Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr
Νομός Λάρισας εκκλησίες, μοναστήρια, μονές, ξωκλήσια

Εκκλησίες & Μοναστήρια στο Νομό Λάρισας

Εκκλησίες & Μοναστήρια στο Νομό Λάρισας

Αγία Παρασκευή

Κάθε φορά που οι προσκυνητές περνούν τη γέφυρα για να φτάσουν στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, είναι σαν να έρχονται για πρώτη φορά. Όλο και πιο όμορφος ο περιβάλλον χώρος. Ο ναός χτίστηκε το 1910 από τον Ο.Σ.Ε και έκτοτε χιλιάδες επισκέπτες συρρέουν να προσκυνήσουν στην προστάτιδα Αγία στις 26 Ιουλίου. Στη μικρή σπηλιά δίπλα στην εκκλησία ένας ένας οι πιστοί φτάνουν ως το αγίασμα που αναβλύζει από το βράχο. Σκοτάδι, μόνο ο ήχος από τις σταγόνες που κυλούν και την υγρασία να λυαίνει το πέρασμα σχεδόν με τρόπο μυσταγωγικό συντελώντας στην πνευματική ανάταση. (Πηγή πληροφοριών: Δήμος Τεμπών)

Άγιοι Ανάργυροι στη Ζωοδόχο Πηγή Φαρσάλων

Στις βόρειες παρυφές της Ζωοδόχου Πηγής Φαρσάλων, επάνω σε χαμηλό λόφο με ίχνη αρχαίων λειψάνων, υψώνεται η τρίκλιτη βασιλική του 18ου αιώνα, αφιερωμένη στη λατρεία των Αγίων Αναργύρων. Ο Ναός, που έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο, σώζεται σε ερειπιώδη κατάσταση και στον αύλειο χώρο του φιλοξενεί το σύγχρονο νεκροταφείο του χωριού, γεγονός που αλλοιώνει τον αρχιτεκτονικό του χαρακτήρα. Πρόκειται για μια επιμήκη τρίκλιτη βασιλική. Η διάκριση της στα τρία κλίτη γίνεται με δύο σειρές από πέντε λίθινους κίονες η καθεμιά. Ο πρώτος κίονας της αριστερής σειράς είναι ρωμαϊκός, όπως φανερώνει η εγχάρακτη επιγραφή που σώζεται στην επιφάνεια του κορμού του. Οι κίονες ενώνονται μεταξύ τους με τοξοστοιχίες. Ο νάρθηκας είναι υπερυψωμένος του υπολοίπου ναού κατά τέσσερα σκαλιά. Το δάπεδο του ναού, στην τελική φάση χρήσης του, συνίστατο από τετράγωνα πλακίδια. Το τέμπλο δε σώζεται, ούτε η στέγη του ναού. Κατά τόπους διακρίνονται αμυδρά ίχνη του αγιογραφικού τοιχογραφικού διακόσμου. Είναι σαφές ότι το μνημείο γνώρισε αρκετές φάσεις μετατροπών. Χρονολογήθηκε στο 17ο αιώνα, αλλά πιο πιθανό είναι να κατασκευάσθηκε το 18ο αιώνα, μια περίοδο κατά την οποία υπάρχει αξιόλογη οικοδομική δραστηριότητα στην ευρύτερη περιοχή των Φαρσάλων. Οι βαριές αναλογίες του κτιρίου του προσδίδουν μια πλαστή αίσθηση πρωιμότητας. (Πηγή πληροφοριών: Δήμος Φαρσάλων)

Άγιος Γεώργιος στα Αμπελάκια

Η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου είναι χτισμένη στα τέλη του 15ου ή αρχές του 16ου αιώνα, με αξιόλογες τοιχογραφίες στο εσωτερικό της και σπάνιες εικόνες με σημαντικότερη αυτή του Αγίου Γεωργίου ένθρονου. Ο Ναός του Αγίου Γεωργίου είναι αφιερωμένος στον Δρακοντοκτόνο Άγιο και αποτελεί πιστό δείγμα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των Αμπελακίων. Ο Άγιος Γεώργιος, ο οποίος είναι πολιούχος του χωριού, ανεγέρθηκε το 1720, ιστορήθηκε το 1721 από τον αγιογράφο Κωνσταντή, έχει στολιστεί δε με τοιχογραφίες και έχει πλουτιστεί με ξυλόγλυπτο Τέμπλο και Χορό. Αξίζει επίσης να αναφέρουμε πως στον προαύλιο χώρο του ναού και στο νότιο μέρος αυτού συναντάμε την προτομή του Αμπελακιώτη Επισκόπου Ρωγών Ιωσήφ, ο οποίος υπήρξε ήρωας στην πολιορκία του Μεσολογγίου, στοιχείο το οποίο μαρτυρά την έντονη σχέση και συμμετοχή των Αμπελακιωτών στον απελευθερωτικό αγώνα των Ελλήνων. (Πηγή πληροφοριών: Δήμος Τεμπών)

Παναγία Δεμερλιώτισσα στο Σταυρό Φαρσάλων

Στο Σταυρό Φαρσάλων βρίσκεται ο μεταβυζαντινός Ιερός Ναός του 18ου αιώνα της Παναγίας της Δεμερλιώτισσας. Το προσωνύμιο του Ναού οφείλεται στην τουρκική ονομασία του χωριού Σταυρός, που ήταν Δεμερλί. Ο Ιερός Ναός είναι τρίκλιτη βασιλική με εξωνάρθηκα. Πρόκειται για ένα μονόχωρο επιμήκη ναό με νάρθηκα, που χωρίζεται κατά μήκος, με σειρά ξύλινων στύλων, σε τρία ψευδοκλίτη. Το μεσαίο κλίτος στεγάζεται με καμάρα. Όπως μας πληροφορεί κτητορική επιγραφή, που βρίσκεται επάνω από τη νότια είσοδο του Ναού, χτίστηκε το 1778 και αγιογραφήθηκε οχτώ χρόνια αργότερα, το 1786 με έξοδα ευσεβών χριστιανών και με τη συνδρομή «του Αιδεσιμωτάτου παπα-Ρίζου και Αθανασίου ιερέως και Γεραποστόλη του Πίκλην Νταούτη επιτρόπου, επί Μητροπολίτου Λαρίσης Μελετίου του Γ΄». Η αγιογράφηση έγινε από μαθητές του σπουδαίου αγιογράφου και μελετητή της βυζαντινής αγιογραφίας, Διονυσίου εκ Φουρνά Ευρυτανίας. Ο τοιχογραφικός διάκοσμος διατάσσεται σε τρεις ζώνες. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο είναι πηλιορείτικης τεχνοτροπίας και παρουσιάζει ομοιότητες με το τέμπλο του ναού της Υπαπαντής του Βένετου. Στο Ναό στεγάζεται η ιερή, θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της «Δεμερλιωτίσσης» διαστάσεων 0,64 X 0,48μ. Στοιχεία για την προέλευση της εικόνας δεν γνωρίζουμε. Όπως και για πολλές άλλες εικόνες της Θεο­τόκου, έτσι και για την Παναγία τη «Δεμερλιώτισσα» θρυλείται από την Ιερά Παράδοση ότι αγιογραφήθηκε από τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Τεχνοτροπικά η εικόνα παρουσιάζει ομοιότητες με αυτήν της Παναγίας της Τήνου. (Πηγή πληροφοριών: Δήμος Φαρσάλων)

Υπαπαντή στο Θετίδιο Φαρσάλων

Στις δυτικές παρυφές του οικισμού του Θετιδίου Φαρσάλων στη Θεσσαλία βρίσκεται ένας μοναδικός μικρός βυζαντινός ναός, βυθισμένος και καλά προφυλαγμένος μέσα στην αγκαλιά της θεσσαλικής γης. Σύμφωνα με τις τοπικές προφορικές παραδόσεις, ο ναός πρωτο–οικοδομήθηκε με ταπεινά υλικά, πέτρα και πηλό, ενδεχομένως ως χώρος ασκητικού μοναχισμού, γύρω στις αρχές του 12ου αιώνα, σε μια περιοχή δύσβατη και δυσπρόσιτη. Κατά μία άποψη, με βάση διαβρωμένη και μη αναγνώσιμη σήμερα επιγραφή, ο Ναός αγιογραφήθηκε αρχικά το έτος 1438 από ανώνυμο αγιογράφο. Το 1720 στην περιοχή εγκαθίστανται κάτοικοι και ιδρύουν χωριό με την ονομασία «Αλχανί». Αυτοί κάνουν και την πρώτη αρχιτεκτονική μετατροπή στο Ναό, προσθέτοντας στη δυτική πλευρά του μικρό κτίσμα, το οποίο αποτέλεσε το γυναικωνίτη του, ακριβώς εκεί που αρχικά έστεκε ο χώρος διαβίωσης των μοναχών. Έκτοτε ο Ναός της Υπαπαντής χρησιμοποιήθηκε ως η εκκλησία του χωριού. Όπως σώζεται, σήμερα, είναι μικρός, μονόχωρος ναός με στενό νάρθηκα. Σύμφωνα με μελετητές του μνημείου, η αγιογράφηση του, τουλάχιστον αυτή που σώζεται έως σήμερα, έγινε τότε, μέσα στο 18ο αιώνα. Στο μνημείο έχει γίνει σειρά επεμβάσεων, σε παλαιότερες περιόδους, που έχουν αλλοιώσει την αρχιτεκτονική φυσιογνωμία του. Αναφέρεται η αλλαγή της στέγης, η κάλυψη με ασβεστοκονίαμα του εξωτερικού κελύφους και τέλος, η κατασκευή λίθινου περιβόλου περιμετρικά του Ναού, καθώς και το στρώσιμο με τσιμέντο της επιφάνειας του εδάφους πέριξ του ναού. (Πηγή πληροφοριών: Δήμος Φαρσάλων)

Μοναστήρια

Μονή Αγίας Τριάδας Γιαννωτάς

Βρίσκεται στα δυτικά του χωριού και χτίστηκε το 1155 (επί αυτοκράτορα Εμμανουήλ Κομνηνού), όπως αναφέρεται σε επιγραφή λίθινη πλάκας διακοσμημένης με ανάγλυφο βυζαντινό αετό. Σταυροπηγιακό μοναστήρι με μεγάλη περιουσία, διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην Τουρκοκρατία. Κάηκε το 1866 και ξαναχτίστηκε το 1867. Σήμερα σώζεται μόνο το Καθολικό με σπάνιες αγιογραφίες λαϊκής τέχνης. Αξιόλογο είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο. Η Μονή έπαιξε σπουδαίο ρόλο καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας της. Φημιζόταν ως καταφύγιο επαναστατώ (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αγίας Τριάδας Σπαρμού

Βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά του Ολύμπου κοντά στο χωριό Σπαρμός. Γνωρίζουμε ότι το καθολικό ανακαινίστηκε το 1633. Αρχικά ανήκε στην Επισκοπή Πέτρας αλλά αργότερα ανακηρύχτηκε σταυροπηγιακό μοναστήρι και υπαγόταν απευθείας στο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης. Άκμασε το 18ο αι. και απέκτησε τεράστια περιουσία. Είχε πολυάνθρωπη αδελφότητα, που αποτελούνταν από 150 περίπου μοναχούς, ενώ απασχολούσε και υπαλληλικό προσωπικό. Το μοναστήρι αποτέλεσε κέντρο γραμμάτων και εκπαίδευσης πολλών ιερωμένων, λογίων και διδασκάλων, μεταξύ αυτών του Ιωνά Σπαρμιώτη, του Δανιήλ εκ Τσαριτσάνης, του Γερμανού Σπαρμιώτη, του Γερμανού Κρητικού. Η Μονή συνέβαλε στην οικονομική ενίσχυση της Σχολής της Τσαριτσάνης και διέθετε πλούσια βιβλιοθήκη με σπάνια έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στη Μονή της Ολυμπιώτισσας Ελασσόνας. Το μοναστήρι είναι χτισμένο κατά το βυζαντινό πρότυπο. Περίβολος ορθογώνιου σχήματος, πάνω στον οποίο είναι ενσωματωμένα τα κελιά, η τράπεζα, οι αποθήκες και το παρεκκλήσιο του Αγίου Χαράλαμπου, ενώ στο κέντρο βρίσκεται το καθολικό (μονόχωρη βασιλική με νάρθηκα). Το εσωτερικό του είναι κατάγραφο με τοιχογραφίες. Η φορητή εικόνα της Αγίας Τριάδας φιλοτεχνήθηκε μεταξύ των ετών 1835 και 1838 και το μεταλλικό κάλυμμά της κατασκευάσθηκε το 1841 στην Τσαριτσάνη. Στη διάρκεια της Κατοχής αλλά και από ιερόσυλους προκλήθηκαν ζημιές. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αγίου Δημητρίου Τσαριτσάνης (Βαλέτσικο)

Βρίσκεται στα βορειοανατολικά της Τσαριτσάνης, χρονολογείται στο 16ο αι. και έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο. Η σλαβική ονομασία «Βαλέτσικο», που σημαίνει μικρό παιδί, οφείλεται σε παράδοση, κατά την οποία από την εικόνα του Αγίου Δημητρίου σώθηκε ο άρρωστος μικρός γιος ενός Σέρβου αξιωματούχου, ο οποίος ως ένδειξη πίστης και ευγνωμοσύνης, έχτισε την εκκλησία. Το μολυβδόβουλο (μολυβένια σφραγίδα) που βρέθηκε στο μοναστήρι, αποτελεί ένδειξη των επαφών του μοναστηριού με το Πατριαρχείο. Κατά την Τουρκοκρατία το μοναστήρι αποτέλεσε κέντρο των επαναστατικών επιχειρήσεων της περιοχής. Η κοντινή Μονή του Αγίου Αθανασίου (1611), αποτελούσε μετόχι του μοναστηριού. Πλήθος προσκυνητών έρχεται εδώ για να τιμήσει τον άγιο, που έκανε θαύμα στις 28/10/1905. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αγίου Ραφαήλ στον Πυργετό

Η Ιερά Μονή των Αγίων Νεοφανών Μαρτύρων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης Λαρίσης βρίσκεται σε μια πανοραμική τοποθεσία στους πρόποδες του Ολύμπου, 40 χιλ. περίπου από τη Λάρισα, μεταξύ των χωριών Πυργετού και Αιγάνης. Απέχει από την Εθνική Οδό 7 χιλ. και η πρόσβασή της είναι εφικτή από τον Πυργετό και την Αιγάνη. Ιδρύθηκε το 1990 και θεμελιώθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1999 από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνάτιο. Τα εγκαίνια της νέας Ιεράς Μονής έγιναν το 2003. Στη μονή είναι εγγεγραμμένοι οι Ιερομόναχοι της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου. Στο Καθολικό των Νεοφανών Μαρτύρων φυλάσσεται τεμάχιο Λειψάνου του Αγίου Ραφαήλ. Η Ιερά Μονή πανηγυρίζει την Τρίτη της Διακαινισίμου (μνήμη των Αγίων Μαρτύρων), την 3η Ιουλίου (ανακομιδή λειψάνου του Αγίου Ραφαήλ) και 18η Οκτωβρίου (ανάμνηση των εγκαινίων). Ένα μεγάλο μέρος των εξόδων ανεγέρσεως της μονής προέρχεται από τα έσοδα του Ιερού Προσκυνήματος της Αγίας Παρασκευής Τεμπών, καθώς και από δωρεές. (Πηγή πληροφοριών: Ιερά Μητρόπολις Λαρίσης & Τυρνάβου)

Μονή Αγίου Γεωργίου στο Μεταξοχώρι

Το καθολικό της ανήκει στον τύπο της τρίκλιτης βασιλικής και ιδρύθηκε στα 1663. Οι τοιχογραφίες της αποτελούν έργο του Χιονιαδίτη αγιογράφου Μιχαήλ Ζήκου και της συντροφιάς του (1843-1852). Το πρόσφατα ανακαινισμένο παρεκκλήσι των Αγίων Πάντων βρίσκεται στην αυλή της μονής. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αγίου Ιωάννη Θεολόγου Μελιβοίας

Χτισμένη σε σημείο ιδιαίτερης ομορφιάς με θέα στο Αιγαίο, διασώζει επιγραφή στο καθολικό της με τη χρονολογία 1776, ενώ οι τοιχογραφίες του Ιερού Βήματος χρονολογούνται στα 1860. Ο ναός είναι σταυροειδής με 3 τρούλους. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Η Ιερά Μονή του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου ιδρύθηκε το 2011 με την προτροπή και ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου. Βρίσκεται στους πρόποδες του Ολύμπου, κοντά στα χωριά Πυργετός και Αιγάνη, και σε υψόμετρο 300 μέτρων, απέχοντας μερικές δεκάδες μέτρα από την Ιερά Μονή των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου καὶ Ειρήνης. Με το βλέμμα της αγκαλιάζει μέρος του Κάτω Ολύμπου, τη βόρεια πλευρά του Κισσάβου, το δέλτα του Πηνειού ποταμού και μεγάλο τμήμα του Θερμαϊκού κόλπου. Αποτελεί τη νεότερη από τις τρεις ανδρώες Ιερές Μονές της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και αριθμεί επτά μοναχούς και τρεις δοκίμους, υπό την καθοδήγηση του σεβαστού Γέροντος Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου. Πολύ σύντομα και παρόλες τις δυσκολίες της εποχής μας, οργανώθηκε σύμφωνα με τον παραδοσιακό αγιορείτικο μοναχισμό. Παράλληλα με την πλούσια λατρευτική ζωή εξασκεί και ιεραποστολική δράση αναπαύοντας τους ευλαβείς προσκυνητές με το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως και την προσφορά του λόγου του Θεού, διακονώντας πάντοτε στα πλαίσια της μοναστηριακής ζωής. (Πηγή πληροφοριών: Ιερά Μητρόπολις Λαρίσης & Τυρνάβου)

Μονή Αγίων Αναργύρων Αγιάς

Βρίσκεται 3 χλμ. από την Αγιά στο δρόμο προς Αγιόκαμπο, είναι μονόχωρη ξυλόστεγη βασιλική και σε πανέμορφο τοπίο, μέσα σε πλατάνια και δίπλα στο μικρό ποταμό. Ως έτος ίδρυσης της Μονής αναφέρεται το 1588. Ανακαινίστηκε το 17ο αι. και ξανά το 1995. Οι τοιχογραφίες της ανάγονται χρονικά στο 17ο αι. Στον περίβολό της στέκει επιβλητικός διώροφος οχυρωματικός πύργος με χαμηλό θόλο. Σε κοντινή απόσταση, στην εσοχή ενός βράχου σώζονται τα ασκηταριά του 12ου αι. με αγιογραφίες στο φυσικό βράχο. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αγίων Θεοδώρων Ραψάνης

Μέσα σε πυκνό δάσος βρίσκεται η Μονή των Αγίων Θεοδώρων Ραψάνης. Δεν υπάρχουν γραπτές μαρτυρίες για την ίδρυση της Μονής. Η τοιχοποιία έχει αμυντικό χαρακτήρα. Ο ναός αποτελεί σπάνιο δείγμα για τα θεσσαλικά δεδομένα μονόχωρου, τρίκογχου ναού με τυφλό θόλο. Αξιόλογο είναι το σωζόμενο ξυλόγλυπτο τέμπλο, καθώς επίσης και οι τοιχογραφίες του ναού, μεταξύ των οποίων και των Αγ. Θεοδώρων (1788), που δεσπόζουν στο νάρθηκα. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Αναλήψεως Συκιάς Ελασσόνας

Βορειοανατολικά του χωριού Συκιά σε απόσταση 3 χλμ. βρίσκεται η Μονή Αναλήψεως του Σωτήρα, κοντά στον προσφυγικό συνοικισμό της Ανάληψης. Ιδρύθηκε το 1650 από τους μοναχούς Ιωακείμ και Ιωάννη και τον Ιερομόναχο Διονύσιο και ήταν μετόχι του μοναστηριού της Παλαιοκαρυάς και ένα από τα 5 σταυροπηγιακά μοναστήρια της Ελασσόνας. Το μοναστήρι είχε μεγάλη περιουσία, την οποία χρησιμοποιούσε ως βοήθεια στους φτωχούς, για την πληρωμή δασκάλων της γύρω περιοχής και ως υποστήριξη στον Μακεδονικό Αγώνα. Διέθετε κελιά, ξενώνες, δεσποτικό και αποθήκες. Κάηκε το 1943 από τους Γερμανούς και το 1965 από απερισκεψία. Πρόσφατα οι ζημιές αποκαταστάθηκαν και το μοναστήρι απέκτησε την αρχική του μορφή. Το καθολικό είναι αθωνικού τύπου (τρίκογχος σταυροειδής) με οκταγωνικό τρούλο. Αξιόλογα είναι το τέμπλο του (1766), οι τοιχογραφίες (1778), οι εικόνες και οι επιγραφές. Ένα μικρό πηγάδι, που υπάρχει στο μοναστήρι, ενώ παραμένει ξερό όλο το χρόνο, αναβλύζει αγίασμα την ημέρα της γιορτής του μοναστηριού. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου (Παναγίας)

Βρίσκεται στην είσοδο του χωριού, δίπλα στο αρχοντικό του Φαβρ, είναι τρίκλιτη βασιλική με υπερυψωμένο γυναικωνίτη και το καθολικό της τοιχογραφήθηκε από τον Ιερομόναχο Κων/νο Σελιτσιανιώτη το 1797, ενώ επισκευάστηκε στα τέλη του 18ου αι. Το θαυμάσιο ξυλόγλυπτο τέμπλο της 1794 είναι δημιούργημα των Κωνσταντή και Δημητρίου από το Μεγαλόβρυσο. Τα κελιά της Μονής χρησιμοποιήθηκαν και για την εκτροφή μεταξοσκωλήκων. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου στον Άγιο Παντελεήμονα Αγιάς

Βρίσκεται βορειοανατολικά της Αγιάς στο δρόμο προς Μελιβοία. Το Καθολικό χτίστηκε το 1292, όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Αλέξιος Κομνηνός. Ανακαινίσθηκε το 1568-1579 και το 1724. Διασώζει τοιχογραφίες του 1797 του Κων/νου Σελιτσιανιώτη. Πρόκειται για ναό σταυροειδή τετρακιόνιο, αθωνικού τύπου με τρεις τρούλους. Ο ισχυρός περίβολος, ο διώροφος πύργος με το παρεκκλήσι συμπληρώνουν τη μεγαλοπρεπή εικόνα του θρησκευτικού αυτού μνημείου. Επίσης σώζεται η τράπεζα της Μονής με τοιχογραφίες του 1616, καθώς και τα κελιά της. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Κανάλων Καρυάς

Βρίσκεται στα ανατολικά της Καρυάς στην είσοδο του στενού που συνδέει την κοιλάδα της Ζηλιάνας με την Πιερία. Οφείλει την ονομασία της στους 4 χείμαρρους (κανάλια), που πήγαζαν κοντά στο μοναστήρι και σχημάτιζαν το ρέμα Ζηλιάνα. Ιδρύθηκε, σύμφωνα με την παράδοση, από τους μοναχούς Δαμιανό και Ιωακείμ τον 11ο αι. και άκμασε το 17ο αι. Το καθολικό, κτίσμα του 1833, που αντικατέστησε το παλιότερο, είναι αφιερωμένο στο Γενέσιο της Θεοτόκου. Περίφημες είναι οι αγιογραφίες. Κτητορική επιγραφή μάς πληροφορεί και για την ίδρυση του παρεκκλησίου του Αγ. Δημητρίου το 1681, του οποίου η αγιογράφηση ολοκληρώθηκε το 1696. Το παλιότερο σωζόμενο κτίσμα είναι η τράπεζα στον περίβολο βόρεια του καθολικού, χωρίς ωστόσο να γνωρίζουμε τη χρονολογία κατασκευής της. Το μοναστήρι γιορτάζει στις 8/9, οπότε και κατακλύζεται από επισκέπτες. Σήμερα η Μονή είναι εγκαταλελειμμένη και έχει καταστραφεί μέρος του περιβόλου της στα ανατολικά, όπου βρίσκονταν τα κελιά των μοναχών. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγίου Δημητρίου Στομίου

Ονομαζόταν παλιότερα και «Κομνήνειος» Μονή, ονομασία για την οποία υπάρχουν δύο εκδοχές: ή από τον κτήτορα της Μονής, τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό, για το οποίο δεν υπάρχει ιστορική μνεία ή από παραφθορά του «Οικονομείου», ονομασία μικρού παρακείμενου χωριού «Κονομειό» ή «Οικονομείο». Η χρονολογία ίδρυσης δεν είναι γνωστή, πρέπει όμως να αναζητηθεί πριν το 1492 (στο 14ο αι. πιθανότατα), χρονιά ανακαίνισής της από τον επίσκοπο Πέτρας (Ολύμπου), Ακάκιο. Οι σωζόμενοι αρχαιοελληνικοί κίονες στο κέντρο του συγκροτήματος της Μονής, αποδεικνύουν ότι υπήρχε εδώ αρχαίος ναός πιθανόν του «Πετρώου» Ποσειδώνα, ενώ προχριστιανικές επιγραφές και γλυπτά που βρέθηκαν, φανερώνουν την ύπαρξη στο χώρο του καθολικού, ενός παλαιοχριστιανικού ναού (4ου-5ου αι.). Το 1758 έγινε αγιογράφηση του καθολικού, το 1792 ανακαινίστηκε όλη η Μονή ξανά και το 1868 πυρπολήθηκε. Το σημερινό μοναστήρι διακρίνεται για την ιδιαίτερη εξωτερική του όψη. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σαρανταπόρου

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σαρανταπόρου βρίσκεται νοτιοανατολικά του χωριού, μεταξύ δύο χαραδρών. Ο χαρακτήρας του ήταν φρουριακός, με κτίσματα στις 4 πλευρές του περιβόλου και στη μέση το καθολικό. Χτίστηκε το 1750 και διατηρήθηκε μέχρι το 1919, ενώ δεν λειτουργεί σήμερα. Στην τοιχοποιία κυριαρχεί ο σχιστόλιθος και στη ΒΔ. γωνία του περιβόλου υπάρχει ισχυρός λιθόκτιστος πύργος, που λειτουργούσε ως παρατηρητήριο του μοναστηριακού συγκροτήματος. Οι τοιχογραφίες διακρίνονται για τη λιτότητα και την ευγένεια των προσώπων. Η Μονή κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας ανέπτυξε μεγάλη εθνική δράση. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στη Ραψάνη

Η Ιερά Μονή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος βρίσκεται σε μια κατάφυτη περιοχή πλάι σε βαθύσκιο χαράδρα μεταξύ των χωριών Πυργετού, Ραψάνης και Κρανιάς. Πυκνόφυλλες δρύες, αιωνόβια πλατάνια και υψίκορμα κυπαρίσσια αποτελούν τον περιβάλλοντα διάκοσμό της. Ο Ιερός Ναός της Μονής, το Καθολικό, το οποίο τιμάται στη μεγάλη Δεσποτική Εορτή του Καλοκαιριού, την Μεταμόρφωση του Σωτήρος, είναι κτίσμα του 16ου αιώνος και κατά την επικρατούσα παράδοση κτίστηκε από τον Όσιο Διονύσιο τον εν Ολύμπω. Η αρχιτεκτονική του περιγράφεται κατά την αντίστοιχη των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, δηλαδή, σταυροειδής βασιλική με τρούλο. Στο τέμπλο του σώζονται οι πρώτες εικόνες του Ναού οι οποίες απεικονίζουν τον Κύριο, την Παναγία, τον Τίμιο Πρόδρομο, την Θεία Μεταμόρφωση και τον Μέγα Αθανάσιο. Και οι πέντε αυτές εικόνες αγιογραφήθηκαν με μία ιδιάζουσα τεχνοτροπία, η οποία εμπνέει δέος και σεβασμό στον ευλαβή προσκυνητή. Γενικότερα, η ατμόσφαιρα που επικρατεί στον ευλογημένο αυτό Ναό κατανύσσει και εξυψώνει τους προσευχόμενους.
Τα υπόλοιπα κτίσματα της Μονής είναι οι δύο μεταγενέστερες πτέρυγες στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και ένας ναΐσκος τιμώμενος στο Γενέσιο της Παναγίας. Αξιοσημείωτη είναι η επιγραφή που βρίσκεται εντοιχισμένη στη λιθόκτιστη μάνδρα της Μονής, η οποία μαρτυρεί το έτος της ανακαινίσεως της, 1868 μ.Χ. Ομοίως βρίσκεται και δευτέρα επιγραφή στον τοίχο του Ιερού Ναού, όπισθεν του Ιερού. Μετά από πολλά χρόνια κατά τα οποία η Ιερά Μονή βρισκόταν ερειπωμένη επανδρώθηκε από μια ενάρετη μοναχή, την ονομαστή για την ανδρεία και την υπομονή της, Γερόντισσα Χριστονύμφη, η οποία παρέμεινε σε αυτή για τριάντα περίπου χρόνια έως της κοιμήσεως της κατά την 14η Δεκεμβρίου 2011. Την ευλαβεστάτη Γερόντισσα την επισκέπτονταν με περισσή αγάπη οι ευλαβείς προσκυνητές και απεκόμιζαν από τη φωτισμένη προσωπικότητα της πλούσια τα οφέλη. Σήμερα, με τις ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Ιγνατίου και τη διακριτική καθοδήγηση του σεβαστού Γέροντος Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊόπουλου, του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, εγκαταβιούν στην Ιερά Μονή η Γερόντισσα αυτής Υπομονή μοναχή, δύο μοναχές και μία δόκιμη. (Πηγή πληροφοριών: Ιερά Μητρόπολις Λαρίσης & Τυρνάβου)

Μονή Ολυμπιώτισσας Ελασσόνας

Αποτελεί το σπουδαιότερο μοναστήρι του νομού και ένα από τα παλιότερα σωζόμενα βυζαντινά μνημεία της Θεσσαλίας. Δεσπόζει πάνω από την πόλη της Ελασσόνας, στο λόφο που ορίζουν οι χείμαρροι Ελασσονίτης και Κουραδιάρης, στο χώρο της ακρόπολης της αρχαίας Ολοσσόνας. Ιδρυτές του υπήρξαν οι σεβαστοκράτορες Κωνσταντίνος και Θεόδωρος (1289-1302) στα τέλη του 13ου αι., στα χρόνια του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου. Αφιερωμένο αρχικά στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα, μετονομάστηκε σε Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου και Μονή της Παναγίας Ολυμπιώτισσας, όταν μοναχοί που εγκατέλειψαν το μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Καρυά (Μονή Κανάλων), έφεραν εδώ τη μικρή εικόνα της Παναγίας. Το καθολικό ανήκει στον σπάνιο τύπο περίστωου τρουλαίου ναού. Χαρακτηριστικός είναι ο πλούσιος κεραμοπλαστικός διάκοσμος εξωτερικά της τετράπλευρης αψίδας του ιερού και ο πλινθόκτιστος τρούλος με τα πολλαπλά επίπεδα και τις επάλληλες τοξωτές οδοντωτές ταινίες. Τόσο η αρχιτεκτονική όσο και η ζωγραφική της Ολυμπιώτισσας εντάσσονται στις καλύτερες δημιουργίες της παλαιολόγειας τέχνης. Η Μονή άκμασε και απέκτησε μεγάλη κτηματική περιουσία, την οποία κατοχύρωσε ο Ανδρόνικος Γ΄ Παλαιολόγος με χρυσόβουλο του 1336 και ταυτόχρονα την απάλλασσε από τη φορολογία. Προήγαγε τα γράμματα και απέκτησε σπουδαία βιβλιοθήκη με χειρόγραφα και σπάνια βιβλία. Αριστουργήματα ξυλογλυπτικής αποτελούν το τέμπλο και ο επισκοπικός θρόνος. Μεγάλης σημασίας είναι πλούσια συλλογή οστρακοειδών που διαθέτει το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που στεγάζεται στο μοναστήρι. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Παλαιοκαρυάς στην Κρανιά Ελασσόνας

Βρίσκεται νοτιοδυτικά της Κρανιάς Ελασσόνας και είναι αφιερωμένη στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Οι εικόνες του τέμπλου τη χρονολογούν στο 17ο αι. Το καθολικό είναι αθωνικού τύπου και στα ΒΑ. του δεσπόζει ισχυρός πύργος. Το μοναστήρι ήταν πολύ πλούσιο. Η παρακμή ξεκίνησε το 1844. Το 1930 συγχωνεύτηκε με τη Μονή Ολυμπιώτισσας και καταστράφηκε το 1940. Οι εικόνες και το ξυλόγλυπτο προσκυνητάρι μεταφέρθηκαν στο ναό του Αγίου Δημητρίου Κρανιάς. Το μοναστήρι συντηρήθηκε και σήμερα βρίσκεται σε καλή κατάσταση. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Παναγίας Γλυκοφιλούσας στη Ραψάνη

Το 1997 στη Ραψάνη του νομού Λάρισας ιδρύθηκε η Ιερά Μονή (Ιερό Ησυχαστήριο) της Παναγίας Γλυκοφιλούσας, ύστερα από προτροπή του γέροντος Εφραίμ του Φιλοθεϊτη και Αριζονίτη. Είναι ένα από τα 8 γυναικεία μοναστήρια σήμερα στην Ελλάδα που έχουν την πνευματική καθοδήγηση του γέροντος Εφραίμ. Το 1997 η μακαριστή γερόντισσα Εφραιμία και η Ηγουμένη μοναχή Μαρία ήρθαν στη Ραψάνη, με ευλογία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιγνατίου από την Ιερά Μονή Παναγίας Οδηγήτριας Πορταριάς Πηλίου. Ένας από τους λόγους της εγκατάστασης αυτής ήταν ότι από το μέρος αυτό στη Ραψάνη πέρασε και δίδαξε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Το μοναστήρι είναι αρκετά φιλόξενο και περιποιημένο. Ξεχωρίζει το κύριο οικοδόμημα, όπου στεγάζονται το Καθολικό της μονής, που τιμάται στην Αγία Ταβιθά, καθώς και τα κελιά με το αρχονταρίκι. Τα τελευταία χρόνια χτίζεται το νέο Καθολικό της μονής (που θα είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου) και πρόσφατα εγκαινιάστηκε, στις 15-11-2014, ο υπόγειος ναός, που τιμάται στον Άγιο Παντελεήμονα. (Πηγή πληροφοριών: Ιερά Μητρόπολις Λαρίσης & Τυρνάβου)

Μονή Προφήτη Ηλία στον Τύρναβο

Η παράδοση θέλει να ιδρύθηκε τη βυζαντινή περίοδο με αυτοκρατορική χορηγία, πράγμα που δε μπορεί να αποδειχτεί σήμερα. Οι παλαιότερες επιγραφικές μαρτυρίες αναφέρουν τοιχογράφησή του κατά τα έτη 1632 και 1646. Είναι τρίκλιτος ναός με χορούς και τρούλο που σώζει τοιχογραφίες στα ανώτερα τμήματά του. Πιθανότατα οι ζωγράφοι προέρχονταν από το Λινοτόπι της Καστοριάς. Το αρχικό ξυλόγλυπτο τέμπλο δε σώζεται. Μεταφέρθηκε όμως εδώ το τέμπλο από το ναό του Προφήτη Ηλία της Αγοράς όταν αυτός κατεδαφίστηκε. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Μονή Τιμίου Προδρόμου Ανατολής Αγιάς

Σε μια μοναδική τοποθεσία σε πλαγιά του Κισσάβου με υπέροχη θέα, είναι χτισμένο το μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου Ανατολής, που χρονολογείται το 1797 και βρίσκεται στη θέση, όπου παλιότερα υπήρχε το ομώνυμο μοναστήρι, που έχτισε ο Όσιος Δαμιανός ο Μυριχοβίτης το 1550. Είναι κατάγραφο με τοιχογραφίες. Το μοναστήρι διαλύθηκε το 1888. Σε μικρή απόσταση από τη Μονή (600 μ.) βρίσκεται το ασκηταριό του Όσιου Δαμιανού. (Πηγή πληροφοριών: Περιφέρεια Θεσσαλίας)

Ξενοδοχεία

You don't have permission to register