Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr
Σαλαμίνα εκκλησίες, μοναστήρια, μονές, ξωκλήσια

Εκκλησίες & Μοναστήρια στη Σαλαμίνα

Εκκλησίες & Μοναστήρια στη Σαλαμίνα

Άγιος Γεώργιος (Γκίνανι)

Μικρός σταυρεπίστεγος ναός χτισμένος στις αρχές του 15ου αιώνα. Γειτνιάζει με τον μεσαιωνικό οικισμό. Οι τοιχογραφίες του είναι εξαιρετικές, ιδίως των έφιππων αγίων Δημητρίου και Γεωργίου.

Άγιος Γεώργιος (προς Φανερωμένη)

Η περιοχή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου βρίσκεται αριστερά του δρόμου για το Μοναστήρι της Φανερωμένης και παλαιότερα υπήρχαν πλησίον της χωράφια με οπωροκηπευτικά και εκτενείς αμπελοκαλλιέργειες. Γι’ αυτό και σήμερα η περιοχή καλείται και ως Περιβόλια. Ουσιαστικά και αυτή η εκκλησία σηματοδοτούσε την αφετηρία για την αριστερόστροφη κατεύθυνση του διαβάτη προς τις εκτάσεις των αγροκαλλιεργειών στην ομώνυμη περιοχή ή την κατεύθυνσή του προς τη Μονή Φανερωμένης. Έτσι, σε έγγραφα της παρούσης εργασίας αναφέρεται και η Στράτα του Αγίου Γεωργίου. Ο ναός είναι χτισμένος γύρω στο 12ο αιώνα και δέχθηκε μετασκευές και προσθήκες στα χρόνια της Τουρκοκρατίας. Αποτελεί κι αυτός κτίσμα κάποιου μικρογαιοκτήμονα της περιοχής κατά τους χρόνους της Φραγκοκρατίας. Πλησίον του ναού και στη μέση της Λεωφόρου Φανερωμένης υπήρχε υπεραιωνόβιος πεύκος που συνδεόταν με προφορικές παραδόσεις περί της ιερότητάς του. Οι παραδόσεις αυτές σχετίζονταν με τις άκαρπες προσπάθειες κοπής του, καθώς και με την τραυματική εμπειρία κάποιου που αποπειράθηκε να το κόψει.

Άγιος Γρηγόριος

Μικρή εκκλησία των Μέσων Βυζαντινών χρόνων που βρίσκεται εντός της ευρύτερης περιοχής των Βασιλικών (παλαιότερα η περιοχή καλείτο από τους γηραιούς κουλουριώτες ως Βασιλικό). Το τοπωνυμικό Βασιλικό ή Βασιλικά υποδηλώνει πως τούτο ήταν ένα από τα βασιλικά κτήματα της αυτοκρατορικής αυλής του βυζαντινού κράτους, τα οποία υπάγονταν στον θεσμό της Πρόνοιας. Ο θεσμός αυτός ξεκίνησε τον 7ο αιώνα και έγινε εντονότερος κατά τον 11ο και 12ο αιώνα· είχε ως αφετηρία του την πιεστική ανάγκη εξεύρεσης σταθερών ποσοτήτων σιτηρών και ελαίου για την τροφοδοσία της Κωνσταντινούπολης και εκφραζόταν με την από μέρους του αυτοκράτορα παροχή προς τους στρατιωτικούς προνοιάριους αγροτικών εκτάσεων ή του δικαιώματος είσπραξης φόρων με αντάλλαγμα την προσφορά στρατιωτικών υπηρεσιών. Το τοπωνυμικό αυτό σχετίζεται άμεσα με τον ναό του Αγίου Γρηγορίου (α΄ μισό 11ου αιώνα), μάλλον ευκτήριο οίκο γαιοκτήμονα σε σχετικά εύφορη κοιλάδα, με την άλλοτε επιμελώς περιτοιχισμένη έκταση βορειοανατολικά και σχεδόν σε επαφή με τον παραπάνω ναό, με τον -ίσως- παλαιοχριστιανικό ή μεσοβυζαντινό ναό των Αγίων Αποστόλων, στη θέση όπου σήμερα είναι χτισμένη η μονή Φανερωμένης, καθώς και τους ναούς του Αγίου Ιωάννου στην περιοχή Ρέστη (τέλη 11ου – αρχές 12ου αι.) και του Αγίου Γεωργίου στο δρόμο για τη Φανερωμένη (12ος αι.). Γίνεται προφανές ότι η τοπωνυμία αυτή αναφερόταν σε ευρύτατες εκτάσεις της βορειοδυτικής Σαλαμίνας, όπου εκεί καλλιεργούνταν αμπέλια και ελιές, τα προϊόντα των οποίων αποστέλλονταν στην αυτοκρατορική αυλή. Τα ερείπια του διπλής χρήσης κτηρίου -πύργου και ελαιοτριβείου- που υπάρχουν πλησίον του Αγ. Γρηγορίου υποδηλώνουν την παρουσία στην περιοχή βυζαντινού οικισμού, ο οποίος ήταν σε άμεση εξάρτηση με εκείνον της Ζωοδόχου Πηγής και αργότερα με εκείνον του Βράχου της Κούλουρης. Οι δύο αυτοί οικισμοί επικοινωνούσαν μεταξύ τους με τον αμαξωτό δρόμο που ακολουθούσε τη μικρή ανωφερή κοιλάδα, με κατεύθυνση προς τα ανατολικά. Ο οικισμός του Αγίου Γρηγορίου Βασιλικών είναι αρχαίος και χρειάζεται να ταυτιστεί με έναν από τους τέσσερεις (συγκεκριμένα έναν από τους δύο τελευταίους) που μνημονεύονται στη δημοσιευμένη από τον Αντώνιο Χατζή επιγραφή του 4ου αι. π. Χ. από το Αμπελάκι, στην οποία αναφέρονται ως τοποθεσίες της αρχαίας Σαλαμίνας η Συπταλία, η Κόλουρις, η Βοσφαγέα και η Βοειοτομία. Κατά τους χριστιανικούς χρόνους η περιοχή συνέχισε να κατοικείται γύρω από τον ναό του Αγίου Γρηγορίου, όπως τούτο φαίνεται από μία ολιγάριθμη συστάδα τάφων (ενός καμαρωτού και τριών κιβωτιόσχημων, στα βορειοδυτικά του ναού), από αρχιτεκτονικό υλικό παλαιοχριστιανικής βασιλικής, κείμενο στον αύλειο χώρο του ναού (αράβδωτοι κίονες, ένα ιωνικό επιθηματοειδές κιονόκρανο, τμήμα διαχωριστικού αμφικιονίσκου παραθύρου) και, τέλος από τμήματα διαφόρων θωρακίων, από μία αγνύθα και από ένα απότμημα παλαιοχριστιανικής Αγίας Τράπεζας. Ίσως πλησίον ή επί της βασιλικής αυτής να οικοδομήθηκε ο ναός του Αγίου Γρηγορίου. Η αγροτική δραστηριότητα του βυζαντινού αυτού οικισμού μαρτυρείται, κυρίως από τα ερείπια του προαναφερθέντος πύργου-ελαιοτριβείου, δυτικά του ναού. Συγκεκριμένα, τρία ογκώδη μονόλιθα βάθρα ελαιοτριβικού συστήματος πιεστηρίου, μία μονόλιθη ελαιοτριβική λεκάνη, ένας ελαιοτριβικός τροχός με οπή στο κέντρο για την περιστροφή του γύρω από ξύλινο δοκό και ένας ελαιοτριβικός κύλινδρος συνιστούν μία ελαιοτριβική βιοτεχνική εγκατάσταση μακράς διάρκειας. Στην εν λόγω περιοχή υπάρχουν και κοσμικές κατασκευές που δηλώνουν ξεκάθαρα την παρουσία βυζαντινού οικισμού. Εκτός του περιβόλου που περιέκλειε κτήμα, ανατολικά του Αγίου Γρηγορίου, ο Πάλλας σε ανασκαφή του το 1941 είχε εντοπίσει όστρακα από εφυαλωμένα αγγεία, θραύσματα αμφορέα, έναν ολόκληρο αμφορέα με κομμάτι από το σκέπασμά του και έναν πήλινο δίσκο. Το 1987, ο Πάλλας σε προχωρημένη πια ηλικία, επανέλαβε τις ανασκαφές, βόρεια του ναού, και εντόπισε τοιχία, πιθανότατα στεγασμένων χώρων, καθώς και τρεις σιρούς (υπόγειους αποθηκευτικούς χώρους, κτιστούς μέσα στο έδαφος). Οι συγκεκριμένοι σιροί έχουν βάθος περίπου 1,50μ. και η διάμετρος του πυθμένα τους είναι γύρω στο ένα μέτρο. Στο εσωτερικό τους έχουν δεχθεί ισχυρό επίχρισμα και διατηρούνταν ίχνη χυμών από σταφύλια (μούστου ή τσίπουρου) και μάλλον είναι κατασκευασμένοι κατά τον 17ο αιώνα, μη βυζαντινής δηλαδή εποχής. Η τελευταία επισήμανση συνδέεται με την εποχή που ενδιαφέρει στην παρούσα εργασία και δηλώνεται άμεσα η καλλιέργεια αμπελιών στην περιοχή αυτήν.

Άγιος Δημήτριος (Περιβόλια)

Στην ευρύτερη περιοχή των Βασιλικών εντάσσεται και η περιοχή με το εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου (προχωρημένος 16ος αιώνας), κτίσμα γαιοκτήμονα της περιοχής. Στην τοιχοποιία του ναού ο Πάλλας είχε εντοπίσει άφθονο παλαιοχριστιανικό υλικό προερχόμενο από τη γύρω περιοχή, το οποίο αποτοίχισε και μετέφερε προς φύλαξη στην τότε Αρχαιολογική Συλλογή Σαλαμίνας. Από αυτό το υλικό, ενδιαφέρον παρουσιάζει ένα μικρό, διακοσμημένο με φύλλα ακάνθου, κιονόκρανο από κάποια παλαιοχριστιανική βασιλική, έργο καλού αθηναϊκού εργαστηρίου του 5ου αιώνα, δύο στρογγυλές πλάκες πιεστηρίου έκθλιψης ελαιοκάρπου ή σταφυλιών, μία ορθογώνια πλάκα από κρηπίδα πιεστηρίου και ένα απότμημα τροχού. Τα παραπάνω εξαρτήματα προέρχονται από αντίστοιχη βιοτεχνική εγκατάσταση που γειτνιάζει με τον άγιο Δημήτριο και βρίσκεται νοτιοανατολικά, εντός των κτημάτων του Δημη-Λάμπρου Κανάκη, όπου και εμφανή θεμέλια. Η εγκατάσταση αυτή είχε, μάλλον, διπλή χρήση ανάλογα με την εποχή· στον τρύγο χρησιμοποιόταν ως πατητήρι και στο μάζεμα της ελιάς ως λιοτρίβι. Μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990 υπήρχε εντοιχισμένο στην εξωτερική πλευρά του Ιερού Βήματος του ναού μετρονομικό ανάγλυφο, το οποίο αποτοιχίστηκε και μεταφέρθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πειραιά. Αντίγραφό του εκτίθεται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Σαλαμίνας. Σημαντικό μνημείο παραδοσιακής αρχιτεκτονικής των νεότερων χρόνων αποτελεί και το εντυπωσιακό πηγάδι εντός των αγροκαλλιεργειών της οικογένειας Νέζη. Στο βάθος του πυθμένα του υπάρχουν τέσσερεις μεγάλες λιθόκτιστες ημικυκλικές στοές που συναντώνται στο κέντρο του πηγαδιού και οι οποίες έχουν στόχο να διευρύνουν την επιφάνεια του προς άρδευση υδάτινου ορίζοντα.

Άγιος Δημήτριος - Τάφος Καραϊσκάκη

Ο Ναός του Αγίου Δημητρίου είναι η πρώτη ενορία του νησιού. Η ανέγερση του τωρινού ναού έγινε το 1806 πάνω σε ερείπια παλαιότερου ναού του 17ου αιώνα. Είναι βασιλικού ρυθμού μετά τρούλου και αποτελεί αντιγραφή της Μονής Φανερωμένης αλλά σε μικρότερη και απλούστερη μορφή. Το 1835, λόγω των αυξημένων ενοριακών αναγκών, επεκτάθηκε ο ναός προς τα Δυτικά και προστέθηκε το καμπαναριό. Το δεξί κλίτος του ναού (αφιερωμένο στον Άγιο Ραφαήλ) είναι κτίσμα του 1973.Μέσα στο ναό βρίσκονται δύο έργα του Γιαννούλη Χαλεπά (ο Δεσποτικός Θρόνος και ο Άμβωνας) και οκτώ μεγάλοι πίνακες του Πολυχρόνη Λεμπέση.Βέβαια το ιστορικότερο κομμάτι του ναού είναι ο τάφος του οπλαρχηγού της Επανάστασης του 1821 Γεωργίου Καραϊσκάκη. Ο Καραϊσκάκης σε αυτό το ναό παρακολουθούσε τη Θεία Λειτουργία αφού θεωρούσε προστάτη του τον Άγιο Δημήτριο. Το ασημένιο πουκάμισο (κάλυμμα) της εικόνας του Αγίου Δημητρίου είναι αφιέρωμα του Καραϊσκάκη το 1824 από τις λιωμένες πιστόλες και παλάσκες του. Όταν τραυματίστηκε στο Φάληρο ζήτησε να επισκεφθεί το ναό του Αγίου για να γίνει καλά αλλά ήταν γραπτό του να μπει στην εκκλησία πεθαμένος στις 23/4/1827. Η τελευταία επιθυμία του ήταν να ταφεί στην εκκλησία του προστάτη Αγίου του, όπως και έγινε. Το 1835 , κατόπιν βασιλικού διατάγματος του Όθωνος έγινε ανακομιδή των λειψάνων του. Το μεγαλύτερο μέρος των οστών του πήγε στο Φάληρο σε κενοτάφιο και ένα μέρος του έμεινε στον Άγιο Δημήτριο. Το 1996 απεκαλύφθει ο τάφος. Στην αυλή του ναού υπάρχει η προτομή του αγωνιστή. Ο ναός βρίσκεται στο κέντρο της πόλης της Σαλαμίνας στην αρχή της ομώνυμης οδού.

Άγιος Ιωάννης Καλυβίτης

Παρά τη Μονή του Αγίου Νικολάου «στα Λεμόνια», βρίσκεται το μονόχωρο τρίκογχο τρουλλωτό ναΰδριο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη. Το ναΰδριο πιθανόν ιδρύθηκε τον 10ο αιώνα την εποχή του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου. Χαρακτηριστικό του ναϋδρίου είναι το σχήμα του τρούλου το οποίο χαρακτηρίζεται ως οκταγωνικό αρχαΐκής μορφής και οι κουφικές διακοσμήσεις στους τοίχους.

Άγιος Μηνάς (Μητρόπολις)

Από τις ομορφότερες και πιο ενδιαφέρουσες εκκλησίες στην Ελλάδα. Αξίζει μια επίσκεψη για να δείτε το καταπληκτικό εσωτερικό της. Είναι ο μητροπολητικός ναός και βρίσκεται στο κέντρο της πόλης στην ομώνυμη οδό. Ο ναός θεμελιώθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1869 και εγκαινιάστηκε στις 30 Ιουνίου του 1887. Περιλαμβάνει έργα του γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά και του Σαλαμίνιου διακεκριμένου ζωγράφου της «Σχολής του Μονάχου» Πολυχρόνη Λεμπέση.

Άγιος Πέτρος

Μικρός σταυρεπίστεγος ναός του 13ου αιώνα, ο οποίος βρισκόταν εκτός του μεσαιωνικού οικισμού του Αμπελακίου. Είναι και αυτός χτισμένος με αρχαίο οικοδομικό υλικό, προερχόμενο από τα ερείπια της Αρχαίας Πόλης των Κλασικών χρόνων, όπως τούτο φαίνεται από τις ανθεμωτές επιτύμβιες στήλες που κοσμούν περιμετρικά την εκκλησία, καθώς και τον επιτύμβιο κιονίσκο που είναι τοποθετημένος στον αύλειο χώρο του. Ατυχώς έχει δεχθεί προσθήκη στους νεότερους χρόνους.

Εισόδια της Θεοτόκου

Χτισμένος στο ιστορικό κέντρο του οικισμού των Αμπελακίων ο ναός των Εισοδίων Θεοτόκου αποτελεί εξαίρετο αρχιτεκτονικό δείγμα των ναών των τελών του 19ου αι. που οικοδομούνταν στην Ελλάδα. Οι μαρμάρινες συνθέσεις είναι έργα του Γιάννη Χαλεπά (πατέρα του Γιαννούλη Χαλεπά). Το τέμπλο κοσμείται με τρία έργα του Πολυχρόνη Λεμπέση, ζωγράφου της Σχολής Μονάχου. Τοιχογραφήθηκε στις αρχές του 20ού αι. από τον Δημήτριο και Νικόλαο Ανδριανό (πατέρα και γιο).

Μεταμόρφωση του Σωτήρα

Η εκκλησία της Αγια-Σωτήρας (Μεταμόρφωση του Σωτήρος) αποτέλεσε από τα βυζαντινά χρόνια τον κοιμητηριακό ναό του νεκροταφείου του μεσαιωνικού οικισμού του Μουλκίου. Ο δε ναός της Παναγίας επιβίωσε ως αντρικό μοναστήρι κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους και τα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας. Η προφορική παράδοση, η οποία μάλλον είναι αληθής και φαίνεται ότι απηχεί πραγματικά γεγονότα, διασώζει ότι οι καλόγεροι ήρθαν σε διένεξη με τους κατοίκους του ολιγοπρόσωπου οικισμού για κτηματικές διαφορές. Οι διαμάχες οδήγησαν τους μοναχούς να εγκαταλείψουν το μοναστήρι και τα κτήματά τους και να αναζητήσουν ηρεμία σε πτυχή της δασώδους κορυφής του βουνού της Μάλιζας, όπου έχτισαν εκεί το μοναστήρι του Αγίου Νικολάου κοντά σε μικρή πηγή που κάλυπτε τις ανάγκες της επιβίωσής τους. Φαίνεται, όμως, ότι με το πέρασμα των χρόνων η ποσότητα του ύδατος της πηγής ολοένα και λιγόστευε, γεγονός που ανάγκασε τους μοναχούς να εγκαταλείψουν τη μονή αυτήν και να μεταφερθούν λίγο πιο κάτω σε άλλη δασώδη χαράδρα, και κοντά σε πηγή άφθονου νερού (δυτικά του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη) και να ιδρύσουν εκεί τη νέα μοναστική τους κοινότητα ανεγείροντας νέο ναό (1752) στη μνήμη και πάλι του Αγίου Νικολάου. Το μοναστήρι αυτό υπάρχει και σήμερα και είναι γνωστό ως ο Άγιος Νικόλαος στα Λεμόνια.

Μονή Αγίου Νικολάου Λεμόνια

Η Μονή του Αγίου Νικολάου «Λεμονιών» βρίσκεται μέσα στο δάσος στη δυτική πλαγιά του βουνού «Σταυρός». Παραπλεύρως της υπάρχει το ναΰδριο του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη. Δεν υπάρχει ρητή μαρτυρία για το έτος ιδρύσεως της Μονής. Το έτος 1742, το οποίο αναγράφεται κάτω από τη βάση του κωδωνοστασίου, ίσως είναι έτος ιδρύσεως ή ανακαινίσεώς της. Η αρχιτεκτονική του ναού του Αγίου Νικολάου είναι μονόκλιτος βασιλική. Ο ναός είναι χτισμένος από κοινούς αργούς λίθους. Η είσοδος στο ναό γίνεται από δύο θύρες. Το εσωτερικό του ναού είναι απλά διακοσμημένο. Οι μικροί έγχρωμοι σταυροί και αστέρες που διακοσμούν το θόλο είναι έργα του Νικολάου Ανδριανού, υιού και μαθητού του Σαλαμίνιου αγιογράφου Δημητρίου Ανδριανού. Στο καθολικό της Μονής σήμερα, σώζονται στο τέμπλο τέσσερις φορητές εικόνες: του Αγίου Νικολάου, της Βρεφοκρατούσας Παναγίας, του ένθρονου Χριστού και του Αγίου Ιωάννη, έργα όλα του Αθηναίου ζωγράφου Ιωάννη Αθανασίου (18ος αιώνας). Επίσης σώζονται οι μικρές εικόνες του δωδεκαόρτου καθώς και η φορητή εικόνα του Μεγάλου Αρχιερέα στο νότιο τοίχο του καθολικού. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας και της επαναστάσεως του 1821, η ακμάζουσα τότε Μονή (ανδρών) του Αγίου Νικολάου υπήρξε τόπος καταφυγής και φιλοξενίας των καταδιωχθέντων από τους Τούρκους. Η δραστηριότητα της αυτή την εξάντλησε οικονομικά και την καταχρέωσε. Όμως το 1833 το νέο ιδρυθέν Ελληνικό κράτος με έκδοση βασιλικού διατάγματος όχι μόνο δεν αναγνώρισε την προσφορά της μονής αλλά αποφάσισε την διάλυση της και εκποίηση της περιουσίας της. Μέχρι το 1966 η μονή ήταν πλήρως εγκαταλελειμμένη. Από το έτος 1966 επανιδρύθηκε η γυναικεία Μονή η οποία λειτουργεί έως και σήμερα.

Μονή Παναγίας Φανερωμένης

Η Ιερά Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας είναι ιστορικό μοναστήρι που βρίσκεται στα βορειοδυτικά παράλια της Σαλαμίνας στην οποία υπήρχε ένας πολύ παλιός και ημιερειπωμένος χριστιανικός ναός στον οποίο και βρέθηκε εικόνα της Θεοτόκου. Ιδρυτής της Μονής είναι ο Λάμπρος Καννέλος, ένας ευσεβής χριστιανός και κάτοικος των Μεγάρων. Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση είδε στον ύπνο του τρεις φορές την Παναγία που τον πρόσταξε να πάει στη Σαλαμίνα, στα ερείπια του ναού, ρίχνοντας το πανωφόρι του στη θάλασσα για να περάσει απέναντι. Εκείνος το έπραξε, Στις 17 Μαΐου του 1640 πήγε στο σημείο και με την βοήθεια των κατοίκων έσκαψε και βρήκε την εικόνα της Παναγίας Φανερωμένης. Κατά το έτος 1682 αναστήλωσε το ναό και ίδρυσε στο σημείο μοναστήρι. Ο ίδιος έγινε μοναχός μαζί και η γυναίκα του, μετονομάστηκε σε Λαυρέντιος και αποσύρθηκε στο ασκητήριο του προφήτη Ηλία, νοτιοανατολικά της μονής, εκκλησάκι που σωζόταν ακέραιο ως το 1944 όπου καταστράφηκε από τους Γερμανούς. Ο Λαυρέντιος απεβίωσε την 6η Μαρτίου του 1707 και ετάφη στο μοναστήρι. Η Εκκλησία της Ελλάδος τον ανακήρυξε Όσιο, γιορτάζοντας την μνήμη του στις 7 Μαρτίου. Στον Όσιο Λαυρέντιο αποδίδεται μεγάλος αριθμός θαυμάτων από τους πιστούς. Το καθολικό της Μονής Φανερωμένης στη συνέχεια διακοσμήθηκε με αγιογραφίες μεταβυζαντινής τέχνης που σώζονται και χρονολογούνται το έτος 1735 με αγιογράφο τον εξ Άργους, Γεώργιο Μάρκου και τους μαθητές του. Η αγιογραφία της Ιεράς Μονής Φανερωμένης περιλαμβάνει περίπου 3.530 μορφές και παραστάσεις. Στη μονή διασώζεται σημαντικός αριθμός παλαιών εγγράφων και ιστορικών κειμηλίων. Μπροστά και επί της παραλίας στην είσοδο της Μονής βρίσκεται παλαιό οίκημα όπου έμεινε ο Άγγελος Σικελιανός από το 1933 έως 1950, με τον οποίο συναντιόταν ο Βασιλιάς Παύλος κάθε φορά που επισκεπτόταν το ναύσταθμο της Σαλαμίνας. Η μονή είναι οργανωμένη γύρω από τον κεντρικό περίβολο και έχει φρουριακή μορφή. Περιλαμβάνει κελιά, μαγειρεία, τραπεζαρία (τράπεζα), εργαστήρια, αποθήκες και το παρεκκλήσι του αγίων Αποστόλων. Τα κτίρια της μόνης είναι είτε διώροφα είτε τριώροφα και έχουν στοές προς την κεντρική αυλή, οι οποίες πλέον είναι τοξωτές και από οπλισμένο σκυρόδεμα. Στη νοτιοδυτική και νοτιοανατολική γωνία βρίσκονται πύργοι. Η εκκλησία της μονής (καθολικό) βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του περιβόλου. Το καθολικό της μονής είναι τρίκλιτη βασιλική με τρούλο. Ο τρούλος είναι ψηλότερος από το υπόλοιπο συγκρότημα με αποτέλεσμα να είναι ορατός από απόσταση όταν κάποιος πλησιάζει τη μονή. Ο τρούλος είναι οκτάγωνος και αθηναϊκού τύπου. Η στέγη του ναού είναι δίρριχτη. Σε κάθε γωνία της στέγης του καθολικού βρίσκονται τετράγωνοι πυργίσκοι οι οποίοι μάλλον ήταν ασκηταριά. Τα τρία από αυτά, στη βορειοδυτική, βορειοανατολική και νοτιοανατολική πλευρά διαθέτουν μικρή τρίπλευρη κόγχη στον ανατολικό τοίχο τους. Η Ιερά Μονή Φανερωμένης Σαλαμίνας είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου και εορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Μονή Υπαπαντής

Ο εν λόγω ναός χρονολογείται από τις αρχές του 19 ου αι., προς το τέλος δηλαδή της Τουρκοκρατίας, και είναι χτισμένος με αρχαίο οικοδομικό υλικό που είναι πολύ πιθανό να μεταφέρθηκε από την Αρχαία Πόλη του Αμπελακίου. Είναι ιδιόκτητο και ανήκει στην οικογένεια Σκλαβούνου.

Παναγία Ελευθερώτρια

Ο ναός της Παναγίας Ελευθερώτριας βρίσκεται στο λόφο «Πατρίς». Ο ναός ήταν τάμα του νησιού για την απελευθέρωσή του από τους Γερμανούς καθώς στο λόφο αυτό είχαν σκοτωθεί λόγω ναρκοθετήσεων πολλοί Σαλαμίνιοι. Στα ερείπια των γερμανικών πυροβολείων χτίστηκε ο ναός το 1998 εις ανάμνηση της απελευθέρωσης του νησιού από τους Γερμανούς στις 12 Οκτωβρίου 1944. Για αυτό το λόγο ονομάστηκε και Ελευθερώτρια και πανηγυρίζει τη 12η Οκτωβρίου.

Ξενοδοχεία

error: Content is protected !!
You don't have permission to register