοειδή, όπως το κοράκι, η κουρούνα, η καρακάξα, η καλιακούδα και η κίσσα. Στην έκταση του Ερυμάνθου ζουν και πολλά ερπετά, όπως χελώνες, βατράχια και φίδια. Στον Ερύμανθο ζει, επίσης, και το σπάνιο είδος πεταλούδας Ρarnassius Apollo. Η ιχυοπανίδα των ποταμών που ρέουν στην έκταση του Ερυμάνθου περιλαμβάνει χέλια, πελοποννησιακές μπριάνες, αγριοχρυσόψαρα, λακωνικούς πελασγούς, ποταμοσαλιάρες, πέστροφες, λιάρες και πελοποννησιακούς ποταμοκέφαλους. Επίσης, στα αμφίβια συμπεριλαμβάνονται κοινοί φρύνοι, πρασινόφρυνοι, γραικοβάτραχοι, βαλκανοβάτραχοι και δεντροβάτραχοι. Παλαιότερα στον Ερύμανθο, είτε κάποιες δεκαετίες πριν είτε και πριν πολύ περισσότερα χρόνια, υπήρχαν επίσης όρνια, ελάφια, ζαρκάδια, λύκοι κ.α.

Παναχαϊκό Όρος

Το Παναχαϊκό όρος (επίσης Παναχαϊκός ή Βοδιάς) είναι το βορειότερο βουνό της Πελοποννήσου και καταλαμβάνει το βόρειο-κεντρικό τμήμα του νομού Αχαΐας. Εκτείνεται ανατολικά της πόλης της Πάτρας. Το Παναχαϊκό έχει πάρει την ονομασία του λόγω της θέσης του στο νομό Αχαΐας αλλά και επειδή από την αρχαιότητα ανήκει εξ’ ολοκλήρου σε αυτόν. Κατά τα μεσαιωνικά χρόνια έως και τις αρχές του 20ου αιώνα το βουνό ήταν περισσότερο γνωστό ως Βοϊδιάς αλλά και πιο απλοποιημένα αποκαλούνταν Βοδιάς, γιατί σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση κατά τον κατακλυσμό του Νώε έμεινε εκτός των νερών ένας χώρος στην ψηλότερη κορυφή του Παναχαϊκού όσο αρκεί για να σταθεί εκεί ένα βόδι. Το ψηλότερο σημείο του Παναχαϊκού είναι η κορυφή Πύργος του Παλαβού (1.928 μ.) που πήρε την όνομα της από το παράτολμο εγχείρημα κάποιου να χτίσει εκεί σπίτι. Η δεύτερη ψηλότερη κορυφή είναι ο Βοϊδιάς ή Βοδιάς (1.836 μ.). Άλλες κορυφές είναι το Βουνό του Γιώργη (1.804 μ.), ο Μπάρμπας (1.613 μ.) και η Κρανιά (1.304 μ.). Οι περισσότερες κορυφές του προσφέρουν θέα προς την πόλη της Πάτρας, τον Πατραϊκό κόλπο, τα βουνά της Πελοποννήσου και της Στερεάς Ελλάδας. Μεταξύ των δύο υψηλότερων κορυφών βρίσκεται το οροπέδιο Πρασούδι ή Όμορφη Λάκκα. Άλλα οροπέδια είναι ο Οβρυόκαμπος, το Οροπέδιο της Ρακίτας και το Οροπέδιο της Λουμπίστας. Από το Παναχαϊκό πηγάζουν οι ποταμοί Γλαύκος και Φοίνικας. Μάλιστα ο ορεινός ρους του Γλαύκου διαχωρίζει το νοτιοδυτικό τμήμα του Παναχαϊκού, το οποίο είναι γνωστό ως Ομπλός ή Μικρός Παναχαϊκός, όπου βρίσκεται και η μονή Ομπλού χτισμένη τον 12ο αιώνα. Έχει δεκάδες διακλαδώσεις και πρόβουνα που αποτελούν ένα είδος γεωφυσικής γέφυρας με τους γειτονικούς όγκους του Ερυμάνθου και του Χελμού. Ανήκει στη γεωλογική ζώνη Ωλενού – Πίνδου και αποτελείται κυρίως από φλύσχες. Το βουνό χαρακτηρίζει η εναλλαγή των δύο τύπων βιότοπων με θαμνοτόπια και ορεινά λιβάδια και των δύο τύπων εδαφών με ασβεστόλιθους με γκρεμούς και χαράδρες και φλύσχες με σχετικά ομαλές κορυφές, ρυάκια κ.α. Οι χιονοπτώσεις είναι κοινές στις περιοχές άνω των 1.000 μέτρων το χειμώνα. Οι κυριότεροι οικισμοί βρίσκονται στους πρόποδες του όρους και γίνονται σπανιότεροι με την άνοδο του υψομέτρου. Υπάρχει περιορισμένη δασοκάλυψη στο δυτικό και νότιο μέρος. Το Παναχαϊκό είναι από τα πιο ασταθή γεωλογικά εδάφη της χώρας. Στην υποβάθμιση της χλωρίδας και της πανίδας του βουνού έχουν συμβάλλει τα μέγιστα η υπερβόσκηση, η λαθροθηρία, οι συνεχείς δασικές πυρκαγιές, η ανεξέλεγκτη διάνοιξη ορεινών δρόμων και η άναρχη εξάπλωση των οικισμών στα χαμηλότερα υψόμετρα. Έτσι, ένα μεγάλο μέρος του βουνού αποτελείται από άγονα εδάφη με ποώδη βλάστηση η οποία καλύπτει και ένα μεγάλο μέρος του νότιου μέρους. Τα καλλιεργήσιμα εδάφη καλύπτουν κυρίως το δυτικό και ανατολικό μέρος. Το κεντρικό μέρος του βουνού είναι το άγονο έδαφος. Τα λιβάδια καλύπτουν το δυτικό μέρος, το κεντροδυτικό, το βόρειο μέρος, και το ανατολικό. Υποβαθμισμένα και αραιά δάση υπάρχουν στο δυτικό μέρος, στο βόρειο μέρος και το ανατολικό-κεντρικό μέρος.

Λίμνη Λάμια

Η λίμνη – έλος Λάμια βρίσκεται στη δυτική Αχαΐα και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Για τη λίμνη κυκλοφορεί η παράδοση ότι κάποιο τέρας εμφανίζεται κατά καιρούς στα νερά της, η Λάμια, εξ’ ου και η ονομασία της.

Λίμνη Τσιβλού

Η Λίμνη Τσιβλού βρίσκεται σε υψόμετρο 700 μέτρων περίπου, στις πλαγιές του Χελμού. Δημιουργήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1913, όταν από μια μεγάλη κατολίσθηση που προκλήθηκε στην περιοχή φράχτηκε η κοίτη του ποταμού Κράθη. Η λίμνη έχει επιφάνεια περίπου 83 στρέμματα και βάθος περίπου 80 μέτρα. Γύρω και κοντά στη λίμνη υπάρχουν τα χωριά Περιστέρα, Αγία Βαρβάρα, και Ζαρούχλα. Το όνομα της λίμνης προέρχεται από το χωριό Τσιβλός το οποίο καταπόντισε μερικώς μετά την κατολίσθηση. Η τοπική παράδοση την ονομάζει και Μαυρολίμνη για το κακό που προξένησε. Σήμερα η λίμνη Τσιβλού είναι ένας σημαντικότατος υγροβιότοπος που φιλοξενεί πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας. Αποτελεί επίσης δημοφιλή προορισμό αναψυχής και περιπάτου.

Λιμνοθάλασσα Πάπα

Η Λιμνοθάλασσα Πάπα βρίσκεται στη δυτική Αχαΐα στην περιοχή του ακρωτηρίου του Αράξου και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Στις δυτικές όχθες της βρίσκεται ο μικρός οικισμός Παραλίμνη ενώ στο βόρειο τμήμα της, εντός της απαγορευμένης περιοχής του «ναυτικού οχυρού Αράξου», υπάρχει και νησίδα. Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Προκόπου, τη λίμνη-έλος Λάμια, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Στη λιμνοθάλασσα ξεχειμωνιάζουν πολλά σπάνια είδη πουλιών και η ίδια η λίμνη, η οποία έχει γλυκό νερό, είναι φυσικό ιχθυοτροφείο. Η λιμνοθάλασσα, όπως και η λιμνοθάλασσα Προκόπου, περιβάλλεται από λόφους με άμμο που εμποδίζουν τα νερά των χειμάρρων να πάνε στην θάλασσα και έτσι σχηματίστηκε. Η έκταση που καταλαμβάνει η λίμνη είναι 4.500 στρέμματα και το μέσο βάθος είναι 0,5 – 2,5 μ. ενώ το μέγιστο είναι 3,4 μ. Η περιοχή είναι προστατευόμενη τοποθεσία του δικτύου Natura.

Λιμνοθάλασσα Προκόπου

Η Λιμνοθάλασσα Προκόπου βρίσκεται στη δυτική Αχαΐα και είναι ενταγμένη στο Εθνικό Πάρκο υγροτόπων Κοτυχίου Στροφυλιάς που πρόκειται για ένα δίκτυο λιμνοθαλασσών, λιμνών, ελών και δασών, κατά μήκος των βορειοδυτικών ακτών της Πελοποννήσου. Συχνά αναφέρεται, λανθασμένα, και ως λιμνοθάλασσα της Καλόγριας (ή Καλογριάς) λόγω της γειτονικής ομώνυμης παραλίας. Ως ονομασία απαντάει και το «λίμνη της Στροφυλιάς». Το ομώνυμο εκεί ιχθυοτροφείο ονομαζόταν παλιότερα «Ιχθυοτροφείο Προκοπονευροβίτσης». Η λιμνοθάλασσα βρίσκεται στο Δάσος της Στροφυλιάς και μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Πάπα (Αράξου), τη λίμνη-έλος Λάμια, τη Λιμνοθάλασσα Κοτυχίου και τα Μαύρα βουνά προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ. Χωρίζει το δάσος από τη θάλασσα και είναι φυσικό ιχθυοτροφείο με λαβράκια, κέφαλους και χέλια. Έχει γλυκό νερό. Γύρω την περιβάλλουν λόφοι από άμμο, οι οποίοι εμποδίζουν τα νερά των χειμάρρων να χυθούν στη θάλασσα και έτσι δημιουργείται η λίμνη. Εκεί φτάνουν πολλά υδρόβια και παροδικά πουλιά που φθάνουν να ξεχειμωνιάζουν. Επίσης υπάρχει και παρατηρητήριο πουλιών. Καλύπτει έκταση εμβαδού περίπου 1.500 στρέμματα με μικρά βάθη της τάξης των 0,5 μ. Μέσα σε όλη αυτή την έκταση υπάρχουν τρεις λεκάνες – λίμνες με βάθη περίπου 1,5 μ, οι Παλάδες (120 στρέμματα), Χειροβολιά (200 στρέμματα), Μικρολίμνη (30 στρέμματα). Η λίμνη επικοινωνεί με τη θάλασσα μέσω αύλακα μήκους 2.300 μέτρων με πλάτος 6-7 μέτρα και βάθος 0,8 μέτρα. Στη λίμνη χύνονται τα νερά του Λάρισσου και του Φούσια.

Σπήλαιο των Λιμνών

Το Σπήλαιο Λιμνών βρίσκεται σε υψόμετρο 827 μέτρων. Το σπήλαιο των λιμνών εντυπωσιάζει τον επισκέπτη ακόμη και με το όνομα του. Λίμνες στο εσωτερικό του σπηλαίου δεν είναι κάτι συνηθισμένο ούτε παγκόσμια, ούτε για τον Ελλαδικό χώρο, όπου αποτελεί μοναδικό γεωλογικό φαινόμενο. Το Σπήλαιο των Λιμνών έχει κάτι το αποκλειστικά δικό του. Οι 13 αλλεπάλληλες κλιμακωτές λίμνες του το καθιστούν μοναδικό στο είδος του στον κόσμο. Το αξιοποιημένο μήκος του σπηλαίου ανέρχεται σε 500 μ. ενώ το συνολικό μήκος του είναι 1.980 μέτρα. Ο επισκέπτης μπαίνει στο σπήλαιο από τεχνητή σήραγγα που καταλήγει κατευθείαν στο δεύτερο όροφο από σύνολο τριών. Η διάβαση των λιμνών γίνεται από υπερυψωμένες τεχνητές γέφυρες.

Φαράγγι του Βουραϊκού

Το Φαράγγι του Βουραϊκού βρίσκεται βορειοανατολικά των Καλαβρύτων. Μαζί με τον ορεινό όγκο του Χελμού (Αροάνια όρη) αποτελούν μια ενιαία προστατευόμενη περιοχή που από το 2009 χαρακτηρίζεται ως Εθνικό Πάρκο της Ελλάδας. Το φαράγγι έχει μήκος περίπου 20 χλμ. και διαρρέεται από το Βουραϊκό ποταμό στον οποίο και οφείλει το όνομά του. Ο Βουραϊκός ποταμός έχει μήκος 37,5 χιλιόμετρα. Η χλωρίδα του φαραγγιού του Βουραϊκού ποταμού κρίνεται ως εξέχουσα σημαντική, γεγονός που επιβεβαιώνεται από την καταγραφή αρκετών ενδημικών ειδών με ιδιαίτερη επιστημονική αξία, σπάνια και προστατευμένα, όπως η καμπανούλα των βράχων, ο άγριος στάχυς, η αουρίνια του Μωριά κ.ά. Αξιομνημόνευτη είναι και η πανίδα της περιοχής που βρίσκει καταφύγιο στους απότομους δασωμένους ορεινούς όγκους που περιβάλλουν το φαράγγι. Το 1889, μέσα στο φαράγγι και πλάι στο Βουραϊκό ποταμό, ξεκίνησε να κατασκευάζεται ο μοναδικός στην Ελλάδα οδοντωτός σιδηρόδρομος. Η κατασκευή του οδοντωτού σιδηρόδρομου ολοκληρώθηκε το 1896. Συνδέει το Διακοπτό με τα Καλάβρυτα και το συνολικό μήκος του ανέρχεται σε 22 χιλιόμετρα.

Διαμονή στο νομό Αχαΐας: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register