Ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε νέους προορισμούς στην Ελλάδα.

Παραλίες, πόλεις, χωριά, νησιά…

Κρυμμένοι θησαυροί που περιμένουν να τους γνωρίσουμε!!!

Εξερευνώντας…

2810 253861
Ηράκλειο, Κρήτη
info@greecedestination.gr

Αξιοθέατα στη Χίο

Αρχαιολογικό Μουσείο Χίου

Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Χίου βρίσκεται σε κεντρικό σημείο της πόλης και στεγάζεται σε χαρακτηριστικό κτήριο των αρχών της δεκαετίας του 1970. Περιλαμβάνει σημαντικά εκθέματα που προέρχονται από ανασκαφές στο νησί και χρονολογούνται από τους προϊστορικούς χρόνους μέχρι την ύστερη αρχαιότητα. Ξεχωρίζουν τα νεολιθικά ευρήματα από το σπήλαιο Άγιο Γάλας, τα προϊστορικά και αρχαϊκά ευρήματα από τον Εμπορειό, επιγραφές και αρχιτεκτονικά μέλη, έργα γλυπτικής, κεραμικής και μεταλλοτεχνίας από την αρχαϊκή έως τη ρωμαϊκή περίοδο, καθώς και η εντυπωσιακή αναστήλωση του μοναδικού μακεδονικού τύπου τάφου, που αποκαλύφθηκε στην περιοχή του Φραγκομαχαλά.

Βυζαντινό Μουσείο Χίου

Το Βυζαντινό Μουσείο Χίου στεγάζεται στο Οθωμανικό Τέμενος Μετζιτιέ, το οποίο κτίσθηκε με χορηγία του Σουλτάνου Αβδούλ Μετζήτ στα μέσα του 19ου αιώνα στην πλατεία της πόλης Χίου. Αποτελείται από το ξυλόστεγο προστώο, την κεντρική αίθουσα που καλύπτεται με τρούλλο και ένα ευρύχωρο υπόγειο. Στην πλακόστρωτη αυλή του υπάρχουν, σε συμμετρικές θέσεις, δύο όμοια μικρά λιθόκτιστα οικοδομήματα. Το ένα είναι κρήνη με επένδυση από μαρμάρινες πλάκες και το δεύτερο λειτουργεί σήμερα ως χώρος προβολής οπτικοακουστικού υλικού. Η έκθεση περιλαμβάνει τέσσερις θεματικές ενότητες. Κάθε ενότητα σχολιάζεται με κείμενα και εποπτικό υλικό γενικού ή ειδικού περιεχομένου. Όλα τα εκθέματα έχουν δίγλωσση λεζάντα. Ο επισκέπτης έχει την δυνατότητα να κινηθεί στον χώρο της έκθεσης είτε ακολουθώντας την καθορισμένη πορεία, είτε ελεύθερα.

Λαογραφικό Μουσείο Καλλιμασιάς

Το Λαογραφικό Μουσείο Καλλιμασιάς ξεκίνησε τη λειτουργία του το 1995. Είναι το μεγαλύτερο στην Ελλάδα σε έκθεση αντικειμένων καθώς διαθέτει περισσότερα από 6000 εκθέματα. Ο χώρος του μουσείου (550 τμ) αναπαριστά ένα μικρό παραδοσιακό χωριό. Περιέχει αντικείμενα και εργαλεία από 40 επαγγέλματα τα περισσότερα από τα οποία έμειναν στην ιστορία όπως του παπουτσή, ράφτη, καλαθά, παπλωματά, σιδερά, γανωματά, κοσκινά, μυλωνά, αγγειοπλάστη, λούστρου, κηροποιού, σαμαρά, τενεκετζή, μαραγκού, ξυλοκόπου, οικοδόμου, γεωργού, μελισσοκόμου, χασάπη, κουρέα, πολιτικού μηχανικού δημοσίων έργων και καραγκιοζοπαίχτη.

Λαογραφικό Μουσείο Λεπτοπόδων

Στο χωριό Λεπτόποδα της βόρειας Χίου στεγάζεται το λαογραφικό μουσείο του χωριού. Πρόκειται για ένα μικρό μουσείο εξαιρετικής αισθητικής που σκοπό έχει την ανάδειξη της πλούσιας λαογραφικής κληρονομιάς του τόπου. Όλα τα εκθέματα είναι κομμάτια προσφοράς των ανθρώπων του χωριού, όπου με χαρά τα δώρισαν ώστε να δημιουργηθούν διάφορες συλλογές, μέσω των οποίων οι επισκέπτες μπορούν να μάθουν την ιστορία του τόπου μας. Το μουσείο χωρίζεται σε δύο πετρόχτιστες αίθουσες κάθε μία από τις οποίες φιλοξενεί μία συγκεκριμένη σειρά εκθεμάτων. Στην πρώτη αίθουσα βρίσκονται παραδοσιακά αντικείμενα καθημερινής χρήσεως, που βοηθούσαν την ζωή των κατοίκων στο χωριό σε παλαιότερες εποχές όπως:
– Οικιακά σκεύη: σανίδι επεξεργασίας ζύμης, σινί ή αλλιώς ταψί χάλκινο, τυροβόλια (φόρμες για την παρασκευή τυριού), ξύλινα σκεύη παρασκευής ψωμιού (πλασταριές, πινακωτή και φουρνεύτιο), σικλί, αντικείμενα επεξεργασίας καφέ, καβουρδιστήρι και χάλκινος μύλος άλεσης καφέ, μπουρνιάς (πήλινο δοχείο για ρακί) κ.ά.
– Μέσα φωτισμού: λουξ, λαδοφάναρο, λάμπες πετρελαίου, λάμπα λαδιού.
– Είδη καθημερινής χρήσης: αρμεγός (δοχείο ξύλινο που χρησιμοποιούταν για άρμεγμα), μεταλλικό φανάρι για φύλαξη τροφίμων, δρομόνι για καθαρισμό σιτηρών, σίδερο που λειτουργούσε με κάρβουνο και σίδερο δια πυρακτώσεως για σιδέρωμα ρούχων, πυόμια (σακιά από τρίχα κατσίκας) για σιτηρά, κ.ά. Μεταξύ άλλων στην αίθουσα αυτή υπάρχει τζάκι, στο εσωτερικό του οποίου βρίσκονται ένα μικρό πήλινο τσουκάλι και ένα μεγάλο χάλκινο καζάνι αναπαριστώντας το καθημερινό έργο των νοικοκυρών για το μαγείρεμα, ξυλόσομπα, παλαιό περίστροφο, ράδιο και γραμμόφωνο, βρεφική κούνια και καθισματάκια διαμορφωμένα για μωρά.

Στη δεύτερη αίθουσα βρίσκονται:
– Γεωργικά και επαγγελματικά εργαλεία, όπως άλετρο ξύλινο για όργωμα με το υνί και το κρουκέλι του, ζυγός έτοιμος για χρήση με τις ζεύλες του, τα βουστώματα και την αλυσίδα της λουκάνης, όπου χρησίμευε για το αλώνισμα και μαζί με το άλετρο για το όργωμα, σιδερένιο άλετρο με ζυγό για όργωμα με ένα ζώο κυρίως με μουλάρι ή γάιδαρο, ξύλινη μέγκενη ή σφιγκτήρα του ξυλουργού, εργαλεία πεταλωτή, ξύλινο βικερόνι για ξανέμισμα των σιτηρών, τσατάλι για σκάψιμο κυρίως κήπων και κασμάς για σκάψιμο σε σκληρό ή πέτρινο έδαφος, κ.ά.
– Παραδοσιακές φορεσιές
– Διάφορα χρήσιμα αντικείμενα, όπως επικαθήμενη ζυγαριά με τα ζύγια της, χειροκίνητη ραπτομηχανή, φτερό (αντικείμενο από φτερά για το σβήσιμο καντηλιών ή κεριών), πέτρινος χερόμυλος άλεσης σιτηρών για φαγητό, κ.ά.
Στον εξωτερικό χώρο του μουσείου συναντάμε την «πάχνη», φτιαγμένη από κορμό πλατάνας που χρησίμευε για ταΐστρα ζώων και τη «γεννήστρια», η οποία είναι φωλιά για κότες που έχει ένα αυγό για κράχτη, τον λεγόμενο απότοκο.

Μουσείο Μαστίχας

Το Μουσείο Μαστίχας Χίου βρίσκεται στα Μαστιχοχώρια, σύνολο μεσαιωνικών χωριών στη Νότια Χίο, στο μοναδικό σημείο της Μεσογείου όπου καλλιεργείται ο σχίνος της ποικιλίας Pistacia lentiscus var. Chia, από τον οποίο παράγεται η μαστίχα. Το Μουσείο Μαστίχας Χίου σκοπεύει να αναδείξει την παραγωγική ιστορία της καλλιέργειας και την επεξεργασίας της μαστίχας, την οποία εντάσσει στο πολιτιστικό τοπίο της Χίου. Μέσα από το πρίσμα της εγγραφής από την UNESCO της παραδοσιακής μαστιχοκαλλιέργειας στον Αντιπροσωπευτικό κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, το 2014, έμφαση δίνεται στη διαχρονία και την αειφορία του χιώτικου αυτού προϊόντος. Η μόνιμη έκθεση πραγματεύεται τη μαστίχα Χίου ως μοναδικό φυσικό προϊόν. Στην εισαγωγή, μαθαίνουμε για το σχίνο και τη μαστίχα, την ρητίνη που το 2015 αναγνωρίστηκε ως φυσικό φάρμακο. Στην πρώτη ενότητα ανακαλύπτουμε την παραδοσιακή τεχνογνωσία της μαστιχοκαλλιέργειας. Στην δεύτερη ενότητα παρατηρούμε πώς η διαχείριση της μαστίχας ιστορικά διαμόρφωσε το αγροτικό και οικισμένο τοπίο της νότιας Χίου και των Μαστιχοχωρίων. Στην τρίτη ενότητα ενημερωνόμαστε για τη συνεταιριστική εκμετάλλευση και μεταποίηση της μαστίχας στους νεότερους χρόνους, που σηματοδοτεί ένα σημαντικό κεφάλαιο της παραγωγικής ιστορίας της Χίου. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στις χρήσεις με τις οποίες η μαστίχα σήμερα ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο. Η μουσειακή εμπειρία ολοκληρώνεται στην υπαίθρια έκθεση, στην οποία το κοινό έρχεται σε επαφή με το φυτό και το φυσικό περιβάλλον στο οποίο ευδοκιμεί.

Βίγλες

Οι βίγλες της Χίου είναι μεσαιωνικοί, κυλινδρικοί πυργίσκοι, κτισμένες σε ακτές και ακρωτήρια του νησιού με σκοπό την παρατήρηση του πελάγους και την έγκαιρη ειδοποίηση των κατοίκων σε περίπτωση εχθρικής επιδρομής. Τοποθετημένες σε μικρές αποστάσεις μεταξύ τους, σε οπτική επαφή η μία με την άλλη, ήταν πυκνότερες στις νότιες και δυτικές ακτές του νησιού που προσφέρονταν για αποβάσεις. Αποτελούν ένα παράκτιο δίκτυο παρατήρησης και μετάδοσης μηνυμάτων και κτίστηκαν επί Γενουοκρατίας, μέσα στα πλαίσια της αμυντικής οχύρωσης της Χίου κατά την περίοδο ανάμεσα στο 1346 και το 1566, όταν το νησί κατείχαν οι Γενοβέζοι (ή, αλλιώς, Γενουάτες). Οι βίγλες της Χίου συνέχισαν να λειτουργούν μέχρι τα μέσα του 18ου αι. τουλάχιστον, οπότε το πρόβλημα της πειρατείας αρχίζει να εκλείπει. Οι κατασκευές αυτού του είδους ονομάζονταν φρυκτωρίες από τους αρχαίους Έλληνες. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν τον όρο vigilarium (που περιλάμβανε πάσης φύσεως πύργους-φυλάκια). Οι Βυζαντινοί τις αποκαλούσαν καμινοβίγλια. Χρησιμοποιήθηκαν και άλλες ονομασίες όπως πύργοι, πυργίσκοι, φανόπυργοι, πρόβολοι, φυλάκια. Η ιταλική λέξη για τη βίγλα ήταν vigilanza και για τον βιγλάτορα vigilatore. Η λέξη «Βίγλα» έχει λατινική ρίζα.  Προέρχεται από το vigil ή vigilia που σημαίνει σκοπιά, φυλάκιο, παρατηρητήριο. Η αρχική σημασία της ήταν «επαγρύπνηση». Η  λέξη πέρασε στα Ελληνικά δια μέσου μάλλον του Βυζαντίου παρά από τους Ιταλούς, οι οποίοι πάντως είναι υπεύθυνοι για την κατασκευαστική έκρηξη των βιγλών στον ελληνικό χώρο κατά τον ύστερο Μεσαίωνα. Κατά τη Γενουοκρατία στη Χίο δεν υπήρχε μεγάλη στρατιωτική δύναμη, αλλά η άμυνα του νησιού οργανώθηκε  με τη δημιουργία κάστρων και οχυρωμένων οικισμών, καθώς και ενός δικτύου με παράκτιες βίγλες που ήταν, με διαφορά, το πιο εκτεταμένο στην Ελλάδα. Πιστεύεται ότι κατά την περίοδο πλήρους χρήσης και λειτουργίας του αμυντικού δικτύου, υπήρχαν στη Χίο γύρω στις 50 βίγλες. Σήμερα εντοπίζονται το πολύ 35 μαζί με αυτές των οποίων σώζονται μόνο ίχνη. Από αυτές οι 24 είναι κηρυγμένες ως διατηρητέα μνημεία. Η διασπορά των βιγλών είναι πολύ πιο πυκνή στα νότια και δυτικά του νησιού. Ένας λόγος γι’ αυτό είναι ότι το βόρειο μέρος της Χίου είναι ορεινό με  ψηλές κορφές. Έτσι η μορφολογία του εδάφους προσφέρει φυσική προστασία και τη δυνατότητα αφ’ υψηλού παρατήρησης χωρίς να είναι απαραίτητη η κατασκευή πολλών παρατηρητηρίων. Στο νότιο μέρος του νησιού οι ακτές είναι πιο προσιτές. Επιπλέον ο εύφορος κάμπος και ειδικά τα πολύτιμα μαστιχόδενδρα χάριζαν εκεί πλούτο και ευημερία, που ήταν μια ιδιαίτερα ελκυστική λεία για τους πειρατές. Για αυτό η ανάγκη για αμυντικές κατασκευές ήταν εκεί πιο επιτακτική, συν το γεγονός ότι υπήρχαν περισσότεροι διαθέσιμοι πόροι για αυτό το σκοπό.

Κάμπος

Ο Κάμπος είναι μία από τις πιο όμορφες περιοχές της Χίου και εκτείνεται σε μία εύφορη πεδιάδα νότια της πόλης σε απόσταση μόλις 6 χλμ. Αποτελεί ένα ιδιαίτερο οικιστικό σύνολο, όπου συνδυάζεται αρμονικά το μοναδικό φυσικό τοπίο με τα τοπικά αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά. Ο Κάμπος είναι ευρέως γνωστός για τα μυροβόλα περιβόλια εσπεριδοειδών και τα παλιά αρχοντικά σπίτια. Η ιδιαίτερη τοπική αρχιτεκτονική του εντυπωσιάζει όλους τους επισκέπτες. Τα μεγάλα αρχοντικά σπίτια με τις αψιδωτές πόρτες και παράθυρα, τα μπαλκόνια που υποστοιβάζονται από μικρές αψίδες, τα ζωγραφιστά ταβάνια καθώς και οι βοτσαλωτές αυλές με τις πελώριες αυλόπορτες, οι στοές από μαρμάρινα κολωνάκια, τα δενδροσκέπαστα σοκάκια και οι κήποι με πληθώρα λουλουδιών είναι τα βασικά χαρακτηριστικά που προσδίδουν μία ασύγκριτη μοναδικότητα στον οικισμό. Άλλο βασικό χαρακτηριστικό του Κάμπου, είναι τα μεγάλα περιβόλια εσπεριδοειδών με τα πηγάδια τους και τη στέρνα που χρησιμοποιούνταν για την άρδευση. Όλα τα περιβόλια είναι περιτρυγιρισμένα από ψηλούς τοίχους που είναι κτισμένοι με θυμιανούσικη πέτρα και προστατεύουν την κάθε ιδιοκτησία από τα δυσχερή καιρικά φαινόμενα. Είναι γεγονός ότι ο Κάμπος αποτελεί στο σύνολό του ένα αξιοθέατο, ένα μοναδικό προορισμό για περίπατο και εξερεύνηση.

Κάστρο Απολίχνων

Το Κάστρο των Απολίχνων βρίσκεται στη Νότια Χίο σε απόσταση 20 χλμ από την πόλη. Δεσπόζει πάνω σε ύψωμα, βορειοδυτικά του χωριού Αρμόλια, ελέγχοντας όλη την περιοχή μέχρι τη θάλασσα. Κτίστηκε το 1440 από τον Γενουάτη Νικόλαο Μπάνκα Ιουστινιάνι. Είναι χτισμένο σε τραπεζοειδές σχήμα, περιβάλλεται με διπλά τείχη και έχει στο εσωτερικό του 62 δωμάτια. Διαθέτει ένα μεγάλο Πύργο και μικρούς αμυντικούς πύργους στις επάνω γωνίες. Μπροστά από το μεγάλο Πύργο βρίσκεται μία δεξαμενή (κινστέρνα), στην οποία συγκεντρώνονταν τα νερά της βροχής σε σύστημα καναλιών από τις στέγες των δωματίων και του πύργου, για την εξασφάλιση πόσιμου νερού. Το Κάστρο βρίσκεται σε οπτική επαφή με τις βίγλες των ακτών της περιοχής από την Κώμη, μέχρι τη θάλασσα του Λιθίου, αποτελώντας μέρος του αμυντικού επικοινωνιακού συστήματος του νησιού. Σε περίπτωση εχθρικής επιδρομής, το μήνυμα μεταδιδόταν από βίγλα σε βίγλα και στη συνέχεια στα Κάστρα της ενδοχώρας, με σήματα καπνού την ημέρα και με φωτιές τη νύχτα, ώστε να οργανώνεται η άμυνα. Η πρόσβαση σε αυτό απαιτεί ελαφρά ανάβαση από μονοπάτι, το οποίο διασχίζει ελαιώνα αρχικά, κατόπιν δασώδη έκταση, μέχρι να φθάσει στη γυμνή κορυφή του βουνού όπου στέκει επιβλητικό το Κάστρο.

Κάστρο Βολισσού

Το βυζαντινό κάστρο δεσπόζει στην κορυφή του λόφου, επάνω από το κεφαλοχώρι της Βολισσού, σε στρατηγική θέση με εκπληκτική θέα και δυνατότητα προστασίας όλου του βορειοδυτικού τμήματος της Χίου. Κτίστηκε πιθανότατα τον 11ο αιώνα και ανοικοδομήθηκε από τους Γενοβέζους τον 15ο αιώνα. Ωστόσο, η παράδοση το θεωρεί έργο του 6ου αιώνα και το συνδέει με τον στρατηγό του Ιουστινιανού Βελισσάριο. Έχει σχήμα τραπεζίου, με έξι κυκλικούς πύργους στις γωνίες και στο εσωτερικό του υπήρχαν διάφορα κτίσματα και δεξαμενές, που σήμερα είναι ερειπωμένα. Είναι κτισμένο από τοπική πέτρα με ιδιαίτερο σκούρο χρώμα, καλοδιατηρημένο και ελεύθερα επισκέψιμο.

Κάστρο Χίου

Το Κάστρο της Χίου βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του λιμανιού της πόλης της Χίου και έχει έκταση περίπου 180.000 τ.μ. Ενώ η αρχική του κατασκευή ήταν βυζαντινή (9ος-10ος αιώνας), το σημερινό Κάστρο ταυτίζεται περισσότερο με το οχυρό που δημιουργήθηκε την Γενοβέζικη περίοδο (14ος – 16ος αιώνας). Το Κάστρο της Χίου πάντοτε αποτελούσε το διοικητικό και στρατιωτικό κέντρο του νησιού, ωστόσο την εποχή της Γενουατοκρατίας γνώρισε την ενδοξότερη εποχή στην ιστορία του. Περικλείεται από πέτρινα τείχη, τα οποία αποσκοπούσαν στην προστασία του πληθυσμού από ναυτικές επιθέσεις και πολιορκίες. Τα τείχη του χωρίζονται σε χερσαία και επιθαλάσσια, σχηματίζοντας ένα ακανόνιστο πεντάγωνο. Κατά μήκος των τειχών υπάρχουν 9 ισχυροί προμαχώνες, κάποιοι από τους οποίους σώζονται σε πολύ καλή κατάσταση ακόμα και σήμερα. Μέρος της ανατολικής πλευράς των τειχών δεν σώζεται σήμερα. Tα χερσαία τείχη περιέβαλλε τάφρος, δημιουργώντας ένα τεχνητό νησί και συμβάλλοντας έτσι στην καλύτερη άμυνα του Κάστρου. Σήμερα η τάφρος έχει αποστραγγισθεί και επιχωματωθεί. Το Κάστρο είχε τρεις εισόδους, την κύρια είσοδο-πύλη που ονομάζεται (Porta Maggiore), τη Δυτική Πύλη (Επάνω Πορτέλλο) και τη Θαλασσινή Πύλη (Porta di Marina), η οποία σήμερα δεν σώζεται. Στο εσωτερικό σώζεται ένας ζώντανος οικισμός με αδιάσπαστη συνέχεια μέσα στους αιώνες καθώς και αρκετά μνημεία διαφορετικών εποχών. Χαρακτηριστικά του οικισμού αποτελούν τα στενομέτωπα διώροφα σπίτια με τα ξύλινα μικρά μπαλκόνια (κιοσέδες) και τα στενά δρομάκια.

Τα σημαντικότερα μνημεία που βρίσκονται στο εσωτερικό είναι: το Παλατάκι Ιουστινιάνι (τριώροφο του 15ο αιώνα, κτίριο αρχικά διοικητικού χαρακτήρα, που λειτουργεί πλέον ως εκθεσιακός χώρος), η Σκοτεινή Φυλακή (το 1822 φυλακίστηκαν εκεί 74 προύχοντες της Χίου), το Οθωμανικό Νεκροταφείο, ο πολυχώρος Απόλλων (αναπαλαιωμένο πρώην ξενοδοχείο), το Μπαϊρακλή Τζαμί, ο Ορθόδοξος Ναός του Αγίου Γεωργίου (στην αυλή του σώζεται ο Μεντρεσές, οθωμανικό ιεροδιδασκαλείο, και η σαρκοφάγος, που αποτέλεσε την κρήνη για την καθαριότητα των πιστών του Ισλάμ), ο πύργος Κουλάς (η χρονολόγηση και η αρχική του χρήση του δεν είναι ακόμη εξακριβωμένη) και η Κρύα Βρύση (ημιυπόγεια δεξαμενή νερού των βυζαντινών χρόνων που έχει χαρακτηριστεί ως Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο). Το Κάστρο είναι ένα από σημαντικότερα σωζόμενα επισκέψιμα μνημεία της Χίου όπου περπατώντας στα στενά δρομάκια του και ανακαλύπτοντας τα αξιοθέατα που κρύβει εντός των τειχών του, ο επισκέπτης απολαμβάνει ένα ονειρικό ταξίδι στο χρόνο και την πολυτάραχη ιστορία της Χίου.

Λεπροκομείο (Λωβοκομείο)

Το Λωβοκομείο της Χίου, ζωντανό κομμάτι της ιστορίας του νησιού, είναι το μακροβιότερο Λεπροκομείο της Ελλάδας με συνεχή παρουσία 6 περίπου αιώνων ταγμένο στην περίθαλψη των ασθενών από λέπρα. Αναφέρεται ως το «Καθαριότερο» και ως το πλέον «καλώς διοικούμενο ίδρυμα» το οποίο παρείχε ανέσεις και πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους ασθενείς του. Οι Γενουάτες ίδρυσαν το Λωβοκομείο στη Χίο πιθανόν το 1378, στην περιοχή Σίφι, μέσα στην κοιλάδα της Υπακοής, η οποία είχε λάβει την ονομασία αυτή από τον ναό της Παναγίας Υπακοής, ή της Παναγίας της Επικόου που βρισκόταν ήδη από την Βυζαντινή περίοδο στην ίδια περιοχή, με σκοπό τον περιορισμό της εξάπλωσης της λέπρας η οποία έβλαπτε τα εμπορικά και οικονομικά τους συμφέροντα. Είναι γνωστή άλλωστε η εξάπλωση του νοσήματος στο νησί από τον 10 αιώνα λόγω της κομβικής θέσης του στις θαλάσσιες οδούς επικοινωνίας στην περιοχή του Αιγαίου. Από την ίδρυσή του μέχρι και το 1959, οπότε έκλεισε για πάντα τις πόρτες του, το Λωβοκομείο Χίου είχε συνεχή λειτουργία. Μοναδική περίοδος διακοπής τα έτη 1822 και 1835, όταν οι Τούρκοι προχώρησαν στη σφαγή 20.000 Χιωτών και στην εξορία άλλων 23.000, με αποτέλεσμα την ερήμωση του νησιού αλλά και του ιδρύματος, που τα επόμενα χρόνια συνέχισε τη λειτουργία του κάτω από άθλιες για τους ασθενείς συνθήκες. Το Σεπτέμβριο του 2011 χαρακτηρίστηκε από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού, διατηρητέο μνημείο.

Μεστά

Τα Μεστά είναι το πιο καλοδιατηρημένο «Μαστιχοχώρι» της Χίου και ένα από τα ωραιότερα του νησιού. Βρίσκεται στη νοτιοδυτική Χίο σε απόσταση 36 χλμ από την πόλη. Είναι μεσαιωνικό χωριό, από τα ωραιότερα καστροχώρια του νησιού. Το χωριό, το οποίο δεσπόζει σε μια μικρή κοιλάδα, κτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια, σε πενταγωνικό και κλειστό τετράπλευρο σχήμα με δαιδαλώδη εσωτερικά δρομάκια, ενώ τα σπίτια που ήταν χτισμένα από την εξωτερική πλευρά έπαιζαν το ρόλο τείχους, έτσι δεν είχαν παράθυρα προς τα έξω. Οι Γενουάτες βελτίωσαν την οχύρωση του χωριού, το οποίο δεχόταν επιδρομές πειρατών. Στις εξωτερικές γωνίες του χωριού υπήρχαν μικροί κυκλικοί πύργοι. Η άμυνα γινόταν από τα δώματα, όπως και η υποχώρηση προς τον κεντρικό πύργο. Θολοσκεπείς στοές με θυρίδες για τόξα διαμορφώνονταν στις θέσεις που το περιμετρικό όριο της άμυνας περιοριζόταν σ’ ένα τοίχο. Το ιδιαίτερο στοιχείο του χωριού είναι η αρχιτεκτονική του, καθώς τα σπίτια είναι χτισμένα πολύ κοντά το ένα στο άλλο, ενώ επικοινωνούν μεταξύ τους με πολύ στενά, σκεπαστά δρομάκια, τους «θόλους». Λόγοι αμυντικοί επέβαλαν την δυνατότητα κινήσεως πάνω στα δώματα των σπιτιών, την ενιαία δηλαδή στάθμη τους σ’ όλο τον οικισμό. Οι δρόμοι που συνδέουν την κεντρική πλατεία του πύργου και στις πύλες του οικισμού είναι λίγοι και στενοί. Απ’ αυτούς ξεκινούν άλλοι, ακόμα στενότεροι που καταλήγουν σε αδιέξοδο ή σε cul-de sac και από τους οποίους γίνεται η προσπέλαση των σπιτιών. Αξίζει να επισκεφτείτε την εκκλησία του Παλαιού Ταξιάρχη με το ξυλόγλυπτο εικονοστάσι του 19ου αιώνα το οποίο αποτελεί εξαιρετικό δείγμα της τοπικής τεχνοτροπίας. Στην κεντρική πλατεία βρίσκεται η εκκλησία του Μεγάλου Ταξιάρχη, η μεγαλύτερη εκκλησία του νησιού, που κτίστηκε στη θέση του κεντρικού κυκλικού πύργου του κάστρου. Τα Μεστά αποτελούν πόλο έλξης τουριστών, τόσο για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του που παραπέμπει στο Μεσαίωνα, όσο και για την ιδιαίτερη φυσική ομορφιά της περιοχής, αφού σε κοντινή απόσταση βρίσκονται μερικές από τις ωραιότερες παραλίες του νησιού.

Μεσαιωνικά Χωριά

Ο επισκέπτης, ακολουθώντας τις αισθήσεις του, έχει την ευκαιρία να ταξιδέψει στον χρόνο και να χαθεί στο πολυδαίδαλο των μεσαιωνικών καστροχωριών της μαστίχας. Μεστά, Ολύμποι, Πυργί και ο ερειπωμένος Ανάβατος αποτελούν μοναδικά δείγματα μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής στον Ελλαδικό χώρο. Τα σπίτια είναι χτισμένα το ένα δίπλα στο άλλο, αφήνοντας μόνο μία ή δύο πύλες – εισόδους προς το εσωτερικό του χωριού. Τα δρομάκια είναι στενά και τα περισσότερα είναι καλυμμένα με καμάρες, πάνω στις οποίες είναι κτισμένες κατοικίες. Τα μεσαιωνικά καστροχώρια είχαν σχεδιαστεί και κτιστεί σαν ένας λαβύρινθος, για τον φόβο πειρατικών επιθέσεων, ενώ η αίσθηση των ζοφερών συνθηκών που επικρατούσαν εκείνη την περίοδο είναι διάχυτη ακόμη και σήμερα. Ο μαρτυρικός Ανάβατος, ο αποκαλούμενος και Μυστράς του Αιγαίου είναι χτισμένος σε έναν απότομο λόφο με απόκρημνες πλαγιές. Το χωριό εγκαταλείφθηκε μετά τη Σφαγή του 1822, αλλά η συνολική μορφή του είναι αρκετά καλοδιατηρημένη, ώστε να δίνει μια μοναδική εικόνα μιας πόλης-φάντασμα περιτριγυρισμένης από ένα άγριο και τραχύ φυσικό περιβάλλον. Μοναδικό είναι και το Πυργί, το φημισμένο μαστιχοχώρι της Χίου, που χάρη στα «ξυστά», τα γραμμικά εγχάρακτα διακοσμητικά μοτίβα στη διακόσμηση των κτιριών απέκτησε το πρωσονύμιο «το ζωγραφιστό χωριό».

Μύλοι του Ανέμωνα

Οι ανεμόμυλοι, είναι ζωντανά μνημεία της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη Ρόδο το 12ο ή 13ο αιώνα και στη συνέχεια εξαπλώθηκαν στα νησιά του Αιγαίου και στα παράλια της Μικράς Ασίας. Μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς έχουν χαρακτηριστεί ως αρχαιολογικά και ιστορικά διατηρητέα μνημεία. Στη Χίο ο μεγάλος αριθμός ανεμόμυλων επιβεβαιώνεται από τα γραφόμενα περιηγητών και από τις αναπαραστάσεις τους σε γκραβούρες και συνδέθηκαν με τις εμπορικές δραστηριότητες των Γενοβέζων στο νησί μετά το 1346. Στην περιοχή του Ανέμωνα της Καλλιμασιάς, η οποία σύμφωνα με την παράδοση πήρε το όνομα της από τους δυνατούς ανέμους που πνέουν εκεί, σώζονται σήμερα δύο ανεμόμυλοι που ανήκαν στις οικογένειες Μάντικα και Αφεντή. Κρίνοντας από τη χρήση θυμιανούσικης πέτρας στο πάνω μέρος της εισόδου του, ο ανεμόμυλος του Αφεντή, πιθανότατα χτίστηκε πριν από τον ερχομό των Τούρκων. Σύμφωνα με το κτηματολόγιο του 1907 στην γύρω περιοχή υπήρχαν 10 μύλοι εν ενεργεία ή ερείπια. Οι ανεμόμυλοι του Ανέμωνα ήταν σε λειτουργία μέχρι τη δεκαετία του 1950 όπου και σταμάτησαν να λειτουργούν  λόγω της δημιουργίας ενός μύλου που είχε ως κινητήρια δύναμη το πετρέλαιο. Οι ανεμόμυλοι του Ανέμωνα ηπήρξαν πολύ σημαντικοί για την Καλλιμασιά γιατί μέχρι και πριν λίγες δεκαετίες έδιναν το πολύτιμο αλεύρι για την επιβίωση των κατοίκων της περιοχής.

Μύλοι της Χίου

Στο βόρειο τμήμα της πόλης της Χίου, στην περιοχή Ταμπάκικα, παλαιά βιομηχανική ζώνη, δεσπόζουν τέσσερις αποκατεστημένοι ανεμόμυλοι. Οι ανεμόμυλοι αυτοί, μαζί με άλλους που υπήρχαν στην ίδια περιοχή, εξυπηρετούσαν τις ανάγκες των γειτονικών βυρσοδεψείων (ταμπάκικων), των εργαστηρίων στα οποία γινόταν κατεργασία δερμάτων στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα. Οι ανεμόμυλοι των Ταμπάκικων, με δύο πατώματα και ύψος περίπου 10 μ., ανήκουν στην κατηγορία του συνήθους πέτρινου μεσογειακού πυργόμυλου και οικοδομήθηκαν μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1881. Ξεχωριστό τοπόσημο της πόλης της Χίου, οι μύλοι στα Ταμπάκικα αποτελούν για την τοπική κοινωνία της Χίου ένα μνημείο μεγάλης ιστορικής και αισθητικής αξίας.

Διαμονή στη Χίο: Βρες το ιδανικό κατάλυμα για αξέχαστες διακοπές!

Booking.com
Translate »
error: Content is protected !!
You don't have permission to register